Hoi, hoi!

Hier is nog een nieuw hoofdstuk.

Ik ga deze eindigen met een klifhanger, zo alvast een waarschuwing.

Review alsjeblieft en ik hoop om volgende week een nieuw hoofdstuk te publiceren.

Die zal trouwens ook nog een nieuw verhaallijn krijgen.

Ook nog een vraagje: hoe gek zijn jullie op de Volturi? Gewoon een vraag.

XxX Emmetje

ps. We beginnen het einde van Live Goes On te naderen. Hierna nog drie hoofdstukken en dan is it finished. Ik ben nog steeds druk bezig met de sequel die heet: When The Past Catches Up.

Live Goes On

Chapter 13

La Push

Eenmaal aangekomen bij Emily's huis, het was een korte maar luidruchtige rit geweest, stapten Jared en Embry uit. Die laatste had toch de pech gehad om op de achterbank te belanden.

'En jullie zweren dat alles goed is met Paul en Jacob?' vroeg Rachel terwijl ze ook uitstapte en achter hen aanliep.

'Ja, rustig nu maar, Rachel,' zei Embry. 'Jake en Paul zijn okay. Daar zorgt Sam wel voor.'

'Ik hoop eigenlijk dat Paul wat tanden in hem zet en hem wat woede laat zien,' zei Jared.

'No way. Jacob is een natuurtalent. Je hebt zelf gezien hoe hij veranderde,' zei Embry. 'Ik zet er vijf dollar op in dat het Paul niet eens lukt om hem aan te raken.'

Rachel stopte even en keek naar het houten huis dat voor hen lag. Het zag er wel gezellig uit maar iets liet haar niet helemaal op haar gemak voelen.

'Kom binnen, Rachel,' zei Embry die op de veranda op haar stond te wachten. Toen ze zich bij hem voegde fluisterde hij: 'Nog één ding over Emily, Sam's verloofde. Probeer niet te staren. Dat zit Sam dwars.'

'Waarom zou ik staren?' vroeg Rachel verward.

'Dat zul je wel zien,' zei Embry die daarna maar al te graag naar binnen hopte.

Tegen de tijd dat Rachel zich bij hen voegde zag ze dat allebei de jongens een nogal grote muffin vasthielden.

'Hebben jullie jongens honger?' vroeg de jonge vrouw die bij de keuken stond. Rachel zag alleen maar haar rug maar de vrouw, van wie ze begreep dat haar naam Emily was, had lang donker haar. 'Alsof ik dat ook maar hoef te vragen.'

Rachel bleef aarzelend in de deuropening staan en tuurde naar binnen. Ze voelde zich een beetje een indringer.

Emily draaide zich om en Rachel merkte toen op waarom Sam liever niet had dat ze naar haar zou staren. Ze had namelijk drie klauw littekens over de rechterkant van haar gezicht lopen.

'Wie is dit?'

'Rachel Grey,' antwoordde Embry. 'Wie anders?'

Emily begon breed te glimlachen. 'Hmm. Zo jij bent het Vampiermeisje.'

'Blijkbaar. Al kun je me niet echt meer het Vampiermeisje noemen,' antwoordde Rachel die in de deuropening bleef staan. 'Maar als ik het Vampiermeisje bent dan moet jij het Wolfmeisje zijn.'

Emily lachte wat. 'Dat zal dan wel zo zijn. Wel, ik ben met één verloofd.' Ze zette een schaal met muffins op tafel. 'Ik ben er zelf niet één.' Jared wou nog een muffin pakken maar Emily stopte hem. 'Bewaar wat voor je broers.' Jared legde de muffin terug. 'En waar zijn jullie manieren? Dames eerst.' Ze keek weer op naar Rachel. 'Kom binnen.' Rachel deed langzaam een paar stappen naar binnen. 'Heb je honger?'

'Best wel. Vertrokken zonder eerst te ontbijten.'

'Leef je uit,' glimlachte Emily. 'Laat het maar aan Jacob over om een weg langs Sams orders te vinden.'

