Hoofdstuk 5
Josh en Danny stonden aan de buitenkant, met Dave tussen hen in. Hij viel bijna neer. Hij had heel veel pijn, maar dwong zichzelf zijn ogen open te houden. Hij kon niets doen om helpen te verdedigen, want zijn strijdbijl had hij laten vallen bij Herobrine. Ze zagen de zwarte rookpluim langzaam op hen afkomen. Waarschijnlijk had hun laatste uur geslagen. Toen zoefde er ineens een pijl langs hun en kwam precies op de plek waar Herobrine stond tot stilstand. Herobrine schreeuwde het uit van de pijn. Het klonk afschuwelijk en eng. De zwarte rookpluim bewoog zich langzaam weg van hun. Herobrine had deze strijd opgegeven. Het laatste wat Dave zag, waren Josh, Danny, Will, Jack en Luke die zich over hem heen bogen.
Dave had enorme pijn in zijn zij. Vaag hoorde hij Danny 's stem. Hij deed zijn ogen een stukje open. Dat is gek, dacht hij, ik hoor Danny heel ver weg, maar eigenlijk staat hij gewoon naast me. Danny zag dat hij zijn ogen open deed. 'Dave!' riep hij blij. De anderen hoorden hem, en kwamen vlug bij Dave kijken. Dave hoorde hun stemmen nu wel duidelijk. 'Bij Notch!' zei Will. 'Je heb ons wel laten schrikken Dave.' 'Wat is er gebeurd?' vroeg Dave, niet begrijpend waar ze zich zo druk om maakte. Opeens schoot het hem te binnen. Hij ging rechtop zitten. 'Herobrine!' zei hij. De anderen keken even geschrokken om zich heen. Danny duwde Dave weer terug, zodat hij lag. 'Hij is weg', zei hij geruststellend. 'Wat was er gebeurd?' vroeg Dave nog een keer. 'Wij kwamen jullie helpen, en ik heb Herobrine toen geraakt met mijn pijl. Toen vluchtte hij, maar jij raakte bewusteloos', antwoordde Will bezorgd. 'Maar wat als hij terug komt?' vroeg Dave. 'Dat gebeurt niet', antwoordde Josh. Dave probeerde langzaam overeind te zitten. Dat lukte. Alleen kreeg hij daardoor wel veel pijn in zijn zij. Hij keek ernaar. Er zat verband omheen. 'Het zag er heel eng uit,' zei Jack. 'Je had een hele diepe wond in je zij. We dachten dat je dood ging, omdat je te veel bloed had verloren.' 'Je hebt echt heel veel geluk gehad', voegde Will eraan toe. 'We moeten Herobrine verslaan', zei Dave met moeite. Hij hapte even naar adem. 'Zo serieus,' begon Josh lachend. 'Bijna dood en toch wil hij nog zijn missie voltooien.' Dave liet even een klein, pijnlijk glimlachje zien. Ineens zette hij zijn armen op de grond en duwde zichzelf omhoog. Het ging zo snel, dat niemand hem kon tegenhouden. Dave stond op. Hij werd even een beetje duizelig en wankelde. Danny wilde hem helpen, maar geïrriteerd sloeg Dave dat aanbod af. Hij kon het heus wel zelf. 'We moeten de tweede shard vinden', zei hij zwakjes. Hij keek omhoog. Het onweer was gestopt. Hij vroeg zich af hoe ze dan de tweede shard moesten vinden. 'Dave? Dave?' klonk ineens de stem van George uit de walkietalkie. 'Dave hier', antwoordde Dave. 'Hoe staat het ervoor?' vroeg George. 'We hebben één shard te pakken,' vertelde Dave. 'Herobrine heeft ons aangevallen, en mij verwond. Ik kan er nu weer tegenaan.' 'Wat was er dan gebeurd?' vroeg George. Snel vertelde Dave hem het hele verhaal. Over Herobrine die hem had verwond, en over de ontdekking dat Herobrine een strijdbijl gebruikt. En over dat Mart degene was die als eerste vermoord was. 'Nou,' zei George na het verhaal. 'Volgens mij heb ik heel wat gemist.' Dave lachte even. 'Ik moet nu ophangen,' zei hij. 'Over en uit.' 'En nu?' vroeg Will. 'We moeten rondlopen en opzoek gaan naar de tweede shard,' legde Dave uit. 'Oh ja, we moeten de lucht ook afzoeken naar bliksemschichten. En het is beter als we weer in dezelfde groepjes gaan.' Toen hij dat zei, liepen Will, Jack en Luke een andere kant op. Dave, Josh en Danny liepen ook een andere kant op. Hun angst voor Herobrine was groot, want ze keken steeds rond om te kijken of ze niet gevolgd werden door een zwarte rookpluim. Ze schrokken zich toen ook rot van een enorme knal in de buurt. Ze keken rond en zagen nog net een bliksemschicht de grond raken.
