Hoofdstuk 8

Josh was blij dat hij de laatste shard in het gat had gelegd. Hij, Jack en Will draaiden zich om, om Dave te helpen met het gevecht tegen Herobrine. Ze lieten alle drie een kreet van verbazing horen. Daar stonden niet Dave en Herobrine, maar Dave en George. Er is iets anders aan George, dacht Will. Toen zag hij wat; George had witte ogen zonder pupillen, net zoals de echte Herobrine. Ze stonden alle drie aan de grond genageld.

'Nu snap ik het,' zei Dave. 'Daarom nam je niet op toen ik je opriep. Je zat Will nog achterna. Je hebt ons de hele tijd misleid! Waarom?' Dave 's stem sloeg over. George grijnsde even, maar zei niets. Hij pakte zijn strijdbijl en wees dreigend naar Dave. Toen zei hij iets, maar het klonk niet als de vertrouwde stem van George die Dave heel vaak bevelen had horen geven. Het klonk als een angstaanjagend monster. 'Meekomen', zei George met zijn angstaanjagende stem. Dave stribbelde tegen, maar veel kon hij niet doen. 'Jack! Josh! Will!' riep hij wanhopig. Jack, Josh en Will renden naar George toe. 'Dave mag je niet meenemen!' riep Jack woedend. Hij rende voorop. George draaide zich even om. Toen hield hij iets in zijn hand waarvan Dave gelijk wist wat het was. 'Rennen!' riep hij naar Jack, Josh en Will. Josh en Will draaiden zich gelijk om, maar voor Jack was het al te laat. George gooide de bom voor de voeten van Jack, die nergens meer heen kon. Het laatste wat Dave ooit nog van Jack zou zien, was een verdrietige glimlach. De bom ging af. Het was een enorme knal. Dat kon Jack gewoon niet overleefd hebben. Dave liet zich meevoeren door George. Het had geen zin meer om iets te doen. Hij was nu verloren. Verdrietig dacht hij aan alle leuke dingen die hij in zijn leven had gehad. Hij had een kleine troost; hij zou straks bij Luke, Mart, Danny en Jack zijn.

Will en Josh konden nog net op tijd wegrennen voor de bom. Angstig keken ze naar wat komen ging. Jack kon niet meer weg. Ze zagen dat Dave nog even angstig naar Jack keek. Toen ging de bom af. Will en Josh lieten zich op de grond vallen. Ze kropen achter een kraampje, zodat ze niet geraakt zouden worden door rondslingerende rotsblokken. Toen de explosie voorbij was, kropen ze vanachter het kraampje vandaan. Het was een enorme ravage. Alles wat in de buurt van de bom was, was kapot gegaan. George en Dave waren verdwenen. 'Jack!' riep Josh en rende naar een roerloos lichaam dat op de grond lag. Will kwam hem achterna rennen. Jack ademde nog, maar dat zal niet lang meer duren. 'Josh… Will…,' bracht hij met moeite uit, '…zorg dat… Dave niet… doodgaat…' 'Dat beloof ik', zei Will. Jack ademde zijn laatste adem, en toen was hij stil. Het enige dat van hem was achtergebleven was zijn lichaam, met twee ogen die naar de sterren keken, zonder ze te zien. Will keek naar Josh. Ook bij hem liepen de tranen over zijn wangen. Ze moesten Dave redden. 'We moeten hier weg en versterking halen', zei Will. Josh dacht blijkbaar hetzelfde. Ze renden naar de uitgang. 'Halt!' hoorden ze ineens. Het was weer die angstaanjagende stem van George. Josh en Will draaiden zich om. Daar stond George, zijn strijdbijl in de aanslag. 'Ik hou hem tegen', zei Josh en pakte zijn boog. 'Je kunt hem niet lang tegenhouden,' zei Will, 'dat wordt je dood.' 'Het zij zo,' zei Josh. 'Jij moet onze belofte aan Jack nakomen. Zorg dat Dave niets overkomt.' Hij bleef Will nog even aankijken, draaide zich om en liep richting George. Het gevecht tussen hen begon. Josh kon George op afstand houden met zijn pijlen, maar George kwam steeds dichterbij Josh. Will moest nu wegwezen. Hij rende door de uitgang. Uit het verdoemde pretpark The Fairground. Met zijn laatste blik op het pretpark zag Will dat George net zijn strijdbijl diep in de buik van Josh stak. Hij keek omhoog recht in de ogen van Will. Will zou die blik nooit vergeten. Het was niet de aardige blik van George, maar een blik vol woede en haat. 'Ooit zal ik je vernietigen!' klonk de angstaanjagend woedende stem van George over heel het pretpark. Will twijfelde niet meer en rende zo hard hij kon.

Het verhaal begint aan zijn einde te komen... Ik moet wel even mededelen dat ik dit verhaal een jaar geleden heb geschreven (ik vond het ineens tussen al mijn documenten). Tegenwoordig kan ik al wel wat beter schrijven :). Voel je vrij om reacties te plaatsen en mij te vertellen hoe ik mijn verhalen kan verbeteren.

Writer's Note: Dit verhaal is gebaseerd op de minigame van The Hive MC: The Herobrine. Ik heb alleen de personen zelf verzonnen (behalve Herobrine zelf). The Fairground is een map in het spel, dus die is ook eigendom van The Hive.

Zoals je misschien wel gemerkt heb, hou ik van korte hoofdstukken en Engelse namen. Ik vind het namelijk niet fijn om een hoofdstuk van 22 pagina's te lezen of te schrijven.

Bedankt voor het lezen!