'Hij heeft me eigenlijk niets verteld,' zei Rachel eerlijk. 'Ik heb het zelf uitgevogeld.'

'Het is een wolf iets,' vertelde Embry. 'Alfa's orders moeten gevolgd worden, of we dat nou willen of niet. En moet je dit eens horen, we kunnen elkaars gedachtes horen.'

'Wil je je mond houden?' vroeg Jared. 'Dat zijn onze geheimen. Verdomme! Die chick rent samen met Vampiers.'

'Ik kan niet echt met Vampiers rennen,' zei Rachel die tegenover hem aan de tafel plaats nam. 'Daar zijn ze te snel voor.'

'Wel, wij zijn sneller,' zei Jared, die de grinnikende Emily en Embry negeerde. 'Begint het al een beetje freakie te worden?'

Rachel schudde haar hoofd. 'Je moet met heel wat beters komen om mij te horen zeggen dat ik het freakie vind worden. Ik ben wel iets gewend.'

'Jake had gelijk,' zei Sam die ook het huis ingelopen kwam. 'Je bent echt goed met weird.'

'Mijn tweede naam,' zei Rachel met een schouderophaal. Ze keek even weg toen ze Sam Emily een liefdevolle kus op haar lippen zag geven. Ze verdienden elkaar. Het herinnerde haar alleen aan gelukkigere tijden.

Gelach en een beetje gestoei liet haar opkijken. Paul en Jake kwamen ook het huis ingelopen en waren elkaar aan het duwen maar alles leek verder prima tussen hen.

Paul kwam naast haar zitten en gaf haar een verontschuldigde glimlach. 'Sorry. Hoe gaat het met je hand?'

Rachel keek naar haar hand. Ze was helemaal vergeten dat ze die had zeer gedaan. 'Prima. Ik ben een snelle heler.'

'Dat is wel heel snel,' merkte Jared op. 'Het klonk alsof je hem brak.'

Rachel haalde haar schouders weer op. 'Het was niets. En zoals ik al zei, ik ben een snelle heler.'

'Wie heeft er gewonnen?' vroeg Jared.

Sam wees naar Jacob en Embry liet een luide 'Ha!' uit terwijl Jared mokkend een vijf dollar briefje tevoorschijn haalde en die aan hem overhandigde.

'Dus, jullie zijn echte weerwolven, huh?'

'Jep,' antwoordde Embry. 'In ieder geval, de laatste keer dat ik het checkte waren we dat nog steeds.'

Er werd wat gegrinnikt. 'Maar jullie zijn dat niet altijd geweest. Of wel?' Ze keek vragend naar Jacob die zich eindelijk verwijderde van zijn plek in de deuropening aan ook aan tafel ging zitten.

'Een paar leden van de stam erven het gen,' vertelde Sam. 'Bloedzuigers verhuizen naar de stad en dan zet de koorts zich in.'

'En de moorden?' vroeg Rachel. 'Was dat jullie werk?'

'We beschermen,' zei Paul. 'We vermoorden niet.'

'Wie zit dan wel achter die moorden?'

'Juist hetgeen waar we jou en de andere mensen van proberen te beschermen,' zei Jacob. 'Het enige wat we wel vermoorden.'

'En met alle genoegen,' grinnikte Jared.

Jacob rolde met zijn ogen omdat hij hem had onderbroken. 'Vampiers.'

'Maar hoe…'

'Maak je niet druk,' onderbrak Jacob haar. 'We mogen je dierbare Cullens niet aanraken, behalve als ze de code breken.'

'Dat wou ik niet eens zeggen,' zei Rachel. 'Ik vroeg me of hoe jullie Vampiers kunnen doden. Ik bedoel, het is niet zo makkelijk bij hen als simpelweg een steek door hun hart boren.'

'Hey, heb een beetje vertrouwen in ons,' protesteerde Embry. 'We hebben de bloedzuiger met de dreadlocks makkelijk genoeg uitgeschakeld.'

Rachel keek hem geschokt aan. 'Jullie hebben Laurent vermoord?'

