Daar ben ik dan weer! Bedankt voor de review LauraTwilightHungergamesHPfan.

Sorry dat het zolang heeft geduurd, ik ben druk met school.

Vandaag is mijn laatste dag en ik ga aanstaande Dinsdag op vakantie en dan kom ik al pas Donderdag over twee week terug.

Dit is het ene laatste hoofdstuk en ik beloof dat ik het laatste hoofdstuk zal publiceren voordat ik op vakantie ga. Dat zal waarschijnlijk zondag zijn.

Nou, ik had beloofd dat ik de twee nieuwe verhaallijnen beter zou uitleggen.

Okay, de eerste zijn de stemmen die Rachel hoort. Toen ik weer begon met schrijven kwam ik erachter dat ik teveel vragen achter heb gelaten bij Rachel's verleden en haar krachten. De stemmen hebben daar mee te maken. Dus in de sequel zal daar ook meer aandacht aan gaan besteden. Ook de Volturi zullen daar een grotere rol in gaan spelen.

De tweede gaat over Rachel's ex uit Frankrijk. Vanaf het moment dat ik met New Girl in Town en Live Goes On begon had ik al het idee dat ergens in een toekomstig hoofdstuk ik Rachel een liefde wou geven voordat ze Edward ontmoette en naar Forks kwam. Een liefde die haar hart doormidden brak.

Eerst dacht ik aan nog een oc maar dat is nu veranderd. Ja, er zal in de sequel een oude liefde van Rachel naar Forks komen en dingen behoorlijk in de war schoppen maar het is geen oc en meer ga ik er ook niet over zeggen. Jullie zullen moeten wachten.

Nu door naar het volgende hoofdstuk. De langverwachte terugkeer van Edward en de Cullens is aangebroken. Ik vraag me af of jullie ook hadden verwacht dat Rachel zou reageren op de manier waarop ik haar laat reageren. Ik ben benieuwd dus laat het me weten.

Laat me ook weten wat jullie van de twee nieuwe verhaallijnen denken, nu ik daar iets meer over heb verteld.

Tot snel en veel lees plezier en review alsjeblieft.

XxX Emmetje

Live Goes On

Chapter 15

Second Chances Are Earned

Jacob keek echt heel nijdig naar de telefoon die over bleef gaan. Rachel verwijderde zijn handen van haar gezicht en hij stapte nu alleen nog maar nijdiger op de telefoon af en nam op. 'Huize Grey.'

Zijn gezicht viel terwijl hij luisterde naar wat de persoon aan de andere kant van de lijn zei. Rachel keek hem vragend aan. 'Wie is het?'

'Nee, Charles is niet hier,' zei Jacob met op elkaar geklemde kaken tegen degene aan de andere kant van de lijn en Rachel negerend.

'Jake, wie is het?'

'Nee, Janet is hier ook niet.'

'Jake, geef me de telefoon.' Maar dat deed hij niet. 'Ik ben prima in staat om zelf de telefoon op te nemen en als jij me niet wilt vertellen wie er aan de telefoon is…'

'Ze zijn bezig om een begrafenis te regele…'

Rachel griste de telefoon uit zijn handen. 'Rachel Grey. Wie is dit en hoe kan ik je helpen?' Het was stil aan de andere kant van de lijn. 'Hallo?'

'Rachel…?'

Rachels gezicht trok spierwit weg toen ze die stem hoorde. 'Edward?'

Jacobs hoofd schoot op toen ze die naam uitsprak en ze zag dat hij iets begon te trillen en dat hij een paar stappen achteruit deed.

'Rachel? Ben jij dat echt?'

'Nee,' antwoordde Rachel. 'Dit is de andere Rachel die hier in dit huis woont. Natuurlijk ben ik het, idioot!'

'Rachel…'

'Wat moet je, Edward?' beet Rachel hem door de telefoon heen toe. 'Waarom bel je? En waarom wou je Charles of Janet aan de telefoon?'

'Ik dacht… Rosalie zei…'

'Rosalie zei wat?'

'Rosalie zei dat je dood was.'

Rachels wenkbrauwen schoten omhoog. 'Dood? Ze zei dat ik dood was?'

'Ja, ik moest het zeker weten.'

