Hoi, hoi!

Ik heb besloten om nog maar een hoofdstuk te plaatsen. Ik heb jullie veel te lang laten wachten. Dat was gemeen, vooral na de cliffhanger.

Voordat ik door ga met de rest zal ik eerst een paar vragen beantwoorden.

Florreke: jij bent één van de trouwste reviewers dus een speciaal dankjewel voor jou. Ik hoop dat de sequel en de rol die de Volturi erin spelen je niet zullen tegenvallen. Ik ben bang van wel maar ik zal het wel horen. De antwoord op je vraag is trouwens ja. Rachel kan mensen en Vampiers wegduwen maar ze heeft geen optimale controle over haar krachten en gebruikt ze daarom ook liever niet. Ook wil ze niet dat mensen erachter komen wat ze kan doen want dat zou nog wel eens verkeerd kunnen uitpakken, als je snapt wat ik bedoel. (hoest-hoest-jacht-op-heksen-hoest-hoest).

Anomiepje met de naam LaurTwilightHungergamesHPfan: heel erg bedankt voor je review en dank je dat je Rachel een betere hoofdpersoon vind. Ik doe mijn best om haar zo min mogelijk als Bella te laten zijn. De antwoord op jouw vraag is ook ja. Ze zou gemakkelijk Aro kunnen bellen om erachter te komen waar Carlisle en de rest van de Cullens zijn. Maar aangezien Edward haar hart heeft gebroken heeft ze Vampiers een beetje vermeden. Zoveel contact met de Volturi heeft ze dus niet meer. Daarbij wil ze gewoon doorgaan met haar leven. In haar woorden: 'Ik heb al genoegen tranen om Edward Cullen gehuild'.

Ik hoop dat dat alles een beetje opheldert voor jullie beide. Nu verder.

De nieuwe verhaallijn. Of eigenlijk, het kan zelfs wel zijn dat het er twee zijn. Ik vraag me af: kunnen jullie ze eruit halen? Gokken mag ook. Ik zal de volgende keer er iets meer over uitleggen.

Ik hoop dat jullie van dit hoofdstuk zullen genieten. Had ik al eerder gezegd dat we het einde van Life Goes On beginnen te naderen? Volgens mij wel. Hierna nog twee hoofdstukken.

Review alsjeblieft!

XxX Emmetje

Live Goes On

Chapter 14

The Return

Rachel werd weer diep onderwater geduwd door de enorme golf. De kracht ervan gooide haar alle kanten op en maakte haar helemaal van slag. Nu begon ze te panieken.

Zo snel als ze kon zwom ze weer naar het wateroppervlak. Ze brak er weer doorheen en hapte naar adem. Die kreeg ze niet want nog een enorme golf trof haar en duwde haar weer onder water.

'Rachel…' fluisterde een onbekende vrouwenstem. 'Rachel, vecht…'

Heel haar richtingsgevoel was verdwenen, zo door elkaar geschud was ze. Ze probeerde weer naar het wateroppervlak te zwemmen maar er kwam weer een golf aan en de kracht schudde haar weer door elkaar heen.

'Rachel… Rachel… Zwem,' fluisterde een andere onbekende vrouwenstem.

'Gebruik je krachten…' Dit keer was het een man.

'Je mag niet sterven…'

'De lijn moet blijven bestaan…'

'Jij bent de laatste tot zover…'

Meer en meer stemmen begonnen te praten. In haar hoofd. Begonnen haar dingen te vertellen. De meesten probeerden haar duidelijk te maken dat ze moest blijven vechten en weer naar het wateroppervlak moest proberen te komen.

Het waren allemaal vrouwen, op één na. Dat was een mannenstem. En geen van allen kende ze hen.

Ze brak weer door het wateroppervlak heen en ademde diep in en uit. Ze begon bang te worden en ze begon ook gek te worden van alle stemmen in haar hoofd. Ze praatten allemaal door elkaar heen.

