Hey, hey.

Jeetje, wat is het lang geleden dat ik hier voor het laatst naar heb gekeken. Ik was hem bijna vergeten.

Ik heb een aantal mensen gehad die me hebben gevraagd (half gesmeekt) om hier mee door te gaan. Dat is al een tijdje geleden.

Sorry dat ik nooit heb geantwoord 1Dloveyousomuch. Ik hoop dat je het mailtje heb gekregen dat een nieuw hoofdstuk op is.

Ik ben weer met dit verhaal begonnen. Voor een tijdje had ik last van een writersblock maar ik zit nu weer vol met ideeën.

Dus door met het verhaal. Laat me weten wat jullie er van vinden.

XxX Emmetje

Live Goes On

Chapter 8

Her Sanctuary

Rachel parkeerde haar auto op het erf van de Black familie en stapte uit. Nog geen seconde daarna kwam Jacob uit de schuur gelopen en begon breed te grijnzen toen hij haar zag.

'Je bent echt gekomen.'

'Ik had het beloofd, niet? Zoals jij me had beloofd om me te leren om dingen in elkaar te knutselen.' Ze gaf hem een kleine, plagende glimlach. 'Of krabbel je nu terug?'

'Absoluut niet,' grijnsde Jacob.

'Mooi. Want ik heb iets voor je meegenomen.' Ze wees met haar duim naar de aanhanger achter haar auto. In die aanhanger stond iets groots met een doek erover heen. 'Het is een beetje gek maar ik heb het altijd al een keer willen doen.' Ze liepen naar de achterkant van de aanhanger en Rachel gaf Jacob een ongemakkelijke glimlach. 'Je mag me gek noemen.'

'Laat het eerst maar zien en dan zal ik kijken of ik je gek ga noemen of niet.'

Rachel knikte en trok het kleed er vanaf. Daardoor verschenen er twee oud uitziende motoren die klaar leken te zijn voor de schroot.

'Wow,' zei Jacob, die duidelijk hard probeerde om zijn gezicht in de plooi te houden. 'Schroot. Dat had je nou niet hoeven te doen.'

Rachel gaf hem een kleine duw. 'Ik zei toch dat het gek is en dat je me gek mag noemen.'

'Hoe kom je hier aan? De vuilnisbelt?'

Rachel schudde haar hoofd terwijl ze haar handen in de kontzakken van haar spijkerbroek stopte. 'Ze stonden in iemands voortuin. Zolderkoopjes en zo. Ik zag ze en ik dacht: ja, die moet ik hebben.'

'Rachel, de redder van schroot,' plaagde Jacob haar grinnikend.

Rachel stak haar tong naar hem uit als antwoord. 'Ik heb ze voor een twee tientjes op de kop gedrukt. De mensen die ze eerst hadden waren blij dat ze er van af waren. En het zal waarschijnlijk meer gaan kosten om ze op te knappen dan ze eigenlijk waard zijn maar als ik een vriend zou hebben die ook net eens een hele goede monteur zou zijn, dan zou ik een excuus hebben om hem vaker op te zoeken.'

'Ah. Dus zo zit het in elkaar, huh?' Rachel knikte. 'Ik had geen idee dat jij zo'n gevaarlijk typetje was.' Er kwam een ongemakkelijk blik in haar ogen. 'Sinds wanneer houd jij trouwens bezig met motoren?'

Rachel lachte een beetje, weer ongemakkelijk. 'Mijn ex was een gevaarlijk typetje,' vertelde ze. 'Hij reed altijd snelle auto's en motoren. Hij nam me vaak mee op zijn motor, achterop dan. Daar is de hele liefde voor motoren eigenlijk vandaan gekomen. Het is al een tijdje geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien en dus ook dat ik voor het laatst op een motor heb gezeten en ik mis het, het op een motor zitten en lekker hard rijden, de wind in je haren voelen en het gevoel hebben alsof niets je kan stoppen.' Ze wreef ongemakkelijk over de achterkant van haar nek. 'Ik snap het als je denkt dat dit heel erg stom en onverantwoordelijk is. En gek.'

'Ja, het is absoluut heel erg stom en onverantwoordelijk. En laat me niet eens beginnen over hoe gek het is.' Rachel beet weer op haar lip. 'Wanneer beginnen we?'

Haar gezicht klaarde compleet op. 'Echt? Je wilt me helpen?'