'Oh, Alice,' siste Rachel met op elkaar geklemde kaken. 'Ik ga je vermoorden.' Ze zuchtte diep. 'Ik probeerde mezelf niet te vermoorden. Ik was aan het klifduiken. Ik had de tijd van mijn leven. Dus sorry om je teleur te moeten stellen maar ik ben nog springlevend. Voor hoelang nog is de tweede vraag want Victoria, die volgens jou ergens in Argentinië hoort te zitten, huppelt hier vrolijk door Forks heen en is een manier aan het zoeken om mij te vermoorden.'

'Wat…?'

'Ja, ze is nog steeds hier en wil me nog steeds vermoorden. Ik geef jou trouwens daar de schuld van. En geweldig werk trouwens. Alice zei dat je op haar aan het jagen was. Terwijl jij aan de andere kant van de wereld zit is zij hier. Ja, echt fantastisch werk.'

'Rachel…'

'Oh, moet je de tijd eens zien? Is het al zo laat? Sorry, ik moet hangen. Belangrijke dingen doen en zo, Victoria me niet laten vermoorden. Je kent me, ik ben altijd druk.'

'Rachel…'

'Hmm-hmm. Nog een geweldige dag en een geweldig leven gewenst. Bye bye.' Ze hing op en gaf een gefrustreerde gil. 'Het lef dat hij heeft!'

'Dat was…'

'Edward?' maakte Rachel af. 'Ja! Dat was verdomde Edward Cullen!'

'Hij zei dat hij Carlisle was…'

'Wel dan loog hij! Iets wat een gewoonte blijkt te worden!' Ze gaf nogmaals een gefrustreerde gil. 'Oh, ik ga naar bed! Ik heb voor vandaag wel weer genoeg meegemaakt! Je weet waar de deur is!'

En na dat gezegd te hebben liep ze kwaad de keuken uit en stampte de trap op naar boven om naar bed te gaan en de hele dag achter zich te laten en te proberen te vergeten.

Het voelde alsof ze aan het stikken was en haar ogen prikten en waren aan het tranen en het was zo ongelooflijk warm. En ze voelde zich zwak. Zo zwak.

Langzaam opende ze haar ogen. Heel langzaam. Ze begonnen onmiddellijk meer te prikken. Ze sloot hen weer.

'Mama!' riep ze bang. 'Mama!'

Maar haar stem klonk rauw en was al net zo zwak als zij zich voelde. Wat was er toch aan de hand?

'Mama… Papa…'

Er kwam geen antwoord. En het was stil. Te stil. Ze hoorde haar vader niet snurken en hun bed niet kraken. Het kraakte altijd als ze zich omdraaiden.

Toen hoorde ze iets raars. Het was een knapperend geluid. Het klonk als het hout dat ze gebruikten als ze gingen kamperen en een kampvuur maakten. Het klonk als het hout in de openhaard tijdens de kerstdagen.

Ze opende haar betraande ogen weer maar zag alleen maar wazig. En haar longen, het voelde alsof haar longen in de brand stonden.

'Mama, ik ben bang. Mama.' Maar ze hoorde haar moeder niet wakker worden en zich omdraaien en overeind komen. Ze hoorde niets behalve het knapperende geluid.

'Papa. Papa.' Maar weer gebeurde er niets. Normaal kwam hij meteen, dan was het alsof er iemand een schot had afgevuurd en was hij er binnen secondes.

Ze rolde zich om en met een klap viel ze uit bed. Ze had te dicht bij de rand gelegen. Ze begon te huilen want dat deed heel veel zeer.

'Papa! Papa! Mama! Mama! Mama! Mama!'

Ze begon te hoesten en hevig ook. Ze kon maar niet stoppen en haar longen begonnen alleen maar meer en meer pijn te doen.

Voorzichtig kwam ze overeind en toen werd ze alleen nog maar banger. Ze begon te gillen en dat had ze beter niet kunnen doen want daarna begon ze alleen nog maar meer te hoesten.

Vuur. Er was overal vuur. En dat was niet het enige wat haar aan het gillen maakte. Haar ouders lagen op de grond in de slaapkamer met hun ogen dicht en ze bewogen niet.

Ze viel snikkend naast haar moeder op de grond en begon haar heen en weer te schudden. 'Mama! Mama! Mama, word wakker!' Maar er gebeurde niets.

Ze kroop naar haar vader toe en begon hem ook hen en weer te schudden. 'Papa! Papa! Papa, toe! Word wakker! Word wakker!' Maar ook bij hem gebeurde er niets.

