Hoi, hoi!

Een nieuw hoofdstuk.

Ik hoop dat hij bevalt.

Laat me weten wat jullie van de nieuwe Rachel vinden en van dit hoofdstuk.

Review dus alsjeblieft. Ik hou echt heel erg van reviews.

XxX Emmetje.

Live Goes On

Chapter 10

Movie Night Disaster

Maandag kwam zoals iedere andere dag van de week en het was een typische maandag. Ze moest uit bed geduwd worden door Janet, met een slaperig hoofd nam ze een douche en at ze haar ontbijt, met een even slaperig hoofd haalden Angela en Jessica haar op die al net zo slaperig waren en tegen de tijd dat hun eerste les was begonnen, sliep ze weer.

De rest van de morgen verliep niet beter want ze was echt heel moe en had een kleine kater want ze was Zondagavond nog wel uit geweest.

Tegen de tijd dat ze lunchpauze hadden was ze haar kater verdwenen en was ze ook weer redelijk wakker.

Sinds een korte tijd zaten er twee nieuwe mensen bij hen aan tafel: Lauren Mallroy en Ben Cheney. Lauren mocht haar niet zo en liet daar ook geen gras overgroeien. Rachel kon echter wel goed met Ben overweg, die het nieuwe vriendje van Angela was.

Lauren had kort lichtblond haar en blauwe ogen en droeg vaak nogal jongensachtige kleren. Ben had kort bruin haar en bruine ogen en was aan de kleine kant. Hij was ook kleiner dan Angela.

Ben was niet van Angela's zijde weg te krijgen en zat dan ook strak naast haar aan de tafel waar ze aanzaten. Lauren, die verliefd was op Tyler zo wist Rachel, zat tussen hem en Jessica in en vernauwde haar ogen toen Rachel zich bij hen voegde.

'Ik zweer het, ik heb echt iets in het bos gezien,' zei Angela.

'Okay,' zei Eric. 'Ik geloof je.'

'Nee, dat doet hij niet,' zei Jessica. 'Hij hoopt gewoon dat je erover ophoudt als hij zegt dat hij je geloofd.'

'Hey.'

'Hey, France,' zei Mike die meteen een stoel tussen hem en Angela in trok.

'Hoe is de kater?' vroeg Jessica met een glimlach.

'Stukken beter,' antwoordde Rachel die op de stoel ging zitten en haar dienblad op tafel zette. 'Maar ik heb verder ook niet echt iets meegekregen van de lessen.'

'Je hebt niets gemist,' verzekerde Jessica haar. 'Het was zo saai dat ik halverwege ook haast in slaap viel.'

'Dus waar hadden jullie het over?' vroeg Rachel.'

'Angela zegt dat ze iets in het bos heeft gezien tijdens een picknick met haar familie,' vertelde Eric. 'En dat het heel groot was.'

'Eric gelooft haar niet,' vulde Jessica aan.

'Ik zweer dat ik echt iets heb gezien,' zei Angela, die zich nu naar Rachel wendde. 'Het was pikzwart en het was enorm. Groter dan een gemiddeld persoon. Misschien was het een beer.'

'Of misschien was het een alien. Je mag van geluk spreken dat je ze je niet hebben meegenomen om onderzoeken te doen,' zei Mike.

Rachel gaf hem een plagende duw. 'Doe niet zo gemeen.' Ze wendde zich tot Angela. 'Je bent niet de enige die het heeft gezien,' verzekerde ze haar en de rest van de tafel. 'Mijn vader heeft er meerdere meldingen over gekregen. Allemaal zijn ze hetzelfde: ze zijn enorm, lopen op vier poten en de kleuren verschillen van zwart naar bruin en grijs. Ook zijn er berichten binnen gekomen dat er maar al liefst vijf wandelaars zijn vermoord door een beer. Het probleem is dat ze de beer niet kunnen vinden.'

'Ha,' zei Angela die naar Eric keek. 'Het was niets, huh?'

