Hoofdstuk 2

Na een uurtje lopen, kwam het gezelschap voor een groot bos te staan. Dave keek op de kaart. 'Dit is het bos dat we zoeken', zei hij, en ging de anderen voor het bos in. Het was er griezelig stil en donker. De bomen hielden bijna al het licht tegen. Iedereen hield zijn ogen open. Met elke stap kwamen ze dichterbij Herobrine. Dave keek telkens op de kaart om te kijken of ze wel goed liepen. Ineens stonden ze voor een tweesplitsing. 'Welke afslag moeten we nemen?' vroeg Jack aan Dave. Die keek even goed op de kaart. 'Volgens de kaart moeten we naar rechts', zei hij en nam de rechter afslag. De andere volgden hem. 'Hoelang duurt het nog?' vroeg Luke. 'Volgens de kaart zijn we er bijna', zei Dave. Hij had gelijk. Nog geen kwartier later doemde er een enorme poort voor hen op. Er stond met koeienletters op: 'Welkom in The Fairground'. Alle zeven agenten hielden hun adem in. Hier was het. Hier was George vermoord. Ineens hadden ze moeite om zich niet om te draaiden en heel hard weg te rennen. 'Nou, hier is het dan', zei Dave. 'We kunnen niet terug', zei Will. Dave en Will waren de eersten die een stap in het pretpark zetten. Dave en Will waren ook de dappersten van het hele team. Aarzelend volgden Mart, Luke, Jack, Danny en Josh hen. Bij de ingang was het erg donker. Ze hielden hun armen voor hun gezicht om nergens tegen aan te botsen. Danny was de eerste die uit de donkere plek kwam. 'Wat is dit?' vroeg hij. 'Wat?' vroeg Josh. Ze volgden Danny naar het licht. Aan de zijkant stond een rare tafel. Er zaten drie holle gaten in. Ze hadden een vierkantachtige vorm. Het leek alsof je iets erin moest leggen. Niemand zei iets. Ze schrokken toen ze ineens een geluid hoorden. Het was de walkietalkie van Dave. 'Dave? Dave?' klonk eruit. Ze hielden geschrokken hun adem in, want alle zeven hadden ze die stem herkent. Het was de stem van hun vroegere leider George. 'George?' fluisterde Dave verbaasd in de walkietalkie. 'Ja, ik ben George', antwoordde George. 'Jij was toch dood?' vroeg Will, die samen met de anderen bij Dave was komen staan. 'Nee,' zei George. 'Dat dáchten jullie. Ik ben gevangen genomen door Herobrine.' 'Waar zit je? We schakelen die Herobrine uit en komen je bevrijden!' riep Josh. 'Was het maar zo gemakkelijk', zuchtte George. 'Natuurlijk is het gemakkelijk!' zei Josh en liep vooruit. 'Nee! Niet doen!' riep George. 'Jullie begrijpen het niet! Jullie moeten echt uitkijken! Herobrine is onzichtbaar!' Geschrokken bleef Josh staan. Dat had hij niet verwacht. 'Hoe kan dat?' vroeg Dave. ' Geen idee,' zei George. 'Hij stond naast mij en volgende moment was hij ineens onzichtbaar. Ik hoorde hem namelijk nog ademen. Het enige dat je van hem ziet is een zwart rookpluimpje.' 'Oké', zei Dave. Ineens bedacht hij zich iets. 'George, wat is die tafel met die holle gaten erin?' 'Die is voor de shards', antwoordde George. 'Shards?' vroeg Luke, niet begrijpend. 'Zodra de strijd is begonnen gaat het onweren. Drie keer raakt een bliksemschicht de grond. Telkens waar de bliksemschicht de grond raakt, ligt een shard. Drie shards dus. Jullie moeten proberen die te pakken. Als je een shard opgepakt hebt, moet je hem snel naar die tafel brengen en in één van de gaten leggen. Steeds als een nieuwe shard bijkomt, worden jullie sterker, maar Herobrine ook. Als jullie alle drie de shards te pakken hebben gekregen, wordt Herobrine zichtbaar, en kunnen jullie hem makkelijker doden', legde George uit. 'Nog één vraagje,' zei Josh. 'Hoe weet je of de strijd begonnen is?' Even was George stil. 'Dan valt er een dode aan jullie kant', zei hij uiteindelijk. De zeven agenten waren ineens erg stil. Een van hun zou al dood gaan zonder dat de strijd begonnen was. 'Ik roep jullie later weer op om te vragen hoe het gaat,' zei George. 'Doei.' Hij had opgehangen. Nog steeds was het stil. 'Eén van ons moet dus dood', zei Danny, zijn slechte humeur vergetend. Dave schudde zijn hoofd. 'Nee,' zei hij. 'Ik ben bang dat er meer dan één dode aan onze kant komt.' Hij liep de anderen voor, meer het pretpark in.