Het weer was compleet omgeslagen. Het waaide opeens erg hard, donkere grijze wolken kwamen aangedreven en zagen eruit alsof ze duidelijk regen zouden brengen en de golven waren hard en wild.

'Hel…'

Verder kwam ze niet want ze werd weer onderwater gedrukt. Dit keer besloten ze maar even onderwater te blijven. Ze moest namelijk weg uit het open water en meer naar de kant toe. Dus begon ze naar de rotsen te zwemmen.

'Rachel…'

'Rachel…'

Ze fluisterden haar naam. Allemaal en allemaal door elkaar heen.

'Rachel…'

'Pas op…'

'Rachel…'

'De lamia…'

'Achter je…'

Rachel draaide zich om en zag tot haar grote schrik iets op haar afkomen. Het was te groot voor een vis en te klein voor een haai.

'De lamia…' Wat in hemelsnaam was een lamia?

Rachels ogen vlogen open toen ze de omtrekken herkende als dat van een mens. Een mens die op haar af kwam zwemmen met rood haar.

'Victoria,' bracht ze uit, compleet vergetend dat ze onderwater was.

Haar longen vulden zich meteen met water en in een reflex probeerde ze nog meer adem te happen, waardoor ze alleen nog maar meer water binnen kreeg.

Victoria begon dichterbij te komen en dus probeerde Rachel om haar uit haar buurt te krijgen en daarom probeerde ze haar van haar af te duwen. Maar omdat ze onderwater was gebeurde het tegenovergesteld en het gevolgd was dat ze hard tegen de rotswand aankwam en daar haar hoofd heel hard stootte.

Haar zicht begon wazig te worden maar ze zag nog wel vaag dat het water rond haar een beetje een rode gloed begon te krijgen. Toen zakten haar ogen dicht.

'Nee…'

'Rachel…'

'Niet opgeven…'

'Blijf vechten…'

'Lieverd…'

De stemmen vervaagden, zo deed de rest. Het water om haar heen. De kou. Victoria. Alles vervaagde en ze zakte weg in een diepe duisternis.

Toen brak er weer een stem door. 'Adem.' Ademen? Wat was ademen? 'Haal adem.' Wou ze dat wel? 'Rachel, kom op. Haal adem. Alsjeblieft. Verdomme! Haal adem!'

Eindelijk begon alles weer te werken en haar ogen vlogen open terwijl ze naar adem hapte. Vervolgens draaide ze zich op haar buik en begon ze te hoesten. Ze moest dat water uit haar longen krijgen.

Ze lag niet langer meer in het water. Ze lag op het strand, helemaal doorweekt en tot het bot verkleumd. Oh, ze had het zo koud.

'Rachel.'

Al hoestend keek ze opzij. 'Jake?' Jacob zat naast haar op het strand. Ook hij was helemaal doorweekt en leek bang, opgelucht en zelfs een beetje boos. 'Wat…'

Jacob hielp haar wat overeind. 'Wat in hemelsnaam dacht je wel niet? Wat in hemelsnaam was je aan het proberen? Jezelf omzeep helpen?'

'Ik wou…' Nog een hoestbui kwam over haar. 'Ik wou gewoon… Ik had er zo naar uit gekeken. Ik dacht dat ik het wel in mijn eentje kon…'

Jacob schudde zijn hoofd. 'Dit is waarom je het nooit alleen moet doen. Als er iets gebeurd dan heb je in ieder geval back-up.' Hij legde een hand tegen haar wang. 'Als ik niet je geur had opgevangen en we je niet half op hulp hadden horen roepen dan hadden we je niet eens gemist. En tegen de tijd dat we je hadden gemist zou het al te laat zijn geweest.'

'Victoria…' bracht Rachel uit. 'Ik zag haar. Onderwater.'

'Jacob!' riep Sams stem. Jacob keek op. 'Breng haar naar huis! Ik ga bij Harry's huis helpen!'

Jacob knikte en Sam rende weg. Rachel was echter verward. Zo verward dat ze Victoria even vergat. 'Wat is er bij Harry's huis aan de hand?'