'Hey, ik had het beloofd, niet? Dus? Wanneer wil je eraan beginnen?'

'Wat dacht je van nu?' vroeg Rachel, haar gezicht stond nog steeds verbaasd maar ze straalde wel helemaal.

'Perfect.' Jacob gooide het kleed nog meer van de motoren af en pakte de eerst.

'Oh, misschien moeten we hulp vragen met ze uitladen. Ze zijn nogal zwaar,' begon Rachel. 'Ik had drie mannen nodig om ze in te lad…' Haar mond viel open toen ze zag dat Jacob zonder blikken of blozen de eerste motor optilde en uit de aanhanger laadde en weer op de grond zette. 'Okay…' Ze schudde haar hoofd een beetje. 'Hoeveel spieren en wasbordjes verberg jij onder dat shirt? Ik bedoel, je bent zestien. Hoe ben je zo sterk geworden?'

Jacob grinnikte een beetje. 'Leeftijd is slechts een getal, baby. Wat ben jij ondertussen? Veertig?'

'Zeventien, thank you very much. Maar het voelt soms wel alsof ik veertig ben. Met alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd.' Ze pakte de motor van hem over en hij tilde de andere motor ook uit de aanhanger. 'Sorry trouwens dat ik je verjaardag was vergeten.'

'Hey, dat is okay,' glimlachte Jacob terwijl ze samen de motoren naar zijn schuurtje rolden. 'Ik was de jouwe ook vergeten. Wanneer was dat eigenlijk ook alweer?'

'Begin zomervakantie. 29 Juli.'

'Nou, fijne late verjaardag.'

Rachel gaf hem een kleine glimlach. 'Dank je. Jij ook een fijne late verjaardag. Ik zal mijn best doen om je zeventiende verjaardag niet te vergeten.'

'En ik zal jouw achttiende verjaardag niet vergeten. Deal?'

'Deal.'

Eenmaal in de schuur pakte Jacob zijn toolbox en begon de eerste motor uit elkaar te halen om te kijken wat voor nieuwe onderdelen ze nodig hadden.

Rachel gaf hem van alles aan en legde de onderdelen die hij uit de motor haalde op de juiste plek. En terwijl ze bezig waren draaide de radio.

Op het moment dat No Air van Jordin Sparks en Chris Brown begon te spelen, stond Rachel op en zette de radio uit.

'Vind je het geen goed nummer?'

'Jawel. Ik heb er alleen niet zulke fijne herinneringen aan. Of wel fijne herinneringen maar van een persoon die ik probeer te vergeten.'

'Okay, geen liedjes van Jordin Sparks en Chris Brown meer. Nog andere liedjes die je liever niet wil horen?'

Rachel gaf hem een glimlach. 'Als ze op de radio komen zal ik het je laten weten. Maar het is een behoorlijke lijst.'

'Okay, geen muziek meer dus.'

'Dat heb ik niet gezegd.' Jacob gaf haar een plagende knipoog en Rachel ging weer zitten. 'Dus ik zat te denken, als we dit iedere dag gaan doen, en hopelijk zullen we dat ook doen, dan moeten we huiswerk ergens in die tijd proppen. Ik wil niet dat Billy gaat denken dat ik een slechte invloed op je ben. De tijd dat ik dat was heb ik wel achter de rug.'

'Jij invloed hebben op mij?' Jacob keek naar haar om en trok zijn wenkbrauw op. 'Alsjeblieft.'

'Je zou verbaasd zijn,' zei Rachel. 'Er was een tijd dat ik heel veel slechte invloed op iedereen uitoefende.' Ze glimlachte terwijl ze terug dacht aan die tijd. 'Ik was nogal anders toen.'

'Wat gebeurde er?' vroeg Jacob, die nu nieuwsgierig omkeek.

Rachels glimlach vervaagde. 'Ik moest mijn eerste echte liefde dumpen omdat we gingen verhuizen. En wees eerlijk, er is hier in Forks niet veel te doen.'

'Waar.' Hij ging door met aan de motor te werken. 'Ik vind het nog steeds moeilijk te geloven dat jij invloed op me zou kunnen hebben.'

'Ik ben ouder dan jou, dat maakt mij degene die invloed heeft op jou en jij degene die wordt beïnvloed.'

