Hoi hoi!

Nog een nieuw hoofdstuk.

Bedankt voor de review Florreke. Ik ben blij dat je zo enthousiast bent dat ik weer ben begonnen met schrijven.

Daarom alvast een nieuw hoofdstuk.

Voor de rest van de lezers, laat me ook alsjeblieft weten wat jullie denken. Het maakt niet uit of het goed of slecht is. En hoe meer reviews, hoe sneller ik update.

XxX Emmetje

Live Goes On

Chapter 9

The New Her

Het was eind Maart toen de motoren eindelijk klaar waren. Tegen die tijd was Rachel weer een compleet ander persoon geworden, tot de opluchting van haar ouders en de verbazing van haar klasgenoten.

Ze was van het gesloten, ongelukkig, nieuwe meisje veranderd in het vrolijk, nog steeds gesloten vriendinnetje van Edward Cullen. Toen was ze veranderd tot het hartgebroken, gesloten, depressieve ex-vriendinnetje van Edward Cullen en nu was veranderd tot het vrolijke, open, plezier makende party girl.

Ze ging niet langer alleen naar school maar Jessica en Angela kwamen haar ophalen of zij haalde hen op. Op school hing ze met hen en Mike, Eric en Tyler uit. Na school ging ze naar Jacob waar ze dan samen aan huiswerk en de motoren werkten, dan ging ze rond half zes naar huis en at ze thuis met haar ouders en dan 's avonds ging ze uit, of alleen of met Jessica en Angela.

De drie meiden gingen dan stappen in Port Angeles of ze pakten een filmpje of ze hielden een meidenavond bij één van hen. En in het weekend lukte het de twee nog wel eens om haar mee te krijgen naar Seattle om te gaan shoppen. Soms, want shoppen was nog steeds iets waar ze van zagen dat het haar ongelukkig maakte.

Als ze alleen uit ging dan ging ze naar Seattle en zocht een club op. Dan danste ze, dronk ze, flirtte ze en danste nog meer.

Het maakte haar ook niets uit dat de mensen in Forks over haar waren begonnen te roddelen. Niet iedereen stelde haar verandering op prijs. Maar het maakte haar niets uit en ze liet hen maar lekker hun gang gaan. Ze wou weer leven en zoals ze ook al weken geleden tegen Jacob had gezegd: ze had genoeg tranen gehuild om Edward Cullen.

Het was zaterdag toen Jacob haar op kwam pikken met zijn truck. De motoren waren klaar en stonden achterin. Zij stond echter niet aangekleed en opgewonden op hem te wachten. Beter nog, ze lag boven in haar bed te slapen en kreeg dus ook niet alles mee het gesprek dat hij met Charles had.

'Morgen, Jake,' zei Charles toen hij de deur open deed. 'Je bent hier vast voor Rachel.'

Jacob gaf hem een schaapachtige glimlach. 'Hoe raad je het?'

Charles opende de deur verder. 'Kom binnen.'

'Dank je.'

'Hoe is het met je vader?'

'Het gaat prima met hem. Hij heeft me trouwens een bericht voor je meegeven. Of je volgende week de game bij ons komt kijken.'

'Niets liever. Ik heb toch nergens anders om heen te gaan want Janet is volgende week vrij en heeft me alvast gewaarschuwd dat ik dan niet welkom in het huis ben. Moederdochter tijd of zoiets.'

Jacob grinnikte. 'Klinkt verschrikkelijk.'

'Oh, je hebt geen idee.'

Jacob keek rond. 'Over Rachel gesproken, waar is ze eigenlijk?'

'Boven in haar bed,' zei Charles die weer op de bank ging zitten en zijn voeten omhoog zette. 'Met een kater. Ze was gisteravond al pas laat thuis.'

Jacob ging naast hem op de bank zitten. 'Vind je het niet raar?' vroeg hij lichtelijk bezorgd.

Charles keek hem vragend aan. 'Wat?'

'Dat ze zo anders is? Ik bedoel, ik herken haar soms niet eens meer. Ze is zo veranderd.'

Charles grinnikte. 'Zal ik je wat vertellen, Jake? Toen we hier net kwamen en hoe ze zich toen gedroeg, toen herkende ik haar bijna niet meer. Toen we nog in Frankrijk woonden was ze nogal een party girl. Zoals ze nu ook weer is. Ieder weekend ging ze wel stappen. Ze had de tijd van haar leven en genoot intens van het leven.'