Ze begon weer te hoesten en haar ogen begonnen niet alleen nog maar meer te tranen maar ze begonnen ook pijn te doen.

'Weg…' fluisterde een stem in haar hoofd. 'Ga weg…'

'Snel…'

'Ze zijn weg…'

'Ren…'

'Verlaat het huis…'

'Weg…'

Ze hoorde meerdere stemmen in haar hoofd maar ze was zo verdrietig en verward dat ze zich niet begon af te vragen waar die stemmen vandaan kwamen. Ze deed maar gewoon wat ze zeiden.

Langzaam krabbelde ze overeind en stapje voor stapje begon ze een weg te banen door het vuur en richting de voordeur. Maar er was overal vuur en haar ogen en longen deden zo zeer…

Rachel veerde overeind terwijl ze gilde in doodsangst. Hete tranen stroomden over haar wangen heen en heel haar lichaam was aan het trillen. Haar ogen brandden en haar longen deden zeer. Het was alsof ze net uit een echt brandend huis was gekomen.

De deur vloog open en Charles en Janet kwamen de kamer in gesneld. Ze waren allebei al aangekleed en Charles had zijn wapen getrokken. De twee kalmeerde meteen toen ze haar zo in bed zagen.

'Nog een nachtmerrie?' vroeg Janet bezorgd.

Rachel schudde haar hoofd terwijl ze snel aan het in en uit ademen was. 'Herinnering.'

'Wat voor herinneringen heb jij wel niet dat die je zo in doodsangst laten gillen?' vroeg Charles wat mokkig terwijl hij zijn wapen wegstopte.

Rachels ogen werden glazig en ze keek naar beneden. Haar lip trilde en haar handen grepen de dekens vast.

Dat was genoeg voor Janet om zich te realiseren waar ze over had gedroomd. 'De brand en de dood van je ouders.'

Charles' mokkige gezicht verdween meteen en kwam zelfs wat schuldig te staan. 'Sorry…'

Rachel schudde har hoofd. 'Het is okay,' snikte ze.

'Oh, lieverd. Eerst die nachtmerries, nu dit.' Janet ging bij haar op bed zitten en omhelsde haar stevig. 'Jij arme schat.'

'Het was net alsof het allemaal weer echt gebeurde,' snikte Rachel met haar gezicht tegen Janets schouder gedrukt. 'Ik herleefde het allemaal gewoon weer. Het doet zo'n pijn.'

'Ik weet het, lieverd,' luisterde Janet zachtjes. 'Ik weet het.'

'De laatste keer dat ik alles weer herleefde was toen ik tien was. Ik wil het niet nogmaals allemaal meemaken. Dat zou ik niet trekken.'

'Dat gaat niet gebeuren,' zei Janet zachtjes. 'Dat beloof ik. Dat gaat echt niet gebeuren.'

Een uur later verlieten Charles en Janet Rachels kamer eindelijk. Ze hadden een lange tijd bij haar op bed gelegen met Rachel tussen hen in en ze hadden haar geprobeerd wat te kalmeren. En na een uur van nasniffen was ze eindelijk weer in slaap gevallen.

Ze was echt heel erg van slag geweest doordat ze haar allerergste herinnering weer had herleefd: de brand die zij had veroorzaakt en het leven van haar ouders had genomen toen ze nog maar vier jaar oud was geweest.

Charles vertrok naar zijn werk toen ze weer beneden waren en Janet vertrok naar de supermarkt want ze hadden boodschappen nodig.

Ze lieten Rachel alleen achter, aangezien ze dachten dat ze weer sliep. Maar ze sliep niet echt en lag gewoon met haar ogen dicht op bed terwijl ze zichzelf nog steeds probeerde te kalmeren.

Maar het lukte haar niet om te kalmeren dus stond ze op, douchte en kleedde zich aan. Het was geweldig weer buiten. De zon scheen en het was lekker warm. Daarom trok ze dus ook een donker, korte spijkerbroek aan en een donkergrijs topje dat een deel van haar bui liet zien en twee zwarte sneakers met witte veters.

Na een snel ontbijt en een briefje achter te hebben gelaten op het aanrecht voor Janet met de boodschap dat ze een frisse neus was gaan halen, verliet ze het huis en liep ze het bos in.

Het was echt heel rustig weer. De wind waaide nauwelijks, de vogels zongen vrolijk en heel het bos was in beweging. Het was afleiding en dat had ze nodig.