Jacob lachte en schudde zijn hoofd. 'Nee, nee, nee. Mijn kennis over technische dingen maakt mij ouder dan jou. Vanwege jou bleekheid en onnozelheid.'

Rachel liet een lach uit. 'Mijn onnozelheid? Werkelijk? Je denkt dat ik onnozel ben? En wat heeft het er mee te maken dat ik bleek ben? Voor het geval het je was ontgaan, er is niet echt veel zon hier in Forks te vinden.' Ze gaf hem een kleine duw. 'Daarbij heb ik je overtuigd om met me aan twee motoren te werken. Dat maakt mij ouder en jou jong en naïef.'

Hij keek naar haar om. 'Okay. Waar staan we nu dan ongeveer? Qua leeftijd.'

Rachel rekende alles even uit en antwoordde toen: 'Ik ben eind 34, jij misschien net begin 32.'

'Oh, kom op. No way dat jij ouder dan mij bent.'

Iemand klopte op de deur en de twee keken op. 'Yo, Jake, ben je daar?'

Rachel keek vragend naar Jacob maar die glimlachte. 'Dat zijn mijn jongens. Geen zorgen.'

Twee jongens die haar erg bekend voorkwamen, liepen de garage in. 'Hey, Jake.'

'Hey, guys. Dit is Rachel. Rachel, dit is Quil, dat is Embry,' stelde Jacob hen aan elkaar voor.

Rachel wuifde naar hen met een glimlach. 'Ik ben Quil Atera,' zei degene van de twee jongens die nogal gespierd was.

Rachel grinnikte een beetje toen ze zijn gedachtes hoorde. 'Grey. Rachel Grey.'

'Dus dat verhaal over het in elkaar knutselen van een motor was waar.'

'Wow, ik was even vergeten hoe snel dingen hier rond gaan.' Ze keek op naar Jacob die met een ongemakkelijke lach zich over de achterkant van zijn nek wreef. Ze keek weer naar de twee jongens. 'Maar het is waar. Ik heb hem alles geleerd wat hij weet.'

'Hoe zit het met het stukje dat je zijn vriendin bent?' vroeg Quil.

'Waar,' antwoordde Rachel. 'Ik ben zijn vriendin anders zou ik hier niet zijn. Maar als je met vriendin bedoelt dat we daten, dan nee. We zijn gewoon vrienden.'

'Burn,' lachte Embry. Hij was lang en dun, de typische tiener slungel jongen. Ze glimlachte warm naar hem waardoor hij wat verlegen weg keek. Ja, hij was ook erg verlegen. Schattig.

'Ze moeten het verkeerd begrepen hebben. Ik zei dat je een vriendin was, niet mijn vriendin. Ik bedoelde het niet in die manier. Dat zou belachelijk zijn,' ratelde Jacob.

Rachel glimlachte wetend naar hem. 'Tuurlijk. Het was gewoon een misverstand.'

'Zeg, Embry, herinner jij je dat hij dat onderscheid maakt?'

'Nope.'

'Dus jullie hebben vriendinnen, huh? Dat is geweldig,' nam Rachel hen terug, een pagende glans was in haar ogen te zien.

Jacob lachte. 'Das een goeie. Quil neemt eigenlijk zijn nicht mee naar de promo.'

Embry lachte ook en zelfs bij Quil kon er een klein glimlachje vanaf. 'Haha, erg grappig. Weet je, Black, als je iets grappigs wilt zien, dan zal ik het je geven.'

Hij deed een aanval op Jacob en de twee begonnen te stoeien. Embry kwam bij Rachel staan die de twee gaande sloeg met een glimlach. '10 dollar dat Quil wint.'

Rachel gaf hem een brede lach. 'You're on.'

Rachel stapte uit haar auto en rende naar de veranda van het huis toe. Het regende weer. Ze opende snel de deur en stapte naar binnen.

'Ik ben thuis!' riep ze terwijl ze haar jas uit deed en uitschudde.

'Mooi!' riep Charles terug. 'Ik ben in de keuken. Eten is bijna klaar.'

Rachel trok haar schoenen uit en liep naar de keuken toe. Toen ze naar binnen ging kwam een heerlijke geur haar tegemoet. 'Hmm! Ruikt goed, pap.'

Charles stond bij het fornuis en was met een lepel in een pan aan het roeren. 'Dank je.'

'Waar is Janet?'

'Er was een spoedgeval: man aangevallen door een soort wild beest. Hij was in kritieke toestand dus ze komt wat later.'