'Victoria wou Charles aanvallen tijdens de zoekactie. Harry probeerde het te voorkomen en daardoor viel ze hem aan. Het veroorzaakte een hartaanval. Charles en mijn vader zijn nu bij hem thuis en proberen de familie te helpen. Sam gaat ook helpen. Paul, Jared en Embry proberen Victoria te vinden.'

Rachels ogen werden groot van schrik. 'Is hij okay? Alsjeblieft, vertel me dat hij in orde is.'

Jacob schudde zijn hoofd droevig. 'Hij heeft het niet gehaald.'

Rachel zakte weer op haar rug op de grond en ademde diep in en uit terwijl ze dat tot haar liet doordringen. Harry had een hartaanval gekregen vanwege Victoria en Victoria was hier voor haar.

'Kom op. Ik breng je naar Emily's zodat je warm kunt worden en wat droogs kunt aantrekken.'

Rachel verroerde zich niet, nog steeds in shock, en daarom pakte Jacob haar maar gewoon op en droeg haar weg in bruidstijl.

Geen van beide zagen daarom ook het hoofd van een bleke, roodharige vrouw even boven het water uisteken voordat die weer verdween.

Die avond bracht Jacob Rachel naar huis. Tegen die tijd had ze gedoucht, droge kleren aangetrokken, drie hete bekers chocolademelk gehad van Emily en had ze meerdere kruiken versleten. Maar ze had het nog steeds koud.

Jacob reed en zag haar trillen van de kou. '108°F hier,' zei hij met een glimlach.

'108°F?' vroeg Rachel die langzaam opkeek. Jacob knikte en Rachel schoof snel zijn kant op om wat van die warmte te krijgen. 'Is dat niet veel te warm?' Rachel cirkelde haar armen om zijn arm heen en legde haar hoofd op zijn schouder. 'Het moet geweldig zijn om het nooit koud te hebben.'

'Het is een wolf ding.'

'Nee, het is een Jacob ding. Je bent gewoon warm. Alsof je de zon zelf bent.' Ze zuchtte en sloot haar ogen. 'Ik heb me nooit gerealiseerd hoe erg ik de zon mis. Hoe erg ik Frankrijk mis en alle andere staten en landen waar ik heb geleefd en waar het warm was.'

'Maar Frankrijk is speciaal?'

'Hmm-hmm,' mompelde Rachel, nog steeds met haar ogen dicht. 'Frankrijk en Virginia. Die twee zijn speciaal. Heel speciaal.'

Ze vielen allebei stil. Dat was niet echt slim want Rachel was erg moe. Heel erg moe. En ze zou in slaap zijn gevallen als Jacob haar weer niet wakker had geschud door te zeggen: 'Het is iets goeds dat je het nu weet.'

Ze hief langzaam haar hoofd op. 'Maar?'

'Maar je hebt gezien wat er met Emily is gebeurd.'

Rachel keek hem vragend aan. 'Wat is er eigenlijk gebeurd?'

Jacob zuchtte. 'Sam werd kwaad, verloor de controle voor maar een kleine seconde en stond iets te dicht bij haar in de buurt. En hij zal nooit dat terug kunnen nemen.' Rachel legde haar hoofd weer op zijn schouder. 'Wat als ik kwaad op jou zou worden?' Rachel antwoordde niet en dat liet Jacob zuchten. 'Soms voelt het alsof ik ga verdwijnen.'

Rachel ging iets overeind zitten. 'Ik ga je iets vertellen dat een belofte is dat zelfs als je kwaad op me bent, je me nooit pijn zult doen.' Jacob keek haar verward aan. 'Ik zei toch dat ik goed ben in het lezen van mensen en dat ik snel genees?' Jacob knikte. 'Ik kan echt gedachtes lezen, Jake, en mijn wonden genezen zich binnen een minuten, een aantal uur als ze echt zwaar zijn. Vaak genoeg laten ze niet eens littekens achter.' Jake keek haar met grote ogen aan. 'Dat is niet alles. Ik heb soms visioenen, in droomversie. En ze komen bijna altijd uit. En dan is er nog dat ik dingen kan laten exploderen, met mijn geest kan laten bewegen en als ik heel kwaad ben, dan vliegen er soms zelfs dingen in de brand. Jij bent misschien niet normaal maar om eerlijk te zijn ben ik dat ook niet.'