Het was een slecht idee, dat wist ze wel: in haar eentje het bos in terwijl Victoria nog rondliep en op haar aan het jagen was. Maar ze wou alleen zijn. Ze was verward en verdrietig en nog steeds boos omdat Edward de vorige avond had gebeld.

Genietend liet ze haar hoofd wat naar achteren hangen en liet ze de warme zonnestralen die door de bladeren van de bomen schenen, op haar gezicht vallen. Ze was blij dat het de afgelopen dagen mooi weer was geweest.

'Waarom herleefde ik de dood van mijn ouders weer?' mompelde ze in zichzelf terwijl ze door bleef lopen. 'Was het omdat ik toen voor de eerste keer de dood zag en gisteren bijna zelf ben omgekomen?'

Ze schopte de bladeren omhoog terwijl ze erover nadacht. Het veroorzaakte een waterval van bladeren en het leidde haar weer af. Een klein glimlach verscheen op haar gezicht en ze liet de bladeren door de lucht dansen. Op en neer, van links naar recht. Ze waren een soort ballet om haar heen aan het doen. Het liet de kleine glimlach veranderen in een grote, brede glimlach.

De afleiding was al snel weer weg en Rachel liet de bladeren weer met rust waardoor ze gewoon weer naar beneden dwarrelden terwijl zij doorliep. Ze had Alice gisteren ook niet meer gezien. Misschien was ze wel weer weg gegaan.

Eerlijk gezegd betwijfelde ze dat aangezien Alice haar had verzekerd dat ze terug zou komen wanneer ze 'de hond naar buiten had gezet'. Maar tegen de tijd dat Jacob was vertrokken, en hij was al pas weggegaan toen Charles en Janet thuis ware gekomen, was het al laat geweest en ze had haar ouders er ook niet over gehoord dat ze haar hadden gezien.

Na een tijdje gelopen te hebben stapte ze de open plek weer op. De bloemen waren nog steeds niet weer in bloei maar het veld begon wel groener te worden.

Ze zuchtte geïrriteerd omdat ze weer naar deze plek was gelopen. Ondanks dat ze dat zo graag wou kon ze Edward nooit helemaal compleet loslaten.

Ze liep naar het midden van de open plek toe en ging door op de grond liggen met haar ogen dicht. Zonnebaden, ze had bijna niets liever gedaan toen ze nog in Frankrijk had gewoon. En ze had die zon op haar huid zo gemist.

Haar ogen vlogen open toen ze iemand ook het open veld op hoorde stappen. Ze ging overeind zitten en haar ogen kwamen verbaasd te staan toen ze zag wie het was.

'Edward?'

'Hey, Rachel,' zei Edward Cullen terwijl hij verder de open plek op liep. Hij was geen steek veranderd. 'Je ziet er goed uit.'

Rachel ging overeind staan en sloeg haar armen over elkaar heen. 'Jij hebt lef,' zei ze. 'Je hebt echt lef, Edward Cullen. Dat je het lef hebt om je gezicht hier te laten zien na alles wat er is gebeurd.'

Hij deed een stap naar haar toe, zijn gezicht stond smekend. 'Rachel, ik kan het uitleggen…'

'Dat zal. Maar ik wil het niet horen,' onderbrak Rachel hem kwaad. 'Wat doe je hier?'

'Ik moest je zien,' zei Edward. 'Rosalie zei…'

'Bespaar me dat,' onderbrak Rachel hem weer. 'Ik weet wat er is gebeurd en wat je dacht. Je had me gisteravond aan de telefoon, weet je nog? Was ik toen niet duidelijk genoeg over het feit dat ik je niet meer wil zien?' Ze gaf hem een kille blik. 'Waarom ben je terug?'

'Het was verkeerd,' zei Edward die haar eindelijk had bereikt en voor haar bleef staan. Hij was echter wel zo slim om wat afstand te houden. 'Het was verkeerd om weg te gaan. Mijn hart brak ik tweeën toen ik je vertelde dat…'

'Toen je het uitmaakte, bedoel je?' onderbrak Rachel hem nogmaals. 'Toen je me wijs probeerde te maken dat je niet meer van me hield? Toen je me alleen achter liet, midden in het bos terwijl Victoria rond sloop en uit was op wraak?'