'Jep,' zei Embry trots. 'En zijn roodharige vriendin is de volgende.'

Nu werd Rachel bleek. 'Victoria? Victoria is hier?'

'Was,' grinnikte Paul. 'We hebben de vorige avond achter haar aangezeten tot de Canadese grens. Rare is dat ze blijft terugkomen.'

'En wij kunnen maar niet uitvogelen waar ze op uit is,' zei Jacob.

Rachel sloot haar ogen en drukte haar hand tegen haar hart aan. 'Ik denk dat ik jullie daar mee kan helpen. Ze zit namelijk achter mij aan.' Alle ogen waren opeens op haar gericht. 'Ze wil wraak.'

'Wat heb jij haar aangedaan?' vroeg Emily wat bezorgd.

'Niets. Edward en de Cullens echter wel. En ik was de aanleiding.' Ze stroopte haar mouw op en legde haar rechterarm op tafel waardoor ze allemaal het sikkelvormige litteken op haar onderarm konden zien. 'Ongeveer een jaar geleden kwamen zij, Laurent en nog een Vampier genaamd James Forks in. Zij waren verantwoordelijk voor die moorden, degenen die ze omschreven als het werk van een beest. James en Victoria waren mates en wel, James vond dat ik erg lekker rook en begon om me te jagen. Victoria hielp maar Laurent besloot om te vertrekken. Om me te beschermen bedachten de Cullens een plan. Drie van hen zouden het bos in rennen terwijl één van hen mijn kleren droeg om James zo mee te lokken. Twee anderen zouden Victoria proberen weg te lokken door mijn auto te gebruiken en de laatste twee namen mij mee naar Phoenix om me veilig te houden.'

'Ik gok dat dat niet goed uitpakte,' zei Jared. 'Aangezien je dat litteken hebt.'

Rachel schudde haar hoofd. 'James kreeg het plan door en ging achter mij, Alice en Jasper aan. Het lukte hem om me te doen geloven dat hij een vriendin van mij gevangen had en dat hij haar zou vermoorden als ik niet zou komen opdagen. Dus ik ontsnapte aan de Cullens en ging naar de plek waar hij me zou ontmoeten. Alleen hij had mijn vriendin niet en het was allemaal een val geweest om me maar alleen te krijgen.'

'Hoe heb je dat overleefd?' vroeg Sam.

'Wel, ik weet niet of jullie hebben meegekregen wat ik tegen Laurent zei maar ik ben niet makkelijk te vermoorden en het lukte me redelijk om James op afstand te houden.'

'Go Rachel,' grinnikte Embry.

Rachel gaf hem een glimlach voordat ze zich weer tot de gehele groep wendde. 'Terwijl ik druk bezig was met hem bij me vandaan te houden, hadden de Cullens door gekregen dat ik weg was en waren achter me aangekomen. Edward kwam net op tijd en begon met James te vechten. Tijdens dat gevecht was er een opening en zocht hij mij op en beet me.' Ze merkte dat er een golf van woede door de groep ging en Paul was weer aan het schudden. 'Jongens, alsjeblieft. Kalmeer een beetje. Ik heb het overleefd en hij niet.'

'Je zou dood moeten zijn,' zei Sam met op elkaar geklemde kaken. 'Of je zou één van hen moeten zijn.'

'Weet ik,' antwoordde Rachel. 'En het gif… Ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld. Het voelde alsof ik vanbinnen in brand stond. Edward kon de gedachte echter niet verdragen dat ik één van hen zou worden en terwijl Alice, Jasper en Emmett James in stukken scheurden en in brand stak, dronk Edward het gif uit mijn bloed. Daarom lag ik vorig jaar in het ziekenhuis. Ik was niet echt gestruikeld, de trap af gestuiterd en toen door een raam gevallen. Ik was aangevallen door een Vampier die mijn been had gebroken en me had gebeten. Oh ja, en mij in scherven glas had laten vallen.' Ze rolde haar mouw weer naar beneden. 'Laurent vertelde me dat Victoria mij wil vermoorden als payback voor wat Edward James heeft aangedaan. Een oog voor een oog, noemde hij het.'