Dave was de eerste die zich herstelde van de harde knal. 'Kom op!' riep hij, 'we gaan die shard halen!' Hij rende in de richting van de shard. Danny rende vlak achter hem. Ineens kwamen ze bij een draaimolen en het reuzenrad. 'Jij neemt de draaimolen en ik het reuzenrad!' schreeuwde Dave naar Danny. En rende naar het reuzenrad. Hij voelde gelijk al een rilling toen hij voorbij de plek kwam waar ze dáchten dat George vermoord was. Gelukkig leefde hij nog en zodra ze Herobrine gedood hadden, gingen ze hem zoeken. 'Ik heb hem!' hoorde hij Danny schreeuwen. Hij was blij dat hij weg kon van het angstaanjagende reuzenrad, en rende naar buiten. Daar stond Josh nog op hen te wachten. Toen Dave bij Josh was, kwam Danny met de shard in zijn hand aanrennen. Hij zag er heel trots uit. 'Hij was heel moeilijk te vinden,' zei hij opschepperig. 'Als Dave bij de draaimolen was gaan zoeken, had hij hem waarschijnlijk niet gevonden.' Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, dat is meer iets voor mijn zoek kunsten.' Josh keek Dave even aan, en die schudde zijn hoofd. Zijn lippen vormden de woorden: laat maar. Dave pakte zijn walkietalkie en riep Will op. 'Ja?' vroeg die. 'We hebben de shard gevonden,' zei Dave. 'Hij lag in de buurt van de draaimo-' Ineens stopte hij met praten. Hij had namelijk iets gezien wat Josh en Danny niet hadden gezien. Een zwarte rookpluim zweefde langzaam op Danny af, die met de shard stond de zwaaien. 'Dave? Wat is er?' vroeg Will, maar Dave lette er niet op. 'Danny! Rennen!' schreeuwde hij. Danny keek hem vragend aan, en draaide zich om. Nu zag hij ook de rookpluim, die gevaarlijk dichtbij hem was. Danny verroerde zich niet, en Dave wist waarom. 'Danny! Je bent niet onkwetsbaar met de shard in je hand!' schreeuwde hij. Danny keek hem even aan, en Dave zag de angst in zijn groot geworden ogen. 'Luister Danny!' riep hij wanhopig. 'Als je naar ons toe komt, beschermen we je! Hij kan je dan niet doden! Alsjeblieft Danny!' 'Dave! Wat gebeurt er?' hoorde hij Will door de walkietalkie roepen. 'Herobrine komt op Danny af, omdat hij de shard heeft, maar Danny is verstijfd van angst', legde Dave snel uit. 'We zijn onderweg!' zei Will. Maar het was al te laat. Herobrine stond achter Danny, en raakte hem in zijn rug met de strijdbijl. Danny 's ogen rolden omhoog in hun kassen, en hij viel achterover, de shard nog stevig in zijn hand geklemd. De shard was verloren. Ze zouden niet kunnen winnen, zolang Herobrine bij de shard stond. Toen kreeg Dave een idee om de shard te redden. Hij gaf zijn strijdbijl aan Josh. Die zou toch alleen maar in de weg zitten. Josh keek hem vragend aan, maar zag toen aan de schittering in Dave 's ogen wat hij van plan was. 'Nee,' stamelde hij. 'Nee, niet doen Dave.' Dave keek hem aan en knikte. Misschien was dat wel de laatste keer dat hij Josh zou zien. 'Dave, wat ga je doen?' riep Will, die samen met Luke en Jack, Josh en Dave hadden bereikt. Dave draaide zich om, en glimlachte even naar Will. Hij liep toen richting de shard. 'Hij gaat de shard pakken!' riep Josh. Niemand durfde Dave tegen te houden. Hij was té dichtbij Herobrine. Ineens versnelde Dave zijn pas. Hij begon te rennen richting de shard. Hij zag nog de zwarte rookpluim achter de shard staan, om iedereen te doden die in de buurt van de shard kwam. Dave wist dat als hij niet goed timede, hij dood zal zijn. Toen, net voordat hij bij de shard was, liet hij zich op de grond vallen, en gleed door. Hij pakte de shard. Hij hoorde iets op zich af zoeven, en rolde naar rechts. Hij hoorde nog net een strijdbijl tegen de grond