'Ik dacht…'

'Wat? Je dacht wat? Dat ik het zou begrijpen?' onderbrak Rachel hem weer. 'Oh ja, ik begreep compleet waarom je het uitmaakte en waarom je vertrok. Ja, het deed zeer en ja, het brak mijn hart maar ik begreep het wel. Wat ik niet begrijp is waarom je nu terug bent. Er is geen reden voor jou om terug te zijn.'

'Jawel,' protesteerde Edward. 'Die is er wel. Victoria. Ik heb haar wraak op jou geroepen. Ze wil jou vermoorden om mij pijn te doen. Ik kan dat niet toestaan. Ik zal dat niet laten gebeuren.'

Rachel keek hem schattend en kil aan. 'Dus je bent terug om me te beschermen? Beetje laat voor dat, denk je ook niet? Het is haar al bijna twee keer gelukt om me te vermoorden.'

'Twee keer?'

'De eerste keer was in Maart. Toen probeerde ze ervoor te zorgen dat ik werd aangereden door een auto. De tweede keer was gisteren, toen ik aan het klifduiken was ze en ze op me af kwamen zwemmen. En die laatste keer slaagde ze er ook bijna in want ik verdronk bijna.'

'Dat zou niet gebeurd zijn als je nooit was gaan klifduiken,' zei Edward. 'Wat dacht je wel niet? En Alice zei dat je omgaat met weerwolven. Dat moet echt stoppen…'

'Moet je nu eens heel goed naar me luisterne, Mr. ik-weet-het-beter,' beet Rachel hem nijdig toe en ze wuifde met haar vinger naar hem. 'Jij hebt het uitgemaakt, weet je nog? Je hebt niet langer iets te zeggen over hoe ik mijn leven leid of over wat ik doe. Als ik wil klifduiken dan doe ik dat lekker. En met wie ik om ga ligt toch echt aan mij. Ik ga om met wie ik wil, ik flirt met wie ik wil, ik ga uit met wie ik wil. En jij hebt daar niets over te zeggen. Dat privilege heb je verloren toen je mijn hart brak.'

'Ik wou dat niet,' zei Edward smekend. 'Je moet me geloven, ik zou je nooit opzettelijk pijn bezorgen.'

'Maar je wist dat het pijn zou doen,' zei Rachel. 'Toen je het uitmaakte. Alleen een idioot zou dat niet weten.'

'Het was voor je eigen bestwil.'

'Mijn eigen bestwil?' brieste Rachel kwaad. 'Heb je enig idee wat ik de afgelopen maanden heb meegemaakt? De nachtmerries, de pijn, de kilte, de leegheid, de woedeaanvallen, mijn krachten die niet onder controle waren, Laurent die me probeerde te vermoorden, Jacob die me opeens begon te negeren, het opgesloten zijn, het niet normaal naar buiten kunnen vanwege het feit dat Victoria er op uit was om me te martelen en te vermoorden. HEB JE OOK MAAR HET FLAUWSTE VERMOEDE WAT IK HEB MEEGEMAAKT OF HOE IK ME VOELDE?'

'Het spijt me,' fluisterde Edward, duidelijk terug genomen door haar woede. 'Het spijt me echt heel erg. Alsjeblieft, vergeef me. Geef me nog een kans.'

'Nog een kans?' lachte Rachel schamper maar ook met tranen in haar ogen.

'Je zei dat je zou wachten tot ik terug zou komen. Dat je altijd van me zou blijven houden…'

'Wel, raad eens. Ik had het mis,' beet Rachel hem toe. 'Na alle pijn en ellende die je hebt veroorzaakt, na alles wat ik heb meegemaakt…' Ze schudde haar hoofd. 'Ik werd moe van het wachten en van je houden bezorgde me alleen maar pijn. En je wilt dat ik je nog een kans geef?' Ze snoof schamper. 'Ik geef niet zomaar tweede kansen weg, die moet je verdienen.'

'Dan zal ik er alles aandoen om die tweede kans te verdienen.'