Jacob keek verward. 'Dus zoals ze nu is, zo was ze ook voordat jullie hier kwamen wonen?'

Charles knikte. 'Haar vriendinnen noemden haar wel la jeune fille partie de Paris.' Jacob gaf hem een verwarde blik en Charles grinnikte. 'De party girl van Parijs.'

'Zo is ze hier nooit geweest.'

'Nope. Hier wou ze niet uit. Hier hielp ze niet met schoolfeesten organiseren. Hier was ze niet het populairste meisje van school. Geen gedans, geen gefeest, geen gedrink.'

'Waarom veranderde ze zo?'

'Nou, de verhuizing was één. Ik bedoel, ze heeft regen en kou nooit gehate maar vertrouw me, ze is gek op de zon, de zee, het strand en hoge temperaturen. Als ze niet uit ging dan lag ze wel op het strand te zonnen. En als ze dat niet aan het doen was dan zat ze ergens achter op een motor, bezig om het snelheidslimiet te overtreden.'

Jacobs gezicht veranderde. 'Daar heeft ze me iets over verteld. Ze zei dat haar ex een motor had en dat ze er gek op was om bij hem achterop te zitten.' Toen gleed er realisatie over zijn gezicht. 'De andere reden was dat ze haar eerste echte liefde moest dumpen, is het niet? Vanwege de verhuizing.'

'Bingo.'

'Waarom konden ze niet gewoon een lange afstandsrelatie proberen?' opperde Jacob.

'Wel, dat hebben Janet en ik haar ook gevraagd. Maar dat wou ze niet proberen. Dat en ze zei iets dat hij nog steeds niet helemaal over zijn eerste liefde was.'

'Autsj.'

'Jep. Ik was niet blij toen ze me vertelde dat ze een date had met Edward. Het was te snel,' vertelde Charles eerlijk. 'Ik heb die jongen nooit helemaal gemogen. Of vertrouwd. Er was gewoon iets aan hem…'

'Ik weet precies waar je het over hebt,' knikte Jacob.

'Waarom probeer jij het niet eens?' vroeg Charles toen.

Er trok een lichte kleur naar Jacobs wangen. 'Ik?'

'Het feit dat ze weer haar oude zelf is vertelt mij dat ze zowel over haar eerste ex als over haar tweede ex is. Ze is klaar voor een nieuw vriendje, wat ze de vorige keer nog niet was. Volgens mij dan. Janet is het daar niet met me over eens. En jij hebt haar geholpen om er weer boven op te komen.'

'Uh…' Jacob frunnikte wat ongemakkelijk aan zijn shirt.

Gelukkig hoefde hij daar niet op te reageren want een kreun zorgde ervoor dat ze allebei omkeken.

Rachel was wakker geworden en kwam de woonkamer binnen gestommeld. Ze zag wat bleekjes en haar ogen waren half dicht.

'Goede morgen, lieverd,' zei Charles vrolijk.

Rachel kreunde weer. 'Niet zo hard.' Ze liet zich op één van de stoelen vallen. 'Oh, ik had gisteravond geen wedstrijd wie de meeste tequila shots kan drinken moeten houden.'

'Koffie?' vroeg Charles.

'Graag. En een pijnstiller.' Charles salueerde naar haar en verliet de woonkamer. Zodra hij buiten gehoorsbereik was, keerde Rachel zich naar Jacob. 'Heeft hij het je erg lastig gemaakt?'

Jacob schudde zijn hoofd. 'Nee, we hebben gewoon wat gekletst.'

'Ja, over mijn exen. Daar heb ik een stukje van meegekregen.' Ze zuchtte ietsje geïrriteerd. 'Ik wou dat hij eens ophield met matchmaker spelen.'

'Hij wil gewoon dat je gelukkig bent,' zei Jacob aarzelend.

'Dat ben ik,' was Rachels antwoord. 'Al voelt dat niet zo op dit moment.' Ze kreunde weer en masseerde haar voorhoofd even. 'Geen tequila shots meer voor mij.'

Jacob grinnikte. 'Oudje.'

Ze wuifde haar vinger naar hem met één hand tegen haar voorhoofd gedrukt en met haar ogen dicht. 'Oppassen jij. Jij bent niet eens oud genoeg om tequila te drinken.'

Charles liep de woonkamer weer in en gaf haar een kop koffie en een pijnstiller. 'Dus jullie gaan de motoren uitproberen, huh?'