'Hoelang…'

'Al vanaf jongs af aan. Al vanaf zolang ik me kan herinneren. Ik heb het altijd al gehad en ik zal het ook altijd wel hebben.' Ze keek hem diep in de ogen aan. 'Jij gaat je controle niet verliezen als ik in de buurt ben. Ik zal dat nooit laten gebeuren. En als het wel gebeurt, dan zal ik voorkomen dat je me zeer doet.' Ze slikte een keer. 'En je moet beseffen hoeveel ik je vertrouw door je dit te vertellen.'

Jacob knikte en Rachel gaf hem een glimlach. Daarna legde ze haar hoofd weer op zijn schouder en sloot haar ogen weer en zo bleven ze voor een lange tijd zitten. Toen vroeg Jacob: 'Mag ik je iets vragen over je ex?'

'Welke?'

'Degene uit Frankrijk.'

Rachels spieren kwamen gespannen te staan en haar ogen gingen open. De slaap was onmiddellijk verdwenen. 'Liever niet,' antwoordde ze. 'Maar ga je gang.'

'Hoe was hij?'

'Hij was…' Ze stopte even. 'Om eerlijk te zijn was hij een zak. En daar maakte hij verder ook geen geheim van. Hij was arrogant, hij had sociopathische trekjes en een enorm ego. Hij was tegelijkertijd ook heel charmant maar dat kon ook zo omslaan en je moest je er niet in vergissen hoe gevaarlijk hij kon zijn. Hij deed een heleboel slechte dingen en deed een heleboel mensen pijn maar hij voelde daar nooit berouw om. Hij hield er ook van om met mensen te spelen en eigenlijk kreeg hij altijd wel wat hij wou. En hij had een hele donkere vorm van humor.'

'Hij klinkt verschrikkelijk,' zei Jacob. 'Waarom in hemelsnaam ben je ooit met hem in een relatie gestapt?'

'Omdat hij mysterieus en opwindend was,' zei Rachel met een dromerige blik op haar gezicht. 'En ik had hem door. Hij deed wel zo en gedroeg zich zo maar in het echt voelde hij zich alleen en hij hield zich geïsoleerd omdat iemand had hem pijn gedaan in het verleden en hij niet wou dat dat hem nogmaals overkwam. En het enige wat hij wou was geaccepteerd worden, iets dat hij nog nooit had gevoeld.' Ze gaf Jacob een warme glimlach. 'En hij had zo zijn charmes en hij kon ook echt heel lief zijn als hij dat wou. En begrijp me niet verkeerd, dat was gewoon hoe hij was maar het betekent nog niet meteen dat hij niet om mij gaf. Hij gaf om mij en om mijn ouders en om zijn ex. En ondanks dat hij dat altijd wegwuifde en het belachelijk noemde, hij gaf ook heel veel om zijn jongere broer.'

'Je geeft nog steeds heel veel om hem, is het niet?' vroeg Jacob zachtjes.

'Ja…' antwoordde Rachel die door het raam naar buiten keek. 'Ja, dat doe ik inderdaad.'

Eindelijk bereikten ze het huis en Jacob parkeerde de auto maar geen van beide bewogen of maakten aanstalten om uit te stappen toen de auto roerloos stil stond.

'Dank je,' fluisterde Rachel uiteindelijk. 'Voor het redden van mijn leven. Voor alles.'

Jacob knikte en Rachel boog zich naar haar deur toe en opende die. 'Wacht.' Jacob greep haar arm en trok haar terug de auto in en de deur weer dicht. 'Er is een Vampier.'

'Hoe weet je dat?' vroeg Rachel.