slaan, op de plek waar hij een seconde geleden lag. Dave had nu geen tijd te verliezen. Snel stond hij op en rende naar Josh. Die gaf hem zijn strijdbijl aan en rende hem achterna. Herobrine zat vlak achter hun. Will pakte zijn boog en liet de pijl gaan naar de plek waar hij dacht dat Herobrine was. Hij was niet raak, maar het was Will wel gelukt om Herobrines aandacht te trekken. De zwarte rookpluim zweefde de kant van Will op. Herobrine stopte vlak voor Will. Die wist dat het voorbij was. Hij voelde de strijdbijl op hem afgaan, en toen zag hij niets meer. Hij wist dat hij elk moment naar het witte licht kon gaan. Naar de hemel, waar hij kon toekijken hoe de strijd met Herobrine verliep. Ineens besefte hij dat hij niet dood was. Hij deed zijn ogen open, en merkte dat hij op de grond lag. Hij draaide zich om en schrokte zich naar toen hij twee nietsziende ogen naar hem zag kijken. Het was Luke. Met een steek van verdriet besefte hij wat er was gebeurd. Luke had hem opzij geduwd en had de klap van de strijdbijl opgevangen. 'Will! Herobrine komt!' riep Dave ineens. Hij was even blijven staan met de shard in zijn hand, toen Luke voor Will sprong. Will kon het niets schelen dat Herobrine kwam. Hij wilde het juist. Dan kon hij Luke wreken. Hij zag een rode waas voor zijn ogen. Hij was woedend. Zo snel als de woede was gekomen, ging het ook weer weg. Het maakte plaats voor verdriet. Verdriet om Luke. Snikkend boog Will zich over Luke, en wenste dat hij dit niet had gedaan. 'Will!' riep Dave, 'als je nu niet weg gaat ga je dood!' 'Dan ga ik maar dood!' schreeuwde Will verdrietig en woedend. Dave begreep hem niet. Hij weet niet hoe verdrietig ik ben, dacht hij woedend. 'Will, luister naar me,' zei Dave kalm. 'Als je nu niet weg gaat is het offer van Luke voor niets geweest. Dan heeft Herobrine je toch gedood samen met Luke.' Ineens was Will zichzelf weer. Hij keek naar de zwarte rookpluim die langzaam op hem afkwam. Hij moest weg bij Luke. Vlug stond hij op, en rende naar Dave. Die klopte hem even op zijn schouder en zei: 'Goed gedaan.' Daarna rende hij Josh achterna. Will ging hun ook vlug achterna samen met Jack. Met Herobrine op hun hielen rende ze naar de tafel. Dave hield de shard stevig vast en plaatste hem in één van de twee overgebleven gaten. Hij draaide zich om en voelde een nieuwe kracht door zijn lijf gaan. Will, Josh en Jack stonden ook omgedraaid. De zwarte rookpluim kwam langzaam op hun afzweven. 'Als ik drie zeg, rennen we allemaal een andere kant op!' schreeuwde Dave, 'Eén, twee… Drie!' Bij drie renden ze allemaal een andere kant op. Herobrine leek even in de war, maar toen ging hij Dave achterna. 'Dave! Hij wil jou!' riep Will. Dave rende een andere kant op. Jack, Josh en Will stonden daar toen maar. Ze konden alleen maar toezien hoe Herobrine steeds dichterbij Dave kwam.
Hoofdstuk 5 is iets langer, maar dat is juist leuk :) Ik moet wel even mededelen dat ik dit verhaal een jaar geleden heb geschreven (ik vond het ineens tussen al mijn documenten). Tegenwoordig kan ik al wel wat beter schrijven :). Voel je vrij om reacties te plaatsen en mij te vertellen hoe ik mijn verhalen kan verbeteren.
Writer's Note: Dit verhaal is gebaseerd op de minigame van The Hive MC: The Herobrine. Ik heb alleen de personen zelf verzonnen (behalve Herobrine zelf). The Fairground is een map in het spel, dus die is ook eigendom van The Hive.
Zoals je misschien wel gemerkt heb, hou ik van korte hoofdstukken en Engelse namen. Ik vind het namelijk niet fijn om een hoofdstuk van 22 pagina's te lezen of te schrijven.
Bedankt voor het lezen!