'Dat was de bedoeling,' zei Jacob die een blik op Rachel wierp.

'Oh, maak je geen zorgen. Over een uur is het weg,' stelde zij hem gerust. 'En jij –' Ze wuifde haar vinger naar Charles. '– we zullen voorzichtig doen dus ook stoppen met je zorgen maken.'

Charles grinnikte. 'Je bent te goed in het lezen van mensen, Rach.'

'Geloof me, dat weet ik.'

'En je hebt er echt geen last meer van?'

'Ik voel me best, Jake. Houd je nou maar gefocust op de weg.'

Een stilte viel voor de eerste keer sinds ze vertrokken waren. Ze zaten in Jacobs auto en waren op weg naar de plek die hij had uitgekozen, en geschikt had gevonden, om de motoren te gaan uit proberen.

'Mag ik je iets vragen?' vroeg Jacob na een tijdje.

'Dat heb je zonet al gedaan.' Jacob gaf haar een geïrriteerde blik en Rachel gaf hem een glimlach als antwoord. 'Ga je gang.'

'Als ik je had verteld dat ik deze motoren niet had kunnen maken, wat had je dan gezegd?'

Rachel trok haar wenkbrauw naar hem op. 'Begin je te twijfelen aan die ongelooflijke vaardigheden van je?'

'Wat? Nee. Natuurlijk niet,' zei Jacob snel en hij begon breed te grijnzen. 'Ze zullen geweldig lopen. Vertrouw me daar maar op.' Zijn grijns vervaagde. 'Het is gewoon… Misschien als ik wat slimmer was geweest had ik er langer over moeten doen om ze te repareren.'

Rachels blik werd zacht toen ze begreep wat hij bedoelde. 'Jake, als jij had gezegd dat je deze motoren niet had kunnen maken dan had ik gezegd dat dat jammer zou zijn geweest, dan had ik ze alsnog naar de schroot gebracht en had ik iets anders opgezocht waar ik met je aan kon werken. En hetzelfde zal nu gebeuren. Ik ga je heus niet dumpen nu de motoren klaar zijn.' Ze keek naar hem en zag dat hij opgelucht glimlachte. 'En we zullen maar iets nieuws moeten vinden om aan te knutselen.'

Jacob lachte wat. 'Een hele opluchting.'

Rachel lachte ook. 'Fijn dat ik je zorgen heb gesust maar doe me een lol en houd je ogen nu op de weg.' Ze fronste ietsje toen ze langs een klif reden. Er stonden een paar jongens op die klif. 'Wacht eens even…' Ze herkende de persoon die het verste bij de rand vandaan stond. 'Is dat Sam Uley? Degene die me in het bos vond en me terug naar huis heeft gebracht?'

'Ja,' zei Jacob, hij klonk bitter. 'Hij en zijn bende.'

Twee van de jongens trokken nog een andere jongen naar de rand toe. 'Is dat…' Rachel's ogen werden groter toen ze de jongen herkende die naar de rand werd toegetrokken. 'Is dat Embry?' Ze hapte luid naar adem toen de twee andere jongens hem van de klif gooide. 'Stop de auto! Nu!'

Jacob deed haastig wat ze zei en parkeerde de auto in de berm. Rachel gooide de deur open en rende naar de reling toe om beter te kunnen kijken wat er met Embry was gebeurd.

Jacob voegde zich bij haar en ze keek geschrokken naar hem. 'Zag je dat? Ze gooiden hem gewoon van de klif af!'

Jacob lachte wat. 'Rustig, Rachel. Ze zijn niet echt aan het vechten.' Ze gaf hem een blik waardoor hij nog meer lachte. 'En ze proberen elkaar ook niet te vermoorden. Ze zijn aan het klifduiken. Het is echt heel eng maar het wekt ook heel veel adrenaline op.'

Rachel keek toe hoe nog één van de andere jongens een aanloopje nam en toen van de klif af dook met een juichende brul.

'De meeste van ons springen vanaf een lager punt. Maar Sam en zijn bende moeten zich natuurlijk uitsloven.'

'Wow,' zei Rachel die hem aankeek. 'Jij klinkt echt heel bitter. Wat is je probleem met hem?'

Jacob haalde zijn schouders op. 'Het is niets. Het is gewoon, ze doen alsof ze deze plek van hen is en ze hem moeten besturen. Embry noemde hen holbewoners die verslaafd zijn aan steroïden.'