'Ik ruik het,' zei Jacob. 'Ik haal je hier vandaan.'

Hij wou de auto weer starten maar het was toen dat Rachel een bekende auto op de laan geparkeerd zag. 'Wacht. Dat is Carlisle's auto.' Ze luisterde naar de gedachtes die uit het huis kwamen. 'Eén van hen is hier. En goddank, het is niet Edward.'

Ze wou de deur weer open doen maar Jacob hield haar tegen. 'Rachel, stop. Wat als het een truc is?'

'Dat is het niet,' zei Rachel. 'Weet je nog? Ik kan gedachtes lezen.'

Ze gooide de deur open en stapte uit. Jacob klauterde achter haar aan de auto uit en greep haar arm weer vast. 'Stop. Je moet met me meekomen.'

'Jake, ze zullen mij geen pijn doen en ik kan mezelf verdedigen. Vertrouw me.'

'Als een Cullen hier terug is dan is dit hun territorium. En de afspraak is dat we mensen dan alleen kunnen verdedigen op ons land. Ik kan je hier niet beschermen.'

'Waarom is het dat jullie altijd denken dat ik constant beschermt moet worden? Ik snap het bij Victoria en ik was er heel dankbaar voor maar ze zullen me geen pijn doen en zelfs als ze iets proberen dan kan ik mezelf verdedigen,' zei Rachel.

Jacob nam een stap terug. 'Je staat op het punt om over de lijn te gaan.'

'Trek hem dan alsjeblieft niet,' smeekte Rachel. Ze nam zijn gezicht in haar handen en keek hem smekend aan. 'Vertrouw me, alsjeblieft Jake. Zoals ik jou vertrouw.'

Toen liet ze hem los en liep de veranda op. Daarna opende ze de deur en stapte naar binnen. Het was heel donker binnen. Janet was waarschijnlijk ook naar Harry's gegaan. Ze deed de deur dicht en knipte toen het licht op.

Het was toen dat ze iemand naast haar zag staan en ze maakte een sprongetje van schrik. Ze ademde een keer diep uit voor geïrriteerd te zeggen: 'Alice, doe dat alsjeblieft niet. Je bezorgt me nog een hartaanval.'

'Rachel,' zei Alice die haast wat ongelovige keek.

'Wat doe je hier?' vroeg Rachel.

'Wil jij me misschien uitleggen hoe het mogelijk is dat je leeft?'

Rachel gaf haar een verwarde blik. 'Wat voor vraag is dat nou weer?'

'Ik had een visioen over jou. Je sprong van een klif af.' Er begon iets bij Rachel te dagen. 'Waarom in hemelsnaam zou je proberen om zelfmoord te plegen? Hoe zit het met Charles? Hoe zit het met Janet? Hoe zou je hen zoiets kunnen aandoen? En hoe zit het…'

'Zelfmoord? Alice, ik probeerde geen zelfmoord te plegen,' onderbrak Rachel haar. 'Ik was aan het klifduiken.'

'Klifduiken?' Alice keek haar nu aan alsof ze gek was geworden.

Rachel knikte. 'Ja, het was geweldig. Tot het begon te stormen en de golven me bijna lieten verdrinken.'

Alice staarde haar voor een paar secondes met open mond aan. 'Wat voor gevaarlijks heb je nog meer gedaan?' bracht ze toen uit.

'Ik zou het niet echt gevaarlijk noemen maar ik heb leren motorrijden.'

Alice schudde haar hoofd en liep terug naar de bank waar ze weer neerplofte. 'Ik heb nog nooit zo'n roekeloos en dom persoon ontmoet.'

'Hey, oppassen met wie je dom noemt, ja?' Rachel plofte naast haar op de bank neer. 'Ik zoek gewoon mijn vrijheid op en probeer weer wat lol te hebben.'

'En jouw descriptie van vrijheid en lol hebben is gevaarlijke dingen doen?'

