Peter zat naast Neal op bed toen Elisabeth binnen kwam gelopen. Hij had de jongen tegen zich aan gelegd en een beschermende arm om hem heengeslagen. Neal's linkerwang ruste op Peter's borst en hij was aardig op weg om in een diepe slaap te zakken.

Toen Elisabeth binnen kwam was ze geraakt door deze vertederende vertoning. Peter haalde zijn schouders op en gebaarde naar de slaperige jongen dat hij iets moest verzinnen om hem te kalmeren. En El glimlachte naar haar man toen dit bleek te werken.

Neal schuifelde met zijn wang als poging om zich dieper in de troostende warme huid van Peter te nestelen. Automatisch verdraaide de jongen zich zijwaarts en sloeg zijn rechterarm om Peter heen; als poging om ervoor te zorgen dat hij niet weg ging.

Peter voelde zijn koortsige warmte nog altijd stijgen en dalen. En het maakte hem dood nerveus. Elisabeth had de thermometer zacht in Neal zijn oor geplaatst en wachtte tot het apparaatje piepte. Neal verroerde geen vin en verkeerde inmiddels in een diepe slaap. Toen de cijfers de 40 en de 41 bleven schommelen trok ze een verontrustende grimas. Toen piepte de thermometer eindelijk en Elisabeth keek op het kleine schermpje.

'Hm… 39.9. Dat is niet goed lieverd,' bekommerde Elisabeth. Ze streek door de donkere haren van de slapende jongen. Peter zuchtte bezorgd. Onbewust drukte hij de jongen dichter tegen hem aan. Er viel een stilte. Beide burkes luisterde een poos naar de diepe ademhaling van de zieke jongen.

Elisabeth zuchtte bezorgd en beet op haar onderlip terwijl ze aandachtig naar het schermpje bleef staren.

'Wat denk je wat we moeten doen?' vroeg Peter zacht om de jongen niet wakker te maken.

'We zullen hem moeten koelen. Toen ik ziek was deed mijn moeder dat met een natte handdoek. Louw water. Geen ijskoud water. Anders is het temperatuurverschil te hoog. En kan hij in shock raken.' Peter knikte en wilde zich vrij maken uit de grip van de zieke slapende jongen. Maar toen hij in beweging kwam begon Neal gefrustreerd te jammeren en klemde zijn arm nog strakker om zijn warme comfortabele kussen heen.

'Ow, kom op, jongen,' zuchtte Peter verrast.

'Schat, laat maar. Blijf maar bij hem. Ik haal de spullen wel.' Ze deelden een blik die alleen gedeeld kon worden met elkaar. Er was plotseling een milde en liefdevolle energie in deze kamer. En voor even leek de tijd stil te staan. Ineens waren er geen zorgen meer. Geen paniek. Alleen maar warmte en liefde voor elkaar.

Totdat Neal begon te praten in zijn slaap.

Het bracht hem en Elisabeth weer terug in de realiteit.

'Niet gaan, Peter. Je bent mijn beste vriend. Ik… ik vertrouw je. Jij… mijn… held.'

Overdonderd door de eerlijke woorden keek Peter naar het bleke gezicht van slapende jongen. El giechelde even en legde een hand op haar man zijn schouder.

'Het lijkt erop dat jij je handen vol hebt aan die boef, agent Burke.' Ze was waarschijnlijk de enige die haar man ooit zag blozen. Hij keek haar een tel glimlachend aan en tegelijkertijd aaide hij de jongen op zijn warm hoofd.

'Bedankt, El. Je bent de beste.'

'Geen probleem, schat. Houd hem maar lekker rustig.'