Alles zag er verlaten uit. Geen enkele attractie deed het. Het was al avond en de lichten stonden niet aan. Dat zou dan juist moeilijker zijn om het zwarte rookpluimpje te zien. Ineens stopte Dave. 'We moeten ons opsplitsen', zei hij. 'We gaan in groepjes, want hebben niet veel walkietalkies. Er komen drie groepen. Ik zit in een groep met Josh. Will krijgt een walkietalkie en zit in een groep met Luke. Jack krijgt een walkietalkie en zit in een groep met Mart en Danny. Danny was intussen zijn slechte humeur kwijtgeraakt. 'Oké', zei hij tevreden. Will en Jack kregen een walkietalkie, en even later waren ze opgesplitst. 'Nu zijn we nog met z'n tweeën', zuchtte Josh. 'Kom mee', zei Dave, en liep naar het reuzenrad. Hij en Josh onderzochten het goed. 'Je moet je ogen goed open houden en kijken of je een zwarte rookpluim ziet', zei Dave. 'Dat had ik nog niet door', merkte Josh sarcastisch op. Dave kon er niet om lachen. Daar was de situatie te ernstig voor. 'Dave! Dave', hoorden ze ineens de paniekerige stem van George uit de walkietalkie van Dave komen. 'Wat?' vroeg Dave, kalmer dan hij zich voelde. 'Kijk uit!' riep George. 'Herobrine is in de buurt! Hij heeft een slachtoffer op het oog!' George was nog niet uitgepraat, of ze hoorden een geschrokken kreet. 'Daar heb je het al', jammerde George. 'Ik moet ophangen George, ik roep je zo weer op!' zei Dave paniekerig. Hij rende de kant op van geluid, met Josh achter zich aan. 'Will! Will!' riep hij in de walkietalkie. 'Ja?' hoorden ze. 'Was hij bij jou?' riep Dave. 'Nee,' zei Will opmerkelijk rustig. 'Kom snel naar de draaimolen.' Dave en Josh renden zo hard ze konden naar de draaimolen. Ze wisten allebei dat Herobrine dan Jack, Mart of Danny moest hebben aangevallen. 'Jack!' schreeuwde Dave in de walkietalkie. Geen antwoord. 'Jack hoor je mij!' probeerde hij nog eens. Nog steeds geen antwoord. Ze kwamen aan bij de draaimolen, tegelijk met Will en Luke. Will had zijn boog gespannen en Luke zijn strijdbijl in de aanslag. Zich schamend dacht Dave eraan dat hij dat niet had. Hij was te druk bezig geweest met in paniek zijn en rennen. 'De gil klonk heel dichtbij ons', zei Luke. Ineens draaiden ze zich alle vier om. Ze hoorden iemand aankomen. 'Dave! Will! Josh! Luke!' riep Jack. Je zag aan zijn gezicht dat hij helemaal in paniek was. Achter hem rende Danny, blijkbaar ook in paniek. Mart was er niet. Jack en Danny renden naar de anderen. 'Hij heeft Mart!' schreeuwde Jack. Dave, Josh, Will en Luke wisten het al een beetje toen ze Jack en Danny zonder Mart zagen komen aanrennen, maar toch schrokken ze. Hijgend kwam Jack tot stilstand. Danny was ook erg moe. 'Hij heeft Mart vermoord', zei Danny. 'Wat was er gebeurd?' vroeg Dave. 'We liepen gewoon rond,' begon Jack. 'Mart bleef even achter, omdat hij een beetje moe was. Ineens schreeuwde Danny dat Mart moest rennen. Ik zag waarom. Danny had een zwarte rookpluim achter Mart gezien. Helaas was Mart te laat met rennen. Hij schreeuwde nog hard en viel toen dood achterover. Ik weet niet of Herobrine ons achterna is gegaan, want we aarzelden niet en renden ervandoor.'

En alweer Hoofdstuk 2. Ik moet wel even mededelen dat ik dit verhaal een jaar geleden heb geschreven (ik vond het ineens tussen al mijn documenten). Tegenwoordig kan ik al wel wat beter schrijven :). Voel je vrij om reacties te plaatsen en mij te vertellen hoe ik mijn verhalen kan verbeteren.

Writer's Note: Dit verhaal is gebaseerd op de minigame van The Hive MC: The Herobrine. Ik heb alleen de personen zelf verzonnen (behalve Herobrine zelf). The Fairground is een map in het spel, dus die is ook eigendom van The Hive.

Zoals je misschien wel gemerkt heb, hou ik van korte hoofdstukken en Engelse namen. Ik vind het namelijk niet fijn om een hoofdstuk van 22 pagina's te lezen of te schrijven.

Bedankt voor het lezen!