'Maar de Cullens zijn niet eens hier,' merkte Embry op.

'Nee, en het feit dat ze me hier ook gewoon hebben achtergelaten vertelt mij dat het ze ook niet zoveel kon schelen. Dus zelfs als het haar lukt om me te vermoorden zal ze niet de wraak krijgen die ze hoopt te krijgen.'

'Zover laten wij het niet komen,' zei Sam. Rachel keek verbaasd op naar hem. 'Wij zullen jou en je ouders beschermen. Dat is onze plicht.'

'Jullie zouden dat echt doen? Voor het Vampiermeisje?' vroeg Rachel verward.

'Wel, het is zoals je het zei: je bent het Vampiermeisje niet meer,' zei Embry.

'Ik gok dat we nu beide wolfmeisjes zijn, Rachel,' plaagde Emily.

Rachel lachte wat. 'Ja, dat zal dan wel.' Ze keek de vijf jongens één voor één aan. 'Dank jullie. Ik kan jullie niet genoeg bedanken. Ik zou liegen als ik zei dat Victoria me de afgelopen tijd niet de kriebels heeft gegeven.'

'Het is niets,' zei Jacob.

De volgende twee weken verliepen veel beter. Rachels woede aanvallen verdwenen langzaam en na anderhalf week ging ze weer gewoon naar school.

Eén van de jongens van La Push bracht haar dan en een andere haalde haar weer op en bracht haar naar La Push waar ze dan de rest van de dag bij Emily besteedde.

Thuis was ze nu ook veilig want 's nachts hadden ze alles omsingeld waardoor het onmogelijk was voor Victoria om door de linie heen te breken.

Ondanks dat Rachel erg goed met Emily overweg kon en ze het toch naar haar zin had, voelde ze zich vaak genoeg erg eenzaam.

Ze zag Jacob zelden en het waren vaak Embry en Jared die haar wegbrachten en kwamen ophalen. Hij, Sam en Paul waren degenen die bijna altijd op Victoria aan het jagen waren.

Janet had het druk met haar werk want steeds vaker werden er mensen ingebracht die waren aangevallen door een soort beest. Andere woorden: Victoria.

En Charles zag ze al bijna helemaal nooit meer. Hij was 's ochtends vroeg al weg voordat ze wakker werd en ze sliep alweer als hij terug kwam. Hij was druk bezig met het jagen op gigantische wolven samen met een groep anderen. Andere woorden: Jacob en de rest van de wolven.

Echt iets doen met Jessica en Angela zat er ook niet meer in. Ten eerste vond Sam het een slecht idee als ze zo open en bloot over straat en alleen liep. En ten tweede hadden ze het allemaal druk met de examens die steeds dichterbij kwamen.

Nee, de tijd om te relaxen, feest te vieren, uit te gaan en gekke dingen doen was wel voorbij. De tijd van het zorgen maken en het hard werken was begonnen.

Eén ding zat wel mee: het begon veel mooier weer te worden. De temperaturen gingen omhoog, de zon begon steeds meer te schijnen en het begon steeds minder hard te waaien en steeds minder te regenen.

Daarom nam Rachel haar huis- en leerwerk vaak mee naar buiten. Emily woonde vlak bij het strand en ze was altijd al gek op het strand geweest en daar besteedde ze het grootste gedeelte van haar tijd.

Toen ze Jacob op een middag zag vroeg hij haar of ze nog steeds wel een keer wou klifduiken. Ze had enthousiast gezegd dat ze niets liever wou. Een beetje lol en afleiding hebben was juist wat ze nodig had.

De weersvoorspellingen voor het einde van de week waren goed en Jacob had het zelfs met Sam geregeld dat hij dan bij haar mocht blijven. Maar toen de Vrijdag kwam, liep niet alles geheel volgens plan.

'Klifduiken?' vroeg Emily met opgetrokken wenkbrauwen. 'Serieus?'

'Serieus,' knikte Rachel.