XXX

Midden in de nacht schrok Neal weer wakker van een vreemd laag snurkend geluid. Voor een moment dacht hij dat hij weer terug was in de gevangenis. Zijn buurman hield hem elke nacht wakker voor uren. Totdat hij zichzelf had overtuigd dat het geen buurman was maar de woeste zee. Die zijn golven tegen zijn woonboot sloeg. Ergens op een eiland ver van zijn cel en de rest. Toen Neal iets dieper nadacht wist hij dat hij niet terug in de gevangenis was. Maar in bed. Met iemand anders. Met dat idee begon zijn hoofd te gonzen. Met zijn hand voelde hij blindelings naast zich en werd misselijk bij het voelen van een mannelijke torso. Overhaast en verschrokken krabbelde Neal omhoog van zijn snurkende ondergrond en zag toen pas met wie hij het bed had gedeeld.

'Peter?' Verbaasd probeerde Neal zich te herinneren wat er gebeurd was gisteravond. Hij kon zich namelijk niet veel meer herinneren alleen dan dat hij naar het toilet moest en bijna van zijn stokje ging op de trap naar boven. O god! Misschien was hij daar wel ter plekke buiten bewustzijn geraakt en hadden ze hem hier in bed gelegd. Maar dat verklaarde nog niet waarom hij met zijn gezicht op Peter's borstkas lag.

Neal hees zich nu verder van het bed en liep enkele stappen bij Peter vandaan. Bijna struikelde hij over iets zachts en hij keek naar zijn blote voeten. Er lag een handdoek. Met een laatste vertwijfelde stap achteruit trapte hij een in schaal met koud water en schoot verschrokken omhoog. Door die handeling knalde hij met zijn rug tegen de muur op en snakte even naar adem. Een vreemd draaierig gevoel in zijn hoofd hielt hem voor enkele seconde stil en suffig. Meteen hield Peter op met snurken en verschoof zich op het matras.

'P-Peter?' vroeg Neal. Maar de man werd nog niet wakker. Plotseling werd Neal belaagd door een koude rilling die zijn hele lichaam liet beven van de kou. Hersenloos en automatisch deed hij een poging om zijn armen warm te wrijven en merkte algauw dat hij geen nachtkleding meer aan had. Het enige dat hij droeg was zijn boxer. Zelfs zijn enkelband was weg. Wild keek de jongen om zich heen en zag zijn nachtkleding netjes opgevouwen en wel op het houten kastje liggen, naast de deur. Meteen relaxte Neal zich. Dat betekende dat zijn kleding zorgvuldig is uitgetrokken. En hij het zelf niet had gedaan tijdens een koortsaanval of dergelijke. Niet dat hij ooit zo vreemd, dronken of ziek was geweest om zijn kleding voor een FBI agent uit te strippen, of erger: voor de vrouw van de FBI agent. Maar oké. Je moet als Conman alle mogelijkheden bekijken voor je oordeelt. En zoals het er naar uit zag was Neal vast belaagd door de hoge koorts en hadden Peter en Elisabeth voor hem gezorgd. En was Peter die nacht bij hem gebleven om hem in de gaten te houden. Dat leek de beste verklaring tot nu toe.

Bovendien had hij zelf nooit zomaar een schaal met water en een handdoek op het prachtige vloerkleed laten staan. Dat was gewoon slordig.

Zijn schouders ontspande en hij slaakte en zucht.

'Neal? Hey, kijk eens aan. Je bent er weer. Alles weer in orde?' vroeg de man die tot leven kwam en zichzelf herrees van het matras. Neal voelde zich plotseling ongemakkelijk en liep naar de kast waar zijn pyjamabroek lag opgevouwen. Terwijl hij dat deed bleef hij Peter aankijken en zuchtte toen een nachtlampje aanschoot.

'Rustig maar, Caffrey. El en ik hadden je uit moeten kleden in verband met je hoge koorts. Relax. We hebben je boxer aangehouden.' Peter gebruikte zijn hand om een roterend gebaar te maken. Neal voelde zijn wangen rood kleuren bij het idee dat zijn vrouw hem zo had gezien.

'het was vast geen prettig gezicht om me zo mee te maken. Je was vast erg bezorgd.' Peter voelde met zijn hand op de plek waar Caffrey praktisch de hele nacht met zijn hoofd had gelegen. Met een luchtige grimas trok hij zijn schouders op.