'Waarom voegde hij zich dan bij hen?' vroeg Rachel verward. 'Wat is er met hem gebeurd?'

'Het begon met dat hij kwam en zei dat hij zich niet lekker voelde.' Rachel knikte, dat herinnerde ze zich nog. Toen ze zijn gedachtes had hij onbewust aan haar omschreven hoe hij zich voelde: boos, een gevangenen in zijn eigen lichaam, alsof hij hele erge koorts had. Vooral de boosheid bleef maar terug komen. 'Toen begon hij school te missen. Zijn moeder zei dat hij ziek was. En toen opeens begon hij Sam en zijn bende te volgen alsof hij een kleine, verloren puppy was. Hetzelfde gebeurde bij Paul en Jared.'

'De andere twee jongens?' Jacob knikte. 'Zij waren er ook bij toen Sam me terugbracht.'

'Klopt.'

'Hey, alles okay?' vroeg Rachel toen ze merkte dat Jacob zich nogal ongemakkelijk voelde.

'Nee, niet echt. Sam blijft me maar deze blikken geven, alsof hij op me aan het wachten is of zoiets.'

'Alsof jij de volgende bent?' vroeg Rachel, die zich opeens wat benauwd begon te voelen.

'Ja, zoiets. Het begint freakie te worden.'

'Misschien moet je hem maar gewoon uit de weg gaan.'

'Dat probeer ik ook. Maar het is net soms alsof hij me volgt.'

Rachel haalde haar schouders op. 'Hij zal wel gek zijn of zoiets. Of misschien voelt hij zich wel tot je aangetrokken.'

Jacob lachte een beetje. 'Je bent gek.'

Rachel gaf hem een brede glimlach. 'Niets nieuws daar.' Toen maakte ze een hoofdknikje naar de klif. 'Als het mooi weer is, neem me dan een keer mee klifduiken. Dat wil ik wel een keer proberen.'

'Jij? Klifduiken?' Rachel knikte. 'Eerst de motoren, nu klifduiken? Wat ben je geworden, een adrenaline junkie?'

'Wat? No way!' protesteerde ze. 'Ik wil gewoon nieuwe dingen proberen. Niets mis mee, toch?'

Jacob grinnikte. 'Dat hoor je mij niet zeggen.'

'Dus… Je belooft om me een keer mee te nemen te gaan klifduiken? Zeg ja anders ga ik het een keer alleen doe. En denk maar niet dat ik dat niet ga doen.'

'Ik beloof het.' De twee stapte weer in de auto. 'Waarom neem ik je ook niet meteen mee parachute springen, als we toch bezig zijn.'

Rachel gaf hem een klap tegen zijn schouder. 'Haha. Erg grappig, Jake. Zie je me lachen?'

Jacob grinnikte en startte de auto weer en ze reden door. Rachel keek nog een keer om en zag dat Sam de laatste was die van de klif sprong en in het water dook.

Rachel stapte op de motor. Jacob stond ervoor met het voorwiel tussen zijn benen en een grijns op zijn gezicht.

'Je ziet er bang uit.'

Rachel snoof schamper. 'Alsjeblieft zeg. Ik heb wel iets enger mee gemaakt dan op een motor zitten en het zelf besturen.' Ze gaf hem een blik. 'Dat is trouwens een nee. Nee, ik ben niet bang.'

'Als jij het zegt.' Hij plaatste haar handen op de handvaten. 'De rem.'

'Deze.' Rachel kneep in beide handremmen. 'En dat is de koppeling.' Ze tikte op de linkerhandvat.

'Gas?' Rachel drukte het rode knopje om waardoor de motor lawaai begon te maken. 'Mooi. Nou draai de koppeling langzaam.'

'Rachel…' fluisterde een stem in haar oor die rillingen over haar lichaam liet lopen. 'Rachel, doe het niet.'

Van schrik draaide ze de koppeling en de motor schoot wat naar voren waardoor ze naar adem hapte.

'Wow,' zei Jake. 'Alles okay?'

Rachel knikte maar kon geen woord uitbrengen. Waarom had ze Edwards stem gehoord? Ze wou zijn stem niet horen dus waarom hoorde ze hem? Het was net als die avond toen ze bijna was geraakt door een auto, toen ze naar de bioscoop was geweest samen met Angela en Jessica.

'Rachel?'

'Ja, het gaat prima.' Ze ging beter zitten. 'Laat me het nogmaals proberen. Ik was even afgeleid.'