Rachel knikte dat ze het begreep. 'Mag ik proeven?'

'Tuurlijk.'

Rachel pakte de lepel met een brede glimlach van hem over en proefde de saus. 'Heerlijk.' Toen fronste ze. 'Wacht eens even is dit…'

'Jep.'

'Hoe heb je dat uit hem gekregen?'

Charles gaf haar een knipoog. 'Dat is mijn kleine geheimpje.' Rachel stak haar tong naar hem uit. 'Hoe was het bij Jake?'

'Geweldig. De motoren zijn bijna klaar. Quil en Embry kwamen ook nog langs. Dat eindige weer in een stoeigevecht.'

'Jongens, hè?'

'Jake zei dat Quil zoveel langs komt omdat hij me leuk vind. Zijn mening, hij vindt me te leuk.'

'Misschien moet je hem een kans geven,' opperde Charles.

'Nah.' Rachel schudde haar hoofd terwijl ze aan tafel ging zitten. 'Hij is te jong.'

'Wel liever te jong dan te oud.'

Rachel gaf hem een blik. 'Pap, we zijn al veel te vaak over dit geweest. Ja, hij was veel ouder maar hij is tot nu toe de enige van de vriendjes die ik heb gehad met wie je overweg kon.'

'Waar.' Hij trok zijn wenkbrauw op toen hij zag dat ze iets uit haar tas haalde. 'Wat is dat nou weer?'

'Huh?' Rachel keek op en glimlachte. 'Oh, dit heb ik van Jacob gekregen. Laat verjaarscadeautje. Het is een originele Quileute dromenvanger. Hij zei dat hij het eerder op de dag had gezien en het typisch iets voor mij vond.'

'Wie weet werkt het wel.'

Rachel haalde haar schouders op. 'Wie weet.'

Charles zette twee borden op tafel neer en daarna de saus en de pasta. 'Waarschijnlijk niet zo goed als het origineel maar het gehele recept wou hij me niet geven.'

Rachel lachte een beetje. 'Ja, hij hield er van om geheimen te houden en mysteries te doen.' Ze speelde wat afwezig met een pluk van haar haar terwijl ze nadacht.

'Mis je hem?'

Ze keek op. 'Mis ik wie?'

'Je weet wel.' Charles maakte een gebaar naar de pasta en Rachel glimlachte warm. 'Dus, mis je hem?'

Ze knikte. 'Eerste liefde. Die zijn altijd het moeilijkst om te vergeten.'

'Mis je Edward?'

Rachels glimlach verdween en ze staarde haar vader aan. Hij was bezorgd, dat merkte ze meteen. 'Iedere dag een beetje minder.'

'En Jake helpt.'

Rachel knikte. 'Ja, hij helpt.'

Charles schepte hun beide borden vol. 'Misschien moet je hem een kans geven.'

'Pap!' protesteerde Rachel met een lach maar ook met ongeloof op haar gezicht. 'Wat is het met jou en me een vriendje zoeken? Ben je een matchmaker geworden?'

'Nee, natuurlijk niet,' wuifde Charles dat meteen weg. 'Maar ik wil je gewoon weer gelukkig zien.'

'Gelukkig, hè? Wel, ik ben een sterke, onafhankelijke vrouw. Ik heb geen man of vriendje nodig om echt gelukkig te zijn. En ik zou haast gaan denken dat je van me af wil.'

Charles grinnikte. 'Ah, je hebt me.'

'Ik wist het. Je bent me zat. Je wilt mijn kamer gebruiken om al je rotzooi in op te bergen. Ik had het moeten zien aankomen.'

De twee lachten samen. 'Het is goed om je zo weer te zien, Rachel,' zei Charles toen. 'Het is een hele tijd geleden sinds je voor het laatst zo was. Zelfs voor Edward kwam.'

Rachel nam een hap van haar eten en haalde haar schouders op. 'Ik probeerde alles te vergeten. Ik probeerde gewoon door te gaan alsof er nooit iets is gebeurd. Werkelijkheid, er was weldegelijk iets gebeurd en het had me pijn gedaan. Maar zo typisch als ik ben probeerde ik me sterk te houden.'

'Wijsheid komt me de jaren.'