'Wie had ooit gedacht dat jij zo'n avontuurlijk type bent?'

'Oh, het zal je verbazen hoe graag ik nieuwe dingen wil leren.'

Emily was druk bezig in de keuken. Ze was altijd druk bezig in de keuken want Sam, Jacob, Jared, Paul en Embry hadden een wolvenhonger. Ironisch, niet?

Rachel zat aan de eettafel die bezaait lag met boeken, papieren, mappen en schriften. Ze was druk bezig om alles af te krijgen voor de afgesproken datum. Anders kon ze geen examen doen.

'Dus wat ga je doen na de examens?' vroeg Emily.

'Ik wil de Geschiedenis kant,' zei Rachel. 'Geschiedenis, Mythologie, legendes. Ze hebben me altijd al geïnteresseerd. En na alle bovennatuurlijke dingen die in mijn leven zijn gekomen, hoe kon je ook anders verwachten?'

'Oh, ik begrijp je compleet,' zei Emily. 'Je gaat je afvragen als Vampiers en weerwolven bestaan, wat is dan nog meer echt? Wie weet lopen er wel echte heksen en feeën rond.'

'Wat dacht je van boze tuinkabouters?' Rachel wuifde met haar pen nar Emily. 'Dat verklaart waarom ik altijd mijn sokken en ondergoed kwijt ben.'

Emily lachte. 'Of waarom alle trommels met koekjes en lekkernijen opeens leeg zijn.'

'Precies. Wie weet loopt er ook wel ergens de echte Assepoester rond.'

'En zit Rapunzel ergens opgesloten in een toren en ligt Sneeuwwitje in een glazen kist ergens te wachten op haar prins.'

'Ik hoop dat er ook elfjes zijn. Met vleugeltjes. Die heb ik nou altijd al willen zien. Of eenhoorns! Kun je je voorstellen dat er echt ergens eenhoorns rondlopen?'

De twee gierde het uit van het lachen. 'Klinkt allemaal erg leuk om te zien. Maar ik denk dat ik het eerst houd bij de boze tuinkabouters.'

Jacob kwam het huis ingelopen en Rachel gaf hem een brede glimlach. 'Hey, Jake. Klaar om te gaan klifduiken?'

Jacob gaf haar een droevige en schuldige blik. 'Rachel, het spijt me zo maar we moeten het uitstellen.'

'Hoezo?' vroeg Rachel verward.

'Paul en Jared hebben Victoria gespot. Ze houdt de zoekactie van je vader in de gaten. Sam wil dat we er allemaal zijn.' Hij liep naar haar toe. 'Dit is onze beste kans om haar te pakken te krijgen.'

Rachel was teleurgesteld maar probeerde dat zo goed mogelijk te verbergen. 'Hey, ik begrijp het. Victoria gaat voor. En vandaag is vast niet de laatste dag dat het mooi weer is. Er komt nog wel een kans.'

Jacob trapte er in. 'Ik wist wel dat je het zou begrijpen. En ik beloof dat er snel een volgende keer komt, okay?' Rachel knikte en Jacob wendde zich tot Emily. 'Sam wou dat ik je doorgaf dat het waarschijnlijk laat kan worden. Hoe laat dat laat hij nog weten.'

Emily gaf hem een glimlach. 'Ga nu maar gauw.'

En na nog een laatste verontschuldigende glimlach liep hij het huis weer uit en was hij weer weg.

Rachel zuchtte diep. 'Nou, daar gaat mijn afleiding.'

'Je bent wel teleurgesteld,' merkte Emily op.

'Natuurlijk ben ik dat. Ik had hier zo naar uitgekeken.' Ze zuchtte weer. 'Maar ik snap ook wel waarom ze Jake nodig hebben. Ik bedoel, het zou geweldig zijn als ze Victoria eindelijk te pakken zouden krijgen.'

'Dan kun je stoppen met je zorgen maken,' probeerde Emily haar wat op te beuren. 'En dan kun je weer vrij rondlopen, zonder bescherming en escorte. En dan zullen er nog tonnen van kansen komen om te gaan klifduiken.'