Eric hield zijn handen op als een teken dat hij zich overgaf en Ben keek bezorgd. 'Dat is de laatste keer dat ik in het bos ga lopen.'

'Mijn pa zegt dat het wel veilig is zolang je maar meerdere mensen met je mee neemt en voorbereid bent,' zei Rachel. 'Persoonlijk sla ik wandelingen in het bos liever even over.' Ze keek even naar Ben en gaf hem een glimlach. 'Hoe romantisch een wandeling en een diner onder de sterrenhemel ook is.'

Ben lachte wat schaapachtig en Angela keek verward. 'Huh?'

'Niets,' antwoordde de twee tegelijkertijd.

'Huh-huh,' knikte Angela die het duidelijk niet geloofde.

'Het is echt niets, Ange,' verzekerde Rachel haar terwijl ze met een hand door haar bruine haar ging.

'Wat heb je wel niet gedaan?' vroeg Angela die nu zag dat Rachel hechting had.

'Huh?' Angela wees op haar hoofd. 'Oh, dat. Het is niets. Ik ben gevallen tijdens het motorrijden.'

'Motorrijden?' vroeg Lauren met een sneer. 'Sinds wanneer rij jij motor?'

'Al een tijdje,' antwoordde Rachel koeltjes. 'Ik vind het heerlijk. Lekker de wind door je haren en het gevoel alsof je vrij bent. Ik doe niets liever.'

'Blijkbaar kun je het dan nog niet zo goed,' was Laurens antwoord.

'Dat valt eigenlijk wel mee. Het waren alleen nieuwe motoren die ik zelf in elkaar heb gesleuteld met nogal veel hulp van een vriend. Ik kneep iets te hard in de remmen en vloog over het stuur heen en had een ongemakkelijke aanvaring met een steen. Dit is het resultaat.' Ze wees op haar hechtingen. 'Mijn ouders waren furieus. Wonder dat ik geen huisarrest heb gekregen.'

'Hoe was de party Vrijdag eigenlijk?' vroeg Jessica nieuwsgierig.

'Ugh, herinner me er niet aan,' zei Rachel die daarna een hap van haar salade nam. 'Het was leuk. Echt waar. En iedereen ging helemaal uit zijn dak. Jammer dat jullie niet mee waren want het was echt leuk. Ze stonden zelfs toe dat er op de bar gedanst mocht worden.'

'Jij hebt op de bar gedanst?' vroeg Angela lachend.

'Oh, dat had ik willen zien,' grijnsde Mike flirterig.

Rachel rolde haar ogen. 'Nee, ik heb niet op de bar gedanst. Neemt niet weg dat ik dat ooit wel heb gedaan.' Ze glimlachte bij die herinnering. 'Oh, ik had toen echt iets teveel op.' Ze schudde haar hoofd om de herinnering weg te krijgen. 'In ieder geval, alles ging goed tot ik voorstelde om een tequila shot wedstrijd te houden.'

'Hoe dronken was je wel niet?' vroeg Jessica.

'Je zou denken nogal dronken maar dat viel alles mee. Het ging alleen nogal hard met de tequila en ik had ook al twee eerdere drankjes op. De volgende ochtend had ik een ongelooflijke kater. Maar ik herinner me alles nog dus het viel mee met hoe dronken ik was.'

'Waren er leuke jongens?' vroeg Jessica.

'Heel erg leuke jonengs,' antwoordde Rachel. 'En ze zeiden dat ze er volgende week ook zouden zijn dus…'

'Oh, ik ga Vrijdag mee,' zei Jessica.

'Hoe zit het met jullie?' vroeg Rachel die naar de anderen aan de tafel keek. 'Willen jullie mee? We kunnen korting krijgen op onze drankjes omdat we in ons senior jaar zitten.'

'Klinkt goed,' zei Eric.

'Je kunt er zeker van zijn dat ik mee ga,' zei Tyler.