'Weet je dat wel zeker?' vroeg Jake bezorgd. 'Je ziet wat bleekjes.'

Maar Rachel luisterde niet en draaide de koppeling. De motor schoot weg met haar erop en ze trok snel haar benen op.

Ze begon te lachen terwijl ze door reed. Het was veel te lang geleden dat ze op een motor had gezeten. Ze was bijna vergeten hoe goed dat voelde. De wind in je haren, het gevoel van vrijheid…

'Rachel, stop alsjeblieft. Doe dit niet,' fluisterde Edwards stem in haar oor.

'Ga weg,' fluisterde ze terug. 'Ga gewoon weg. Ik wil je niet horen.'

'Je had me beloofd dat je niets gevaarlijks zou doen.'

'Ga weg,' beet ze hem toe. 'Ga gewoon weg.'

Ze gaf een geschrokken gil toen een spookachtige versie van hem voor haar verscheen en kneep de handremmen in waardoor ze over het stuur van de motor heen schoot en op de grond terecht kwam waar ze haar hoofd hard tegen een steen stootte.

Ze kreunde en drukte haar hand tegen haar hoofd terwijl ze langzaam overeind krabbelde. Ze hoorde Jacob haar naam roepen en ze hoorde nog een andere motor haar kant op komen en toen stoppen.

'Rachel.' Een hand pakte voorzichtig haar arm vast en hielp haar beter overeind. 'Rachel, is alles okay?'

Ze knikte. 'Ja, ja. Het gaat best. Gewoon een bult.' Ze ging met een hand door haar haar heen waardoor het niet langer meer in haar gezicht viel. 'Ik wil het nogmaals proberen.'

Jacob gaf haar een blik alsof ze gek was. 'Probeer je zelfmoord te plegen, of zo?'

'Wat? Nee, natuurlijk niet.' Ze stond op en zwaaide gevaarlijk heen en weer. 'Ik wil het nogmaals proberen.'

'Nee,' beet Jacob haar toe. 'Geen motoren meer voor vandaag. Je kunt nauwelijks recht staan.' Toen viel zijn blik op haar voorhoofd. 'Je hoofd.'

'Mijn hoofd?' vroeg Rachel verward. Ze raakte haar hoofd aan en haar gezicht vertrok van de pijn en ze trok haar vingers weer terug. Dit keer was er bloed aan de vingertoppen te zien. 'Oh. Sorry.'

'Hey, het is niets. Het is gewoon maar een beetje bloed. Hier.' Hij trok zijn shirt uit, verkreukelde die en legde die voorzichtig tegen haar hoofd aan. 'Ik denk dat we je naar de eerste help moeten brengen. Je zult waarschijnlijk hechtingen nodig hebben.' Rachel keek op en knipperde een keer met haar ogen. Jacob merkte dat op en keek haar vragend aan. 'Waar staar je naar?'

'Jou. Je bent echt heel erg lief, weet je dat?'

Jacob grinnikte een beetje. 'Hoe hard heb je je hoofd gestoten?'

'Het is niet dat. Het is gewoon zo. Je bent echt heel erg lief en zorgzaam en bezorgd. Maar niet overbezorgd of zo. Gewoon bezorgd.'

Jacob schudde zijn hoofd een beetje. 'Kom op, laten we je naar het ziekenhuis brengen.'

'Nah. Breng me maar gewoon naar huis. Janet kan er wel naar kijken en me hechten als het echt nodig is.'

'Okay. Laten we je dan maar naar huis brengen. Hier.' Hij gaf haar zijn shirt. 'Tegen de wond houden.'

'Yes, sir.'

'En volgende keer dat de besluit om motor te gaan rijden, niet dronken worden de avond van te voren.'

'Ik zal het proberen.'

Hij bracht haar terug naar de auto en liet haar daar alleen toen hij de motoren ging pakken. En toen ook die veilig weer achterin stonden, bracht hij haar naar huis. Dit keer praatten ze niet en was er een ongemakkelijke stilte in de auto te vinden.

Rachel probeerde uit Jacobs hoofd te blijven en dat lukte min of meer. Ze had namelijk zelf de rust in haar eigen hoofd nodig terwijl ze druk aan het peinzen en piekeren was over waarom ze Edward bleef zien terwijl ze dat niet wou.

Dat en ze maakte zich zorgen over hoe Charles en Janet zouden reageren als ze erachter zouden komen wat haar kleine stunt had veroorzaakt.