'Wat kan ik zeggen, Neal. Je was ziek. Je ijlde, je was bang en je had iemand nodig die je gerust kon stellen,' antwoorde de agent en klonk ernstiger dan hij wilde. Neal kon dit bijna niet geloven. Hij moest behoorlijk van de kaart zijn geweest om Peter zo ver te krijgen om hem bij hem in bed te laten kruipen. Hij trok zijn wit shirt aan en streek door zijn warrige haren. Hij schaamde zich een beetje voor zijn acties die nacht, al kon hij het zich niet meer herinneren. Hij wilde het op de een of andere manier goedmaken. Al wist hij niet goed hoe.

'Ik voel me nou oké. Dus als je terug naar je eigen bed wil.' Neal glimlachte breed naar hem. En Peter keek hem enkele seconden onderzoekend aan.

Toen liep de agent met een diepe zucht naar de jongen en legde eerst een handpalm op het voorhoofd van Neal. Waarschijnlijk moest hij overtuigd worden op een andere manier.

'Hm. Geen koorts. Dat is mooi. Hoe is je maag?' Neal knikte.

'Goed, denk ik.'

'Denk je?'

Neal haalde zijn schouders op en wreef onbewust over de pijnlijke plek. Hij voelde zich goed. Prima zelfs. Voor nu in ieder geval. Maar het zwak in de knieën gevoel was nog niet weg en dat was zichtbaar. En hij moest er vast uitgeput uitzien van de afgelopen uren die hij in pijn had doorgebracht.

'Ja. Maag is goed. Geen pijn. Gewoon een beetje moe,' antwoorde Neal bedachtzaam. Hij was eerlijk. En dat was gewaardeerd door de agent.

Peter glimlachte bij het goede nieuws. Met een schouderklop en een knik liet hij de jongen los.

'Dat is mooi om te horen. Dat betekent dat de antibiotica aanslaat. Probeer nog wat te slapen, Neal. Je hebt het nodig. Water staat klaar op het nachtkastje en de extra dekens liggen in de kast.' Peter raapte de witte handdoek op en tilde de schaal met water mee de kamer uit. Neal voelde iets in hem opborrelen. Hij moest hem bedanken voor wat hij had gedaan vannacht. Hem helpen rustig te houden door bij hem in bed te kruipen? Dat was nogal veel gevraagd voor een man als Peter. Mozzie zou zoiets zelfs nooit gedaan hebben.

'Wacht. Peter. Ik eh… Bedankt. Voor… je weet wel… alles,' mompelde Neal zacht. Peter bleef hiervoor nog even in de deuropening staan en grijnsde.

'Waar zijn helden anders voor.' Hij gaf de jongen een knipoog en liep de kamer uit. Dat zorgde ervoor dat Neal even fronste. Met een hand greep hij naar zijn hoofd in schaamte.

'Oh god. Wat heb ik allemaal tegen je gezegd toen ik zo ziek was?' vroeg hij de man die blijkbaar genoot van dit moment. Het enige wat Peter daarop had te zeggen was:

'Slaap lekker, Neal.'

'Ja. Slaap lekker,' mompelde Neal zacht en beschaamd.

XXX

Het was half elf in de morgen toen er zacht op de deur geklopt werd. Neal knipperde zijn ogen open en kon niet geloven dat het al ochtend was. Hij was doodop.

'Neal? Ben je wakker? Het is tijd voor je medicijnen, lieverd,' klonk de warme stem van Elisabeth. Meteen schoot Neal rechtop in het bed en streek zijn wilde haren plat.

'Ja. Ik ben op, mevrouw Burke. Kom binnen. Het is uw eigen huis.' Met een giechel ging de deur langzaam open en een Elisabeth stond glimlachend in de deuropening. In haar hand droeg ze de medicijnen en een glas water.

'Ik hoorde van Peter dat je je al een stuk beter voelde. Dat is goed nieuws. Geen maagpijn meer?' Neal streek nu zijn witte shirt glad om zich netter voor te doen.