'Waarom ook niet?' zei Lauren, die alleen maar mee wou omdat Tyler ook mee ging.

'Ik dacht dat je me nooit mee zou vragen,' zei Mike.

'En jullie twee tortelduifjes?' vroeg Rachel die naar Ben en Angela keken. 'Gaan jullie ook mee of hadden jullie al andere plannen?'

'Helaas,' zei Ben. 'We hebben al andere plannen.'

'Oh ja?' vroeg Angela verward. 'Wat dan?'

'Dat is een verrassing en meer zeg ik niet,' zei Ben die haar daarna een kus op de wang gaf. 'Maar ik moet nog iets vragen aan Mr Tanner. Ik zie jullie wel in de les.'

'Bye.'

'Oh, jullie zijn zo schattig samen,' zei Rachel toen Ben buiten gehoorsbereik was. 'Je kunt jezelf heel gelukkig noemen, Ange. Hij is lief, knap en een echte gentleman. En hij regelt romantische verrassingen. Hij is er eentje die je moet houden.'

Angela bloosde en keek verliefd achter haar vriendje aan. 'Ik kon het niet meer met je eens zijn, Rachel.'

Rachel nam nog een hap van haar salade en keek naar Mike die alsmaar naar had zitten te staren. 'Is er iets dat je me wou vragen, Mike, of heb ik iets op mijn gezicht?'

'Nee, je gezicht ziet er geweldig uit.' Rachel trok haar wenkbrauw op en Mike begon te blozen. 'Ik wou je inderdaad iets vragen. Al een tijdje eigenlijk.'

Hij begon dingen te mompelen en Rachel keek hem nogal raar aan. 'Mike.'

'Ja?' Hij keek nogal hoopvol op.

'Vraag me wat het dan ook is dat je me wilt vragen en doe het alsjeblieft verstaanbaar want ik verstond niets van wat je zonet zei.'

Angela en Jessica lachten en Eric en Tyler grinnikten. Lauren gaf haar slechts een kille blik en Mike begon weer wat te blozen.

'Nou, ik vroeg me af nu je weer een beetje jezelf bent of je een filmpje wou pakken of zo…'

'Een filmpje? Mike, wat een geweldig idee,' zei Rachel enthousiast. Ze wendde zich tot de rest van de tafel. 'Wat dachten jullie ervan als we Woensdag avond met z'n allen naar de film gaan, hè? Het is al veel te lang geleden sinds we voor het laatst met de hele club iets hebben gedaan.' Ze keek naar Angela. 'Jij en Ben niets gepland Woensdag?'

'Niet voor zover ik weet,' antwoordde Angela.

Rachel keek naar de rest. 'Jullie?'

'Ook niets.'

'Wat dachten jullie van een thriller of een actie?' vroeg Tyler.

'Oh, kom op. Wij willen romantiek,' zei Jessica.

'Eigenlijk ben ik wel voor een actie film,' zei Rachel. 'Romantiek zit er voor mij even niet in. I'm single and I love it.'

'Oh, ik moet eerlijk zijn,' zei Jessica met een lach. 'Ik ben gek op deze nieuwe Rachel.'

'Ha, je bent gek op hoe ik nu ben? Jess, je had me moeten zien toen ik nog in Frankrijk woonde. Ik was zoveel meer fun toen.'

'Ik weet niet hoor, Rachel,' zei Eric. 'Je doet het nu ook best wel goed.'

'Oh.' Ze boog zich over de tafel heen en gaf hem een klein kneepje in zijn wang. 'Dat zeg je alleen maar om bij me te slijmen. Rustig maar hoor, Eric, jij mag naast me zitten tijdens de film. Het enige wat je had hoeven te doen was vragen want van al dat geslijm wordt het hier zo glibberig.'

Eric begon nu ook wat te blozen en dat zorgde ervoor dat de rest van de tafel begon te lachen. Hij opende zijn mond om nog iets te zeggen maar de bel ging.

'Oh, gered bij de bel,' grinnikte Jessica.