Rachel knikte en keek naar haar boeken. 'Ik heb nu echt geen zin meer om aan school te werken.'

'Je kunt mij helpen met eten maken,' opperde Emily. 'Ik kan altijd wel een extra paar handen gebruiken.'

Rachel gaf haar een kleine glimlach. 'Is het goed als ik eerst even wat ga rondlopen? Even een frisse neus halen?'

'Tuurlijk. Ga je gang. Maar niet te ver gaan.'

Rachel schudde haar hoofd. 'Ik zal op het strand blijven.'

Ze deed haar boeken dicht en stapelde die op zodat ze niet meer zoveel ruimte zouden innemen en toen liep ze het huis uit.

Ze baalde echt heel erg. Ze had al uitgekeken naar het klifduiken sinds Jake haar had beloofd dat hij haar een keer zou meenemen als hij en zijn maten gingen klifduiken. Het voelde alsof het al eeuwen geleden was sinds hij die afspraak had gemaakt.

Toen ze eenmaal het strand had bereikt zocht ze haar vaste plek op. Ze zat altijd op een omgevallen boomstam die vlak bij het strand lag en die ook wel vaker werd gebruikt door andere mensen, zo kon je zien.

Ze zuchtte weer en liet haar kin op haar hand rusten terwijl ze over het water heen keek. Het was eerst lekker weer geweest maar het was nu aan het veranderen. De wind begon iets meer op te zetten en de luchtdruk voelde raar.

Haar blik viel al snel op de kliffen niet heel ver van haar vandaan. De kliffen die ook gebruikt werden om te klifduiken en waar zij en Jake eigenlijk vandaag van zouden gaan duiken.

Rachels gezicht kwam wat opstandig te staan toen ze de kliffen zag. 'Oh, wat de hell ook. Ik heb hier naar uitgekeken, dan doe ik het ook. Met of zonder babysitter.'

Vastberaden stond ze op en begon ze de klim door het bos naar de kliffen toe. Zo moeilijk kon het niet zijn, toch? Je sprong, je kwam naar boven en je zwom terug naar de kant. Zo simpel als dat.

Het duurde even maar uiteindelijk had ze het bereikt en ze stapte uit het bos de openheid van de rotsen op. Het was nog ietsje harder gaan waaien.

Ze deed een stap naar de rand toe en stopte toen meteen weer. De schimachtige versie van Edward was weer verschenen.

'Wat doe je hier? Ga weg. Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat ik je niet wil zien?'

'Rachel, doe dit niet.'

'Jij wou dat ik mens bleef. Best. Maar dit ben ik die mijn menselijkheid opzoekt.'

'Alsjeblieft. Voor mij.'

'Ik doe nooit meer iets voor jou,' was haar antwoord. 'Jij liet me alleen achter. Ik heb je niet meer nodig. Ik wil je ook niet meer nodig hebben.' Ze liep dichter naar de rand toe en keek omlaag. De golven sloegen tegen de rotsen aan. 'Dit geeft me het gevoel alsof ik vrij ben.'

'Rachel, alsjeblieft.'

Maar ze schudde haar hoofd. 'Ik zei je dat ik altijd van je zou blijven houden. Raad eens? Ik houd niet meer van je. Niet na alle pijn die je hebt veroorzaakt. Ik ben beter af zonder je. En dit is vaarwel, voor eens en voor altijd.'

'Rachel…'

Maar Rachel negeerde hem en sprong. Het voelde alsof het uren duurde, de val. Alsof het uren duurde voordat ze het water raakte. Maar toen was het eindelijk zo ver.

Ze raakte het water en zakte naar beneden. Maar ze had het gedaan en met een brede glimlach op haar gezicht zwom ze terug omhoog. Ze bereikte het wateroppervlak weer en hapte naar adem. Daarna juichte ze. Ze had het echt gedaan!

Ze watertrappelde even en draaide zich toen om, om weg te zwemmen. Tot haar grote schrik kwam er een gigantische golf aan en die duwde haar weer onderwater.