'Wat kan ik zeggen. Ik genees snel.' Met een glimlach nam hij de twee pillen aan en stopte ze in zijn mond. Toen dronk hij het glas water in een paar grote slokken leeg. Meteen veranderde zijn blik en El zag dat.

'je heb nogal dorst, zie ik. Wil je meer?' Neal staarde even voor zich uit en knikte afwezig zijn hoofd. 'Waar is Peter?' vroeg hij toen. Elisabeth keek hem vragend aan.

'Hij is de hond aan het uitlaten, hoezo, lieverd?' Neal haalde zijn schouders op. Hij wist niet waarom hij dat vraagde. Maar iets zat hem plotseling niet lekker. 'Is het al zondag?' vroeg hij weer en El begon zich zorgen te maken over de diepe frons die op Neal's voorhoofd stond.

'Ja, lieverd. Hoezo? Is er iets?'

'Nee. Maar, het is zondag. En ik ben hier. Ik ben jullie tot last. Zondag is de enigste dag dat jullie samen zijn. En ik zit in de weg. Het gaat nu prima met me, dus,' zei Neal in zijn eerlijkste tong, waarmee hij al jaren niet mee had gesproken. En het viel op. Want El was erdoor geraakt. Toen verscheen er een glimlach op El's gezicht en wist nu precies wat er in de jongen omging. Hij wilde naar huis zodat zij en Peter van hem af waren. Het was rot voor de jongen om zich als een last te voelen voor hen, terwijl zij en Peter het helemaal niet erg vonden dat hij er was. Met een zucht ging ze naast de jongen op bed zitten en legde een hand op zijn knie.

'Lieverd. Het is oké. Peter en ik vinden het niet erg dat je er bent. Bovendien laat ik je dit huis niet verlaten voordat je weer wat kleur op je wangen hebt, Neal. Je bent zo wit als een deken.' Ze kneep even in zijn been om haar punt duidelijk te maken. En Neal keek haar aan met een zijdelinkse blik.

'Maak jezelf niet wijs dat je een last voor ons bent, Neal. Jij bent tenslotte ook Peter's beste vriend.'

Neal keek mevrouw Burke aan en kon zich plots lichtjes herinneren dat hij die woorden had laten glippen toen hij hoge koorts had gekregen, die avond. En hij glimlachte terug.

'Oké. Ik geef me over. Maar alsjeblieft, mevrouw Burke. Mag ik dan op zijn minst even naar mijn eigen appartement om wat fatsoenlijkere kleding op te gaan halen? Ik voel me hierin nogal ongemakkelijk.' Hij plukte wat aan zijn witte shirt en zuchtte diep.

'Weet je wat? Knap jezelf een beetje op in de badkamer en kom dan maar eens naar beneden. Dan vragen we het aan Peter of hij je even kan brengen, goed?' Neal glimlachte tevreden.

'Klinkt als een goed plan,' beaamde hij. Hij wilde van het matras afkomen toen Elisabeth zich nog een keer omdraaide voordat ze de kamer uitliep. 'Nog een ding, lieverd.' Ze viel even stil bij het zien van een wankelende jongen. Maar de conman wist dat handig te verbergen door iets vast te grijpen en haar vriendelijk aan te kijken, alsof het niet gebeurd was. Ze liet het gaan en hervatte haar zin.

'Ik wil dat je me eerst laat zien dat je fit genoeg bent voor een uitstapje. Dus je gaat eerst ontbijten, begrepen?' Bij het woord ontbijten trok Neal afkeurend zijn mondhoek op, en hij was te laat om die grimas te verbergen. Ze grimaste daarop terug.

'Ja, dat dacht ik al. Neem eerst maar een warme douche en dan spreken we er later wel over.'

En Neal keek toe hoe mevrouw Burke met een wasmand haar slaapkamer inliep.

'Ja, mevrouw Burke,' mompelde hij zacht en was overdonderd door wat hij zojuist had gemompeld. Zij was goed.