'Dus Woensdag avond gaan we met z'n allen naar de bios. Welke film?' vroeg Rachel terwijl ze de laatste happen van haar salade in haar mond propte en haar dienblad en schoudertas oppakte.

'Wat dachten jullie van Sherlock Holmes?' vroeg Jessica. 'Heeft actie, humor, beetje romantiek en hele leuke acteurs.'

'Hey, ja,' zei Tyler. 'We zouden daar met z'n vieren heen gaan. En jongensavond uit. Maar we kunnen er net zo goed met z'n alleen heen.'

'It's a date,' zei Eric. Rachel, Jessica en Angela gaven hem alle drie een rare blik. 'Ik bedoel, niet als in een date date. Jullie weten wel, dat is iets wat je zegt als je een afspraak maakt…'

De drie schudde hun hoofd en liepen door. 'Zo, huh? Single en je bent er gek op?' vroeg Jessica en ze gaf Rachel een klein elleboog duwtje.

Rachel lachte. 'Ja, echt wel. Ik heb twee serieuze relaties gehad en beide zijn niet goed afgelopen. Als je het niet erg vind geniet ik nu even van het leven als single en het feit dat ik met iedere jongen kan flirten met wie ik maar wil flirten zonder dat ik me er schuldig over hoef te voelen of zonder dat er verplicht iets aan vast zit.'

'Om je maar vast te waarschuwen,' zei Angela. 'Je bent één van de meest gewilde singles op school. Dat heb je vast wel gemerkt aan Tyler, Eric en Mike.'

'Ik had het inderdaad gemerkt. Wat is trouwens de deal met Lauren? Ik bedoel, waarom heeft ze zo'n hekel aan me?' vroeg Rachel.

'Tyler,' antwoordde de twee.

'Hè? Serieus? Ze heeft een hekel aan me omdat zij hem leuk vindt en hij meer aandacht heeft voor mij dan voor haar?'

'Je hebt de spijker op zijn kop geslagen,' zei Angela terwijl de drie hun dienbladen weg zetten.

Rachel rolde haar ogen. 'Die meid moet een leven krijgen.'

'You said it, girl.'

Het geweldige plan om met z'n allen iets te doen viel al snel in het water. Een buikgriepvirus spreidde zich razend snel onder de studenten van Forks High en maakte heel wat mensen ziek. Onder hen waren Tyler en Eric. Lauren besloot ook niet meer mee te gaan op het moment dat Tyler ziek werd en Jessica moest de keuze maken van haar ouders of Vrijdagavond mee gaan of Woensdag en ze koos Vrijdag.

Op de avond zelf kreeg Rachel een belletje van Angela dat Ben ook ziek was geworden en dat ze bij hem zou blijven en voor hem zou zorgen. Zo bleven alleen zij en Mike over maar aangezien ze geen zin had om alleen met hem naar de film te gaan, vooral omdat hij te graag wou dat het als een echte date zien, vroeg ze of Jacob mee wou komen en die zei maar al te graag ja.

Zij haalde de kaartjes en sloot zich toen weer aan bij Jacob en Mike die buiten hadden staan wachten en waarschijnlijk een ongemakkelijk gesprek hadden gehad. Mike zag er daarbij ook heel bleek en witjes uit.

'Hier zijn we dan. Drie kaartjes voor the Collector. Voor Sherlock Holmes waren geen plaatsen meer dus helaas.'

'The Collector? Is dat niet die horror?' vroeg Jacob.

Rachel knikte. 'Dat okay met jullie?'

'Hey, het is prima,' zei Jacob met een lach. 'Ik hoorde dat hij heel erg slecht was maar ja. We zullen het wel zien.'

'En jij, Mike?'

'Nee, prima,' zei Mike die alleen nog maar bleker zag.

'Mooi,' glimlachte Rachel opgewekt. 'Laten we dan maar snel onze plaatsen zoeken en popcorn halen.'