'Ik zal je even uit je droom helpen dan want ik zal even opsommen wat je allemaal hebt gedaan,' zei Rachel kil. 'Je gedroeg je als een zak toen we elkaar eerst ontmoette, vervolgens brak je wel in om me te zien slapen omdat je zoveel van me hield. Maar toen ik vroeg of je me dan alsjeblieft in een Vampier wou veranderen om een eeuwigheid aan je zijde te zijn, toen weigerde je omdat je teveel van me houd om mijn ziel weg te nemen, iets wat niet jouw keuze is maar de mijne aangezien het mijn ziel is en de meningen erover verschillen of dat wel of niet echt gaat gebeuren. En je bent zo verliefd, nee, schrap dat, je bent zo geobsedeerd met me dat je de gedachte niet kunt verdragen om me met een andere man te zien. Toch verliet je me dan met de wens dat ik een normaal leven ga leiden met een man die wel echt van me kan houden en dat ik door zal gaan met mijn leven alsof jij er nooit bent geweest maar op het moment dat ik dat een beetje begin te krijgen kom je terug omdat je toch niet zonder me kunt leven en je denkt dat ik je zomaar terug zal nemen en dat het makkelijk voor je gaat worden om een tweede kans van me te krijgen?' Edward staarde wat geschokt naar haar. 'Hoe dom denk je wel niet dat ik ben?'

Hij zei eerst niets en leek echt heel terug genomen door alles wat ze hem nu had verteld. Of het begon eindelijk tot hem door te dringen hoe erg hij haar pijn had gedaan. 'Ik had geen idee dat ik je zo zou veranderen door weg te gaan.'

'Eigenlijk moet ik je bedanken,' zei Rachel. 'Dat je weg bent gegaan. Ik had nog een gebroken hart nodig om me te realiseren dat ik mijn ogen moest openen. Ik had dat nodig om weer mezelf te worden: de persoon die ik was voordat Janet, Charles en ik hierheen verhuisden.'

Edward schudde zijn hoofd. 'Maar dit is niet wie je bent.'

'Jawel,' antwoordde Rachel. 'Dit is precies wie ik ben. Dit is de persoon die ik was voordat we elkaar leerden kennen. Dit is hoe ik was toen ik in Frankrijk woonde. Ik hield van uitgaan, ik flirtte met iedere jongen die ik tegenkwam, ik deed niets liever dan 's avonds stappen met mijn vriendinnen en overdag te zonnebaden. En dat veranderde allemaal omdat ik mijn eigen hart brak. En toen we hierheen verhuisden en wij iets kregen, toen lijmde jij die stukjes weer een beetje aan elkaar vast om ze vervolgens in alleen nog maar kleinere stukjes te breken.' Ze schudde haar hoofd. 'Dit is nu wie ik ben. Deal with it.'

'Ik wou dat je de kans had om een normaal, gelukkig, menselijk leven te krijgen,' zei Edward zacht.

'Normaal?' vroeg Rachel waarna ze schamper snoof. 'Ik ben niet normaal, weet je nog? Ik ben alles maar niet normaal.' Ze schudde haar hoofd. 'Was het echt zo makkelijk om weg te gaan met de belofte om nooit meer terug te komen?'

'Jou verlaten was het moeilijkste dat ik ooit heb gedaan,' zei Edward. 'Maar ik zweer dat ik je nooit meer zal falen en dat ik nooit meer weg zal gaan.'

'Geen van ons.'

Edward en Rachel keken om en Rachel zag nu dat iedereen er was: Carlisle en Esme, Rosalie en Emmett, Jasper en Alice. Ze waren er allemaal.

'Oh, Rach,' zei Rosalie. In een flits stond ze voor haar en had ze haar in een stevige omhelzing getrokken. 'Het spijt ons zo. We wouden echt niet gaan. Alsjeblieft, vergeef ons.'

Rachel duwde haar van zich af en schudde haar hoofd zachtjes. 'Jullie zijn allemaal weer terug?'

'En we blijven dit keer,' zei Esme zacht.

Rachel zuchtte weer en knikte zachtjes. Ze had hen allemaal wel gemist ondanks dat ze haar zoveel pijn hadden bezorgd. 'Okay. Okay. Ik zal jullie een tweede kans geven.' Ze wendde zich tot Edward. 'Maar wij zijn niet weer terug bij elkaar. Je moet echt hard gaan werken om me zover te krijgen. Voor nu ben je alleen een vriend, meer niet. Begrepen?' Edward knikte en ze keek weer naar de gehele familie. 'En ik trek dit op dit moment niet. Dus als jullie het niet erg vinden ga ik naar huis en ik wil dat jullie me verder ook met rust laten. Ik heb tijd nodig.'

'Natuurlijk,' zei Carlisle.

Rachel knikte nogmaals en draaide zich toen om en liep weg. Weg van de open plek, weg van de Cullens en terug naar huis. Het begon nu allemaal al weer teveel te worden.