'Ik mag van Charles en Janet niet meer uit,' zei Rachel. 'Dat deed ik eerst. Uit gaan, dansen, clubs opzoeken, beetje drinken. Maar ik had een tijdje last van woedeaanvallen waardoor ik per ongeluk dingen opblies dus vonden ze het een slecht idee als ik ermee doorging. Het beste voor de andere mensen.'

Alice staarde haar weer met open mond aan. 'Sinds wanneer ben jij zo'n party girl?'

'Dat was ik voordat we hierheen verhuisden. Het is een lang verhaal.' Ze keek haar wat achterdochtig aan. 'Heb je nog iemand anders verteld dat het leek alsof ik zelfmoord pleegde? En dat je dacht dat ik dood was?'

Alice schudde haar hoofd. 'Alleen Rose. Maar zij was in de buurt toen ik dat visioen kreeg en wou weten wat me zo van slag had gemaakt. Verder niemand.' Ze zuchtte. 'En gelukkig was Edward niet in de buurt anders had hij het ook gezien en waren er echt problemen geweest.' Ze keek wat droevig neer. 'Maar hij belt alleen meer één keer in de zoveel weken om te laten weten hoe het gaat.'

Rachel gaf haar een rare blik. 'Edward is weggegaan?'

'Ja, hij zei dat hij alleen wil zijn en dat hij het nooit bij ons zou uithouden.' Toen trok ze haar neus op. 'Rachel, wat veroorzaakt die vreselijke natte hond geur?'

'Uh…' Rachel dacht even na en zei toen langzaam: 'Dat zal ik waarschijnlijk wel zijn. Of eigenlijk, het is Jacob en de andere jongens.'

Alice's wenkbrauwen schoten omhoog. 'Andere jongens?'

'Ja, de jongens van La Push. Ik trek de laatste tijd veel met hen op. Of beter gezegd, ik woon overdag haast bij hen in.' Ze haalde haar schouders op. 'Ze zijn een soort van weerwolven.'

'Argh.' Alice schudde afkeurend haar hoofd. 'Rachel, weerwolven zijn slecht en vreselijk om te bezoeken.'

'Spreek voor jezelf.'

Rachel keek op en Alice vloog half overeind en draaide zich met een ruk om. Jacob stond nu ook in de woonkamer en was blijkbaar door de achterdeur naar binnen gekomen. 'Jake. Ik had niet verwacht dat je er nog zou zijn.'

'Ik moest zeker weten of je veilig was.'

Rachel gaf hem een kleine glimlach. 'Ik dacht dat je me hier niet kunt beschermen.'

'Ik vertrouw er genoeg op dat je jezelf kunt beschermen,' antwoordde Jacob, wat ervoor zorgde dat Rachel hem een blije glimlach gaf.

'Dank je.'

'Waarom zou je hierheen komen om te kijken of ze veilig was?' vroeg Alice. 'Ik zal haar heus geen pijn doen.'

'Nee, jij bent maar een onschadelijke Cullen. Ik heb het over de andere bloedzuiger die hier is om Rachel te vermoorden omdat jullie haar mate hebben vermoord.'

Alice draaide zich geschokt naar Rachel. 'Victoria?'

Rachel knikte. 'Ja, ze is hier. Ik zei toch dat ze terug zou komen en me niet met rust zou laten. Ik ben haar nog niet persoonlijk tegen gekomen maar ze loopt hier rond.'

'Maar ik heb haar niet gezien,' zei Alice. 'En Edward zei dat hij op haar jaagt en dat ze ergens in Argentinië was.'

'Wel, blijkbaar levert hij dan niet echt goed werk want ze is echt hier,' zei Rachel.

Alice fronste wat. 'Ik heb ook niet gezien dat je uit het water bent gekomen.'

'Ik ben niet zelf het water uitgekomen. Jake heeft me eruit gehaald.'

Er kwam realisatie over Alice's gezicht en ze wendde zich tot Jacob. 'Ik kan niet langs jou en je stinkende roedel van mormels kijken.'