XXX

Schoon en wel liep Neal de trap af met een veel te langzaam tempo. Hij was bekaf van het uitkleden, douchen en weer aankleden. Zijn maagpijn was weer terug tegen de tijd dat Neal zo ver was dat hij zijn sokken weer aan had getrokken. En hij was nu niet alleen misselijk maar hij vreesde dat zijn maagwand infectie iets lager was gaan zitten. Zijn onderbuik borrelde onrustig. Hij kon alleen maar hopen dat hij niet meteen weer naar het toilet moest als hij eindelijk beneden was.

Toen hij eindelijk de laatste traptrede had bereikt hijgde en pufte hij uit vermoeidheid en zocht met zijn ogen naar de dichtstbijzijnde stoel. Helaas was het de bank die helemaal aan de andere kant van de kamer stond. Hij schrok zich rot toen El ineens vanuit het niets opdook en hem een steuntje in de rug gaf.

'Kom maar, Neal. Het spijt me dat ik dit moest doen. Je weet wel, je op je plaats zetten en zo. Maar, lieverd. Ik wil niet dat je in jou conditie het huis uit gaat. In de auto te stappen en rond te gaan rijden terwijl de dokter heeft gezegd dat je een hele week plat in bed moest blijven liggen? Stel dat het erger word en je toch nog geopereerd moet worden omdat ik je niet tegen heb gehouden? Ik zou het mezelf nooit vergeven. Dat snap je toch wel?' Neal keek mevrouw Burke overrompeld aan en gaf zich over aan haar goede zorgen.

'Kom maar gauw. Ik help je naar de bank.'

Neal knikte maar was te moe en buiten adem om daarop te kunnen reageren. Of haar te beargumenteren. Ook al was dat laatste geen goed idee bij deze vrouw. Als hij alle verhalen van Peter moest geloven, althans.

Toen Neal zichzelf op de bank settelde ging de deur open. Satchmo en Peter kwamen binnengelopen. Peter was kletsnat van het zweet en hij rekte zijn rug voor hij verder zijn huis in liep.

'Dat was een lange loop, schat. Hadden jullie jongens een fijne training?' vroeg Elisabeth en liep naar haar man om hem te begroetten met een kus. Peter hijgde nog steeds van zijn training en legde de lijn van de hond op de keukentafel.

'Goed. Prima,' antwoorde Peter terug met een grijns. 'Het zonnetje schijnt, iedereen was gelukkig en blij. En in het park was het nog nooit zo rustig geweest.'

Neal kuchte even toen hij voorover boog op de bank en wreef vermoeid en afwezig over zijn voorhoofd. Peter keek over zijn schouder naar de woonkamer in en zag Neal weer ziekjes zitten. Toen wende hij zich weer ernstig tot zijn vrouw.

'Hoe is het met hem?' vroeg Peter zacht.

'Ja, ietsje beter maar… ik denk niet dat we hem nog langer in bed houden. Hij begint al te mokken. Zijn praatjes komen in ieder geval weer terug. Ik geloof dat je wat nettere kleren voor hem moet gaan halen.' Elisabeth grijnsde en Peter rolde met zijn ogen.

'Die jongen is ongelofelijk,' zuchtte Peter met een gespeelde ergernis. Toen Peter de woonkamer inliep sloeg El even tegen zijn kont en zei dat hij zich wel eens mocht gaan wassen.

Peter liep langs de bank en Neal had hem niet eens in de gaten. Pas toen de agent de trap opliep schrok Neal op en keek hem verbaasd aan. Peter fronste bezorgd.

'Hey, Neal. Alles oké?'

'Hey… Peter. I-ik had je niet binnen horen komen. M-mag ik straks met je mee?' vroeg de jongen met een vreemde blik in zijn ogen. Argwanend bleef Peter halverwege de trap staan en tuurde naar beneden.

'Waar wil je heen dan?' Hij zag het al aan die blik. Hij had de blik helaas al te veel gezien gisteravond. De jongen had weer koorts. Neal keek naar hem op vanaf zijn plek op de bank. Zijn ogen waren groot en zijn onderlip trilde terwijl hij zichtbaar moeite had om te herinneren waar hij ook weer mee naar toe wilde.

