Hoofdstuk 7

De spiegels waren heel verwarrend. Hij moest steeds zijn handen voor zich houden om te voorkomen dat hij met zijn hoofd tegen de spiegels botste. Hij bleef even staan. Hij hoorde de voetstappen weer, maar nu dichterbij. Hij kwam in de buurt! Roekeloos liep hij naar voren. Dat was niet slim van hem. Hij botste met zijn hoofd tegen een spiegel en vloekte. Gelijk hielden de voetstap geluiden op. Nu heb ik het verpest, dacht Dave. Hij liep met zijn handen naar voren door. Toen hij uit de gang was, kwam hij bij een kleine ruimte met allemaal spiegels. Hij keek even om zich heen. 'Als je je beweegt, krijg je een pijl door je rug', hoorde hij ineens. Geschrokken deed hij zijn handen omhoog. 'Ik ben geen vijand', zei hij. 'Dat zegt iedereen', zei de onbekende aanvaller. Dave bedacht ineens dat hij de aanvaller door de spiegels kon zien. Hij keek in de spiegels. Hij zag iemand die in de schaduw stond. De gestalte deed een stap naar voren, zijn boog nog steeds op Dave gericht. Dave 's ogen werden groot van verbazing. Hij draaide zich om, en zag Will voor zich staan. 'Will!' riep hij blij. Will had hem ook herkend. Hij stopte zijn pijl weer weg. 'Ik dacht dat je dood was!' riep Dave. 'Het scheelde niet veel', zei Will. Dave zag dat zijn gezicht onder het bloed zat. Hij had waarschijnlijk ook een kort gevecht gehad met Herobrine. 'Wat is er gebeurd?' vroeg Dave. 'Toen jij op het dak stond en riep dat we weg moesten rennen, renden we allemaal een andere kant op. Ik rende zo hard ik kon en merkte al snel dat Herobrine achter mij zat. Ik draaide me om, en het werd een kort gevecht. Ik liep naar achter en vuurde pijlen op hem af. Zo hield ik hem op afstand, maar ik wist dat hij zich niet lang liet tegenhouden. Toen hij ver genoeg achter mij zat, draaide ik me om en rende weg. Hij was ver achter mij, maar zat me wel achterna. Toen kwam ik langs dit spiegelhuisje, en besloot me daar te verstoppen. Ik durfde niet naar buiten, omdat ik bang was dat Herobrine mij daar stond op te wachten. Mijn walkietalkie had ik onderweg verloren, dus ik kon jullie niet oproepen. Ik bleef daar maar wachten en op een gegeven moment begon ik gewoon rond te lopen en te ijsberen. Dat waren waarschijnlijk die voetstappen die jij hoorde. Ineens hoor ik dicht bij een klap, en iemand die vloekte. Ik bleef stil staan, en sloop zachtjes naar deze open plek. Daar verstopte ik me achter een spiegel. Ik hoorde iemand de ruimte inkomen en pakte een pijl en spande mijn boog. Toen zei ik dat je moest blijven staan', vertelde Will. Dave was zo blij dat Will niet dood was, dat hij even niets kon zeggen. Toen het even stil was, pakte Dave zijn walkietalkie. 'Josh! Hoor je mij!' riep hij enthousiast. 'Wat is er Dave?' klonk de stem van Josh. 'Will leeft nog!' riep Dave enthousiast, 'ik ben hier bij hem!' 'Hoi Josh', zei Will in de walkietalkie. 'Will! Je leeft nog!' riep Josh blij. 'Wij komen naar jullie toe', zei Dave, en hij hing op. Will en hij liepen naar de uitgang van het spiegelhuis. 'Wat is er gebeurd tijdens mijn afwezigheid?' vroeg Will aan Dave. 'Niet veel. We zijn opgesplitst. Ik zou jou lijk vinden en Josh en Jack zouden de shard gaan zoeken', antwoordde Dave. Hij en Will liepen door, en bij de draaimolen zagen ze Josh en Jack staan. Die kwamen blij naar Will toe. 