Rachel knikte. 'Inderdaad. Wijsheid komt met de jaren. En ik begin eindelijk weer een beetje mijn leven op de rails te krijgen. En zoals ik zei, ik ben een sterke, onafhankelijke vrouw dus ik kan dat ook best zonder een man in mijn leven.' Charles trok een wenkbrauw op en Rachel lachte wat. 'Al moet ik eerlijk toegeven dat Jake wel heel erg helpt.'

'Nu de nachtmerries nog.'

'Ja, nu de nachtmerries nog,' zuchtte Rachel. 'Dat is het enige wat ik maar niet onder controle kan krijgen.'

'Misschien komt dat nog.'

Rachel keek afwezig weg. 'Wie weet.'

'Je moet leren om daar ook weer een beetje vertrouwen in te krijgen, lieverd,' zei Charles. 'En dat zeg ik niet alleen maar omdat ik wil dat je er weer vertrouwen in krijgt maar vooral omdat ik denk dat alles beter gaat als je er weer vertrouwen in krijgt.'

Ze gaf hem een schuine glimlach. 'Gaat die over de nachtmerries en mijn krachten of over mijn vreselijke smaak in mannen?'

'Beide,' gaf Charles eerlijk toe. 'Je hart is nu al twee keer gebroken. Maar je weet wat ze zeggen: drie keer is scheepsrecht. En je krachten en nachtmerries… We hebben al eerder een periode gehad dat het slecht ging, dat je er geen controle over had. Maar daar zijn we ook weer boven op gekomen. Waarom zou nu anders zijn?'

Rachel gaf daar geen antwoord op maar bleef eten. Charles begreep de hint en hield daarom ook zijn mond. De rest van hun avondeten verliep in stilte. Toen Janet om acht uur thuis kwam, kwam er weer leven in het huis want ze had, zoals altijd, praatjes voor twee. Of in dit geval drie.

Rachel trok zich rond een uur of negen terug en sloot zich op op haar kamer waar ze haar huiswerk afmaakte, wat schetste en toen ging slapen.

Ze liep door een bos. Ze herkende het als het bos van Forks. Het bos waar zij en Edward vaak naartoe waren gekomen. Maar nu, nu kwam ze er alleen nog maar alleen om rust en afleiding te vinden.

Alles was rustig. De wind waaide niet, er vielen geen bladeren naar beneden, de vogels vlogen vrolijk rond en kleine dieren schoten weg zodra ze hen naderde maar bleven haar nieuwsgierig nakijken terwijl ze door liep.

Ze was alleen en dat was precies wat ze wou. Ze wou alleen zijn. Ze was verward. Ze was boos. Waarom was ze verward en boos?

Ze keek omhoog en zag warme zonnestralen door de bladeren van de bomen op haar neer vallen. Voor een keer was het niet koud en nat in Forks maar juist warm en zonnig. Ze wist niet wat de verandering had veroorzaakt maar ze was er blij mee.

Ze liep door. De bladeren onder haar voeten maakte geluid terwijl ze liep en in een opwelling schopte ze tegen hen aan. Een waterval van bladeren viel naar beneden en met een lach liet ze hen door de lucht dansen om haar heen. Het was heerlijk om haar krachten te gebruiken in de buitenlucht. Het was heerlijk om ze eindelijk een keer onder controle te hebben.

Ze liet de bladeren met rust en die dwarrelden weer naar beneden. Ze liep weer door en terwijl ze liep keek ze naar beneden. Een gevoel van déjà vu kwam over haar heen toen ze zag wat ze droeg: een donkere, korte spijkerbroek en een donkergrijs topje dat een deel van haar buik liet zien. Maar in plaats van de teenslippers droeg ze nu zwarte sneakers met witte veters. Het waren nog steeds niet de optimale kleren voor een boswandeling maar het was al beter.

Net als de vorige keer kwam ze op een open plek waar de zon doorheen brak. Maar dit keer stonden de bloemen niet in bloei. Het was dezelfde open plek waar ze altijd samen met Edward was heen gegaan. Die ene open plek waar ze hadden gelegen toen ze had ontdekt dat hij een Vampier was.

Ze zuchtte dit keer niet verlangend maar geïrriteerd en liep naar de plek in de zon en daar ging ze liggen en zonnebaden. Ze had de zon op haar huid gemist. Meer dan ze ooit had gedacht dat ze hem zou missen.

'Hey, schoonheid. Je ziet er goed uit.'