'I-ik weet het niet meer,' stamelde Neal zacht en gebroken. Met een zucht schudde Peter zijn hoofd en ging weer terug naar beneden. Zijn vrouw kwam ook uit de keuken gelopen en had het kleine gesprekje aangehoord.

'Oh, schat. Neem een douche. Ik blijf wel bij Neal.' En Peter keek naar zijn zweterig grijs shirt. Hij was bijna vergeten dan zijn vrouw er een hekel aan had als hij zo op de bank ging zitten. Lichtelijk jaloers keek hij toe hoe Elisabeth het glimmende voorhoofd van de jongen betaste en er bezorgd een kus op drukte.

'Je bent weer warm, Neal. Wil je gaan slapen?' Neal schudde zijn hoofd en leunde in de armen van Elisabeth terwijl hij probeerde te vertellen wat hij wel wilde. Uiteindelijk gaf Caffrey het op en schudde opnieuw zijn hoofd in ergernis.

'Ik ben straks terug met een deken en de thermometer,' opperde Peter eentonig.

Met hangende schouders liep hij de trap weer op richting de badkamer en sloot de deur achter zich.

XXX

'Mevrouw Burke?' vroeg Neal plotseling gespannen. Hij schuifelde ongemakkelijk op de bank terwijl zijn gezicht lichtgroen kleurde. Zijn mond perste zich tot een kleine dunne lijn en zijn ogen werden groter van angst. Toen begon hij moeizaam te slikken.

'Moet je overgeven?' vroeg Elisabeth in lichtelijke paniek. Zij was niet in staat om de jongen op zijn benen te houden en mee te sleuren tot aan de gootsteen, net als haar man eerst had gedaan. Neal leek haar gedachte te lezen en schudde zijn hoofd. Haastig gebaarde hij gretig naar de emmer die nog altijd langs de bank stond.

'Oh, natuurlijk. De emmer. Sorry lieverd,' zei ze gespannen en plaatste vluchtig de emmer onder Neal's groenige gezicht. Neal kneep zijn ogen dicht en hijgde benauwd. Tot hij jammerend de emmer met beide handen vastgreep. Hij schoof zich een kwartslag bij Elisabeth vandaan en kokhalsde luidruchtig. Zijn schouders beefde toen hij klaar was met braken en Elisabeth streelde sussende cirkels over zijn rug.

'Het is oké, lieverd.'

Neal leek zichzelf weer langzaam onder controle te krijgen en ging slap achterover in de bank zitten. Zijn handen klemde nog om de emmer maar hij maakte geen aanstalten meer om opnieuw te gaan braken. Elisabeth trok afkeurend haar neus op van deze rijpe geur en trok de emmer uit Neal's stevige grip. Ze won, natuurlijk. En toen ze de emmer uit de woonkamer had gezet kwam ze terug om net op tijd de jongen te zien kreunen van ongemak. Hij kantelde voorover van de bank en had zijn armen om zijn middel geklemd. Hij had duidelijk zijn oude pijn weer terug en El voelde zich zo rot voor de jongen. Ze hoopte dat het snel weer over ging en dat Peter snel terug was met de thermometer en hulp. Want de vorige keer had hij hem ook al zo goed geholpen.

'Je maag?' vroeg ze, toen ze naast hem ging zitten en hem rechtop wilde krijgen. Neal knikte zijn hoofd. Knipperde toen bedenkelijk met zijn ogen en schudde uiteindelijk terneergeslagen zijn bezweten hoofd.

'L-lager…' bracht Neal verknepen uit. Elisabeth opende haar mond.

'Je darmen?' Neal knikte. De verkrampte pijn zorgde ervoor dat hij dit niet langer meer verscholen kon houden voor mevrouw Burke.

Hij moest gaan.

'Mevrouw Burke. Kun.. J-je me n-naar bo-,' zijn stem ebde weg en klapte weer dubbel. En Elisabeth knikte bezorgd.