'Jij houdt van horrors?' vroeg Mike terwijl ze naar binnen liepen.

Rachel haalde haar schouders op. 'Niet echt. Maar het zijn maar films met acteurs en dat betekent dat het nep is. Zolang ik dat in gedachte houd, zolang houd ik de film uit.' Ze gaf hem een glimlach. 'Jij?'

'Ze zijn okay,' wuifde Mike haar vraag weg. Rachel glimlachte echter wat gemeen toen ze merkte dat hij ze haatte, ze het liefste vermeed en er zelfs nachtmerries van kreeg.

Blijkbaar had Jacob het ook door. 'Als je ze te eng vind moet je het zeggen en dan gaan we gewoon.'

'Pff. Alsof ik ze eng vind.'

Rachel rolde haar ogen. Jongens. Ze moesten zich altijd groot en stevig houden. Vooral wanneer er een meisje in het spel was.

Nadat ze popcorn hadden gehaald en wat te drinken zochten ze hun plekken op en niet lang daarna begon de film.

De film ging over een man die een zeldzaam juweel wil stelen van een familie bij wie zijn ex-vrouw schulden heeft in een poging om hun dochter te beschermen. Dat liep echter anders want op de avond dat hij hem wou stellen was iemand hem voor geweest en daar begon de horror.

Halverwege de film merkte Rachel op dat Mike echt heel ongemakkelijk leek te zijn, vaak weg keek van de film en echt heel bleek begon te zien.

Maar ondanks dat hield hij zijn arm op de gezamenlijke armleuning van de stoel waar hij en waar zij op zat. Met zijn arm daarop en zijn hand naar boven en open, alsof hij verwachtte dat ze haar hand in de zijne zou leggen.

Hetzelfde gold bij Jacob en dat zorgde ervoor dat Rachel geïrriteerd zuchtte en haar handen maar bij zich hield en op haar schoot neerlegde.

Niet lang nadat ze dat had opgemerkt stond Mike op, mompelde: 'Ik denk dat ik ga overgeven' en rende de zaal uit.

Rachel zuchtte, pakte haar spullen net als Jake en volgde hem de zaal uit. 'Wat een marshmallow,' zei Jake terwijl ze ook de zaal uitliepen. Die opmerking maakte Rachel aan het lachen. 'Je kon toch duidelijk zien dat het nep was en toch maakt het hem bang.'

'Het was echt heel duidelijk te zien, huh?'

'Absoluut,' was Jacob het met haar eens. 'Je zou voor iemand moeten gaan met een sterkere maag. Iemand die lacht om de dingen die zwakkere mannen laat overgeven.'

'Ja, ik zal mijn ogen daar voor open houden.' Ze liepen naar de trap toe. 'Toch voel ik me wel een beetje schuldig. Hoe voelde zich al niet lekker en toch sleurde ik hem hier mee naar toe. Hij heeft waarschijnlijk datzelfde buikgriepvirus die haast iedereen op school in de ban heeft.'

Ze keek naar beneden toen ze merkte dat Jacob haar hand had vastgepakt en trok haar eigen hand snel terug toen ze dat merkte.

'Wat? Mag ik je hand niet vasthouden?' vroeg Jake.

'Nee, natuurlijk mag dat,' probeerde Rachel. Toen zuchtte ze en streek wat plukjes haar uit haar gezicht terwijl ze naar beneden keek. 'Eigenlijk niet. Het brengt herinneringen op, weet je? En handen vasthouden, ik vind dat dat iets betekent. Iets intiemer. En daar ben ik nog niet klaar voor.'

'Maar mag ik je dan iets vragen?' vroeg Jacob. Rachel knikte. 'Je vindt me leuk, toch?' Rachel knikte weer. 'En je vindt me echt heel erg lief.'

Rachel schudde haar hoofd terwijl ze hem wat droevig aankeek. 'Jake, alsjeblieft. Doe dit niet.' Ze zuchtte en liet zich op de trappen zakken waar ze haar handen tegen haar hoofd drukte.