Haar ogen vlogen open en ze ging overeind zitten toen ze iemand dat hoorde zeggen. Het was Edward. Haar eigen vernauwden zich tot spleetjes.

'Jij hebt lef, Edward Cullen, om je gezicht hier te laten zien na alles wat er is gebeurd,' beet ze hem toe terwijl ze overeind ging staan.

Hij liep naar haar toe. 'Rachel, ik kan het uitleggen…'

'Ik wil het niet horen,' onderbrak Rachel hem kwaad. 'Wat doe je hier?'

'Ik moest je zien. Rosalie zei…'

'Bespaar me dat. Ik weet wat er is gebeurd. Je had me aan de telefoon, weet je nog?' Ze sloeg haar armen over elkaar heen. 'Waarom ben je terug?'

'Het was verkeerd,' zei Edward die voor haar bleef staan maar wel zijn afstand hield. 'Het was verkeerd om weg te gaan. Mijn hart brak in tweeën toen ik je vertelde dat…'

'Toen je het uitmaakte, bedoel je? Toen je me wijs probeerde te maken dat je niet meer van me hield. Toen je me alleen achter liet, midden in een bos terwijl Victoria rond sloop en uit was op wraak.'

'Ik dacht…'

'Wat? Je dacht wat? Dat ik het zou begrijpen? Oh ja, ik begreep compleet waarom je het uitmaakte en waarom je vertrok. Wat ik niet begrijp is waarom je nu terug bent. Er was geen reden om terug te komen.'

'Juist wel.' Hij deed een stap op haar af. 'Victoria. Ik heb haar wraak op jou geroepen. Ze wil jou vermoorden om mij pijn te doen. Ik kan dat niet toestaan.'

'Dus je bent terug om me te beschermen? Beetje laat voor dat, denk je ook niet?'

Hij begon te praten maar ze hoorde hem niet. Toen vervaagde alle kleuren en werd alles donker om haar heen. Ook Edward was nergens meer te bekennen.

Ze was weer alleen en een uil die van veraf roekoede vertelde haar dat ze nog steeds in het bos was. Alleen nu was het donker.

Ze keek wild om zich heen toen ze iemand hoorde bewegen. Maar er was niemand te zien. Toen klonk het alsof iemand langs haar heen rende, ze voelde zelfs haar haren bewegen door de snelheid daarvan.

Ze slaakte een kreet en draaide zich met een ruk om maar er was niemand te zien. 'Wie is daar?' Er kwam geen antwoord. 'Wie is daar?' riep ze weer. Weer geen antwoord.

Toen, uit het niets, sprong er iets op haar en duwde haar tegen de grond. Parelwitte tanden werden ontbloot en twee bloedrode ogen staarden diep in haar bruine ogen en wild rood, krullend haar omringde een bleek gezicht.

'Victoria,' bracht ze uit.

Een hand omklemde haar keel en begon die dicht te knijpen. Ze hapte naar adem, adem die ze niet kon krijgen. De greep om haar keel werd nog strakker en ze begon licht in haar hoofd te worden.

Het lukte haar met moeite om een hand los te maken en ze duwde die in het bleke gezicht in een poging om haar van haar af te krijgen. Het lukte niet.

Toen verdween Victoria van haar en dankbaar hapte ze naar adem. Momenten later begon ze te hoesten. Ze wist niet wat er was gebeurd maar ze was blij dat ze weg was.

Langzaam krabbelde ze weer overeind. Heel langzaam en met een hand tegen haar keel gedrukt. Maar ze stond nog maar net toen ze tegen een boom werd aangedrukt. Een uitstekende tak boorde zich door haar zij en ze gilde het uit.

'Rachel! Rachel!' Iemand schudde haar wild heen en weer en Rachel sloeg van zich af, nog steeds in de waan dat ze in het bos was en dat Victoria in de buurt was. 'Au! Lieverd, dat deed zeer!'

'Rachel, het is goed. Wij zijn het, Charles en Janet.'

Dat kalmeerde haar en zorgde ervoor dat ze terugkwam naar de gewone wereld. Langzaam opende ze haar ogen en keek op. Charles stond naast haar bed, Janet stond achter hem en had een hand tegen haar hoofd geduwd.

'Sorry,' fluisterde ze.

De twee schudde hun hoofd en Janet ging bij haar op bed zitten. 'Het is al goed, lieverd. Je kunt er niets aan doen.'