Jacob deed een stap op haar af. 'Probeer me niet boos te krijgen. Dingen worden dan erg lelijk.'

'Hey.' Rachel stond snel op en ging tussen hen in staan. 'Genoeg. Jullie allebei.' Ze wendde zich tot Alice. 'Kun je ons een minuutje geven?'

Alice gaf Jacob een vuile blik maar zei ondanks: 'Tuurlijk.' Ze liep naar de voordeur. 'En ik zal terugkomen zodra je de hond naar buiten hebt gezet.'

Rachel zuchtte wat geïrriteerd door dat laatste maar liet het maar gaan en Alice trok de deur achter zich dicht. 'Sorry daarvoor.'

'Geeft niet,' zei Jake. 'We zijn elkaars aartsvijanden, weet je nog? Wij kunnen hen niet uit staan, zij kunnen ons niet uit staan. Zij vinden dat we naar natte hond rijken, wij vinden dat ze veel te zoet ruiken. Zo zoet dat het voelt alsof onze neusvliezen in brand stond.' Hij gaf haar een aarzelende blik. 'Is hij…'

'Goddank, nee,' antwoordde Rachel.

'Hoeveel andere Cullens zijn er hier? Hoelang zijn ze er al en hoelang blijven ze?'

'Voor zover ik weet is alleen Alice hier. Ze is hier net aangekomen en ik heb geen idee hoe lang ze blijft. Waarschijnlijk zo lang als ze wil want zo is Alice.' Ze zuchtte diep. 'En ik heb een borrel nodig.'

Ze liep naar de keuken en opende de drankkast die eigenlijk van Charles was en waar ze eigenlijk niet aan mocht komen.

'Komen er nog anderen terug?'

'Ik heb geen idee,' antwoordde Rachel terwijl ze zich een glas whisky in schonk. 'We hebben het er niet over gehad dus ik heb geen idee. Is er nog iets anders dat je eist te weten?' Dat laatste kwam er wat geïrriteerd uit en ze sloeg de whisky naar achteren.

'Sinds wanneer ben jij zo'n zware drinker?'

'Ben ik niet maar na mijn bijna dood ervaring, Alice die terug is, Harry die overleden is en deze hele situatie met of de Cullens wel of niet terug komen… Ja, wie zou dan geen zware borrel nodig hebben?' Ze schonk zichzelf nog een glas whisky in en draaide zich naar hem om, leunend tegen de keukenkastjes. 'Nog iets anders?'

'Nee, dat is het wel zo'n beetje.'

'Mooi. Dan kun je maar beter terug naar Sam rennen.'

Jacob's gezicht kwam een beetje beduusd te staan. 'Ik heb het weer gedaan. Ik blijf mijn belofte breken.'

Rachel schudde haar hoofd en nam een slok van haar whisky. 'Dit keer niet. Dit keer ben ik gewoon ongelooflijk geïrriteerd en moe en verward en boos. Dit is mij in een niet zo'n goed humeur. Wen er maar aan want er zullen nog wel meerdere van deze momenten komen.' Ze gaf hem een kleine glimlach terwijl ze haar glas naast zich neer zette. 'Het is niet jouw schuld.'

'Toch voelt dat zo.' Jacob stapte dichter op haar af, zo dicht dat hun neuzen bijna elkaar aanraakten. Rachel begreep direct waar hij heen wou maar wendde haar hoofd niet weg. 'En ik zou je echt nooit pijn durven te doen.' Zijn handen omvatten haar gezicht. 'Ik zou niet met mezelf kunnen leven als ik je pijn zou doen.'

Rachel legde haar handen over de zijne heen en gaf hem een kleine glimlach. 'Dat weet ik.'

Jacob boog zich dichter naar haar toe en nu begon Rachel zich ongemakkelijk te voelen. 'Jake…'

Verder hoefde ze niet te komen want het moment werd verstoord door de telefoon die ging.

Review alsjeblieft en laat me weten of jullie de twee nieuwe verhaallijnen eruit kunnen pakken.