'Wat ben ik blij dat je niet dood bent', zei Josh. 'Nu moeten we alleen nog de derde shard vinden', zei Dave. Alsof hij een teken had gegeven, schoot er een bliksemschicht door de lucht en raakte een stoeltje bovenaan het reuzenrad. 'Hoe komen we daar ooit bij?' zei Jack ongelovig. 'Ik heb al een idee', zei Will, en liep naar het reuzenrad. Hij liep naar de ingang. Het zou daar ergens moeten zijn. Toen zag hij het; een klein kastje waarmee je het reuzenrad kon laten draaien. Waarschijnlijk deed het reuzenrad het niet meer, dus zou Will een beetje in het kastje moeten rommelen. Hij liep ernaartoe en opende het. Josh, Jack en Dave kwamen erbij staan. 'Wat doe je?' vroeg Jack. 'Ik probeer dat reuzenrad te laten draaien', antwoordde Will. Hij pakte twee draadjes en hield ze tegen elkaar. Gelijk begon het reuzenrad te draaien. 'Yes!' riep Will. Josh stond al bij de stoeltjes van het reuzenrad. Het stoeltje met de shard kwam al snel dichterbij. Toen het stoeltje onderaan kwam, liet Will de draadjes los, zodat het reuzenrad niet meer draaide. Josh pakte de shard uit het stoeltje. 'Nu moeten we snel zijn!' zei Dave. Hij pakte zijn walkietalkie. 'Ja Dave?' klonk de stem van George. 'We hebben de derde shard!' riep Dave, 'het gaat ons lukken!' Daarna hing hij op. Als Herobrine verslagen was, konden ze George gaan bevrijden. Josh zocht de weg naar de tafel, terwijl Dave om zich heen keek. Daar was die. Hij zag de zwarte rookpluim in de verte. Toen kreeg hij een plan. 'Josh!' schreeuwde hij. Josh draaide zich om. Will en Jack keken ook naar Dave. 'Je moet de shard op de tafel leggen als ik voor Herobrine sta. Hij wordt dan zichtbaar en dan kunnen we hem doden!' Hij rende naar de zwarte rookpluim. Josh rende precies de andere kant op; naar de tafel. Jack en Will renden achter hem. Josh stopte voor de tafel. In de verte zag hij Dave nog naar de rookpluim rennen. Dave stopte voor de zwarte rookpluim. 'Nu!' schreeuwde hij. Josh smeet de shard in het laatste gat en er volgde een harde knal. Dave had al die tijd naar beneden gekeken, bang voor wat hij zag. Wat hij wel zag, was dat er in plaats van een zwarte rookpluim iemand voor hem stond. Met een schok kwam Dave erachter dat hij de benen van Herobrine herkende. Dit was niet Herobrine maar iemand anders. Dave dacht al wie, en hij keek langzaam omhoog. Nee, dit kan niet, dacht Dave. Voor hem stond George. Het was George, alleen had hij nu witte ogen, zonder pupillen. Dave herinnerde zich dat de legende van Herobrine vertelde over een wreed wezen met witte ogen zonder pupillen. 'Nee! Dit kan niet!' zei Dave.

Het wordt al spannend :) Ik moet wel even mededelen dat ik dit verhaal een jaar geleden heb geschreven (ik vond het ineens tussen al mijn documenten). Tegenwoordig kan ik al wel wat beter schrijven :). Voel je vrij om reacties te plaatsen en mij te vertellen hoe ik mijn verhalen kan verbeteren.

Writer's Note: Dit verhaal is gebaseerd op de minigame van The Hive MC: The Herobrine. Ik heb alleen de personen zelf verzonnen (behalve Herobrine zelf). The Fairground is een map in het spel, dus die is ook eigendom van The Hive.

Zoals je misschien wel gemerkt heb, hou ik van korte hoofdstukken en Engelse namen. Ik vind het namelijk niet fijn om een hoofdstuk van 22 pagina's te lezen of te schrijven.

Bedankt voor het lezen!