'Waarom niet?' vroeg Jacob terwijl hij tegen de armleuning aan leunde.

'Omdat je op het punt staat om alles te verpesten,' antwoordde Rachel die haar handen liet zakken en hem wat hopeloos aankeek. 'En omdat ik je nodig heb.'

'Wel, ik heb een heleboel tijd,' zei Jacob. 'En ik ga niet zomaar opgeven.'

'En ik wil niet dat je het opgeeft. Maar dat is omdat ik niet wil dat je ergens heen gaat.' Ze zuchtte en keek naar haar handen. 'Het is echt heel egoïstisch maar ik heb jou nodig om mij te zijn. Om te zijn zoals ik nu doe. Het uitgaan, het gewoon doorgaan, het even gewoon vergeten.' Ze keek naar hem op met tranen in haar ogen. 'Omdat ik jou nodig heb om er niet aan herinnerd te worden hoe erg mijn hart in stukjes ligt.'

'Dit komt allemaal door hem, is het niet? Door je ex uit Frankrijk?'

Rachel knikte. 'Ja, door hem en door…' Meer tranen verschenen in haar ogen. 'Je weet wel.'

'Edward.'

Rachel knikte en liet toen een snik uit en probeerde de opkomende tranen weg te vegen. 'Dit is echt heel stom want ik wil niet meer tranen voor hem huilen. Ik wil gewoon doorgaan. Maar het is alsof hij me niet wil loslaten. Hij is er altijd wel. Dat zijn ze beide. Het doet gewoon zo ongelooflijk veel pijn.'

Jacob ging naast haar op de trap zitten. 'Luister, ik weet wat hij je heeft aangedaan. Wat ze je beide hebben aangedaan. En, Rachel, ik zal jou dat echt never nooit aandoen. Ik zal je nooit pijn doen, dat beloof ik. Ik zal je nooit in de steek laten.' Ze keek hem met betraande ogen aan. 'Je kunt op me rekenen.'

Ze knikte en legde haar hoofd tegen zijn schouder aan, om gewoon even dat gevoel van troost te voelen. Al was het maar voor een kort moment.

Dat moment was snel over want Mike voegde zich al snel weer bij hen. 'Wel…' De twee keken naar hem en Rachel haalde haar hoofd van Jacobs schouder af. 'Ik moet naar huis.' De twee bleven naar hem kijken. 'Ik voelde me al ziek voor de film begon, okay?' Jacob trok zijn wenkbrauw op en Mike leek door geïrriteerd door te zijn. 'Wat is jouw probleem?'

'Op dit moment? Dat ben jij. Jij bent mijn probleem. Voel je je ziek? Misschien moet je maar naar het ziekenhuis toe.'

'Jake,' zei Rachel, zowel verward als waarschuwend. Hij deed echt heel raar.

Maar Jacob luisterde niet en stond op en liep dreigend op Mike af. 'Moet ik je in het ziekenhuis laten belanden?'

'Jake!' Rachel greep zijn arm vast. 'Jake. Stop. Hij voelt zich gewoon niet lekker. Wat ben je wel niet aan doen?' Toen voelde ze opeens hoe warm hij was. 'Jake, je voelt echt heel warm aan. Ik denk dat je koorts hebt. Misschien hetzelfde als wat er bij ons op school heerst.'

'Ik weet niet wat er gebeurd,' zei Jacob. Hij nam een paar keer diep adem en Rachel scande zijn gedachtes. Ze schrok een beetje toen ze hoorde hoe verward die waren en hoe boos hij vanbinnen was. Het was één gaos. 'Ik moet gaan.'

En zonder nog dag te zeggen liep hij gewoon weg. Mike en Rachel keken elkaar even aan voordat Rachel zuchtte en wegkeek en haar handen in haar zakken stopte.

'De dude is gek.'

Ze gaf hem een blik. 'Kom op. Laten we ook maar gaan.'