'Natuurlijk. Kom maar hier.' Ze trok hem van de bank en hield hem op zijn benen. Neal viel bijna om toen hij te ver voorover kantelde van zijn kramp. Met kleine schuifelende pasjes haalde hij het tot de trap en liet zich plotseling tegen de trapleuning hangen. Zijn gezicht was lijkbleek en Elisabeth voelde hem onder haar arm beven.

'Kom op, lieverd. We zijn er bijna. Ik help je wel.' Ze waren nu bijna boven en Elisabeth voelde de paniek in haar opkomen toen ze het water in de badkamer hoorde lopen.

Peter stond nog onder de douche.

'M-mevrouw B-Burke…' jammerde Neal zwak en nerveus. Hij moest echt heel nodig.

'Peter! Doe de deur open. Neal is niet goed.' Ze vloekte in zichzelf dat ze hem op de eerste plaats naar de douche had gestuurd terwijl ze zichzelf alleen met de zieke jongen opzadelde. Ze wist zeker dat Neal het prettiger had gevonden als Peter degene was die hem naar boven bracht. Neal was een nette jongen en schaamde zich vast dood onder de arm van haar. Op weg naar het toilet.

'Peter,' jammerde Neal en klopte beleefd op de deur. Ondanks zijn problemen.

'Wat nou weer,' hoorden ze Peter zacht mopperen.

Het douchewater ging uit en ze hoorde de man een handdoek van het rek aftrekken. Toen ging de deur open. Stoom en zoete shampoogeuren kwamen hen tegenmoed. Hij keek recht in de ogen van de kreunende jongen die voor hem in de deuropening stond. En zonder pardon trok hij de man uit de badkamer en glipte naar binnen. De deur ging op slot.

'Hey!' riep Peter verbaasd uit. Hij keek zijn vrouw vragend aan en toen El hem een ernstige blik gaf liet hij zijn schouders hangen. Het gebeurde zo snel dat Peter enkele seconde perplext tegenover zijn vrouw stond te druppelen van zijn abrupte douchemoment.

Elisabeth trok haar man weg bij de badkamerdeur en nam hem mee naar hun slaapkamer. De arme jongen verdiende tenslotte een beetje privacy.

'Arme Neal,' fluisterde Peter zacht. Elisabeth schudde haar hoofd en streek door haar lange haren.

'Ik kan me niet voorstellen hoe vernederend dit is voor hem. Zo kwetsbaar en hulpeloos. We moeten hem boven houden. De gastenkamer is het dichtste bij de badkamer.' Peter was het met zijn vrouw eens en keek twee tellen later om zich heen.

'Wat ga je doen?' vroeg Elisabeth.

'Denk je dat ik zo over straat ga, schat? Ik ga naar de apotheek en haal wat tegen… je weet wel. Op de terugweg koop ik een rol beschuit en bananen. Dat doet de truc toch meestal?' Elisabeth lachte even om haar man. Hij was ook zo gedreven af en toe.

'Nu snap ik waarom Neal zo op je is gesteld. Je bent werkelijk een superheld.' Peter hield zijn handdoek vast die nog altijd om zijn middel was geknoopt en grijnsde terug.

'Dat krijg je nu eenmaal als je hem jaren heb gevolgd. Hij was praktisch nog een kind toen ik hem achter de tralies kreeg. Ik weet het niet waarom. Maar soms voelt het alsof Neal een…' Peter slikte het woord in toen Elisabeth haar wenkbrauwen glunderend optrok.

'Schat. Ik weet het. Ik weet het al langer dan jij. Waarom denk je anders dat ik hem hier wilde hebben toen ik hoorde dat hij ziek was? Hij is als een zoon voor je. En voor mij ook. Toen je bezig was met hem op te sporen heb ik je vaak aangehoord. Ik was er bij toen je een inwendige tweestrijd voerde over het oppakken van Neal. En nu je hem met alle man en macht uit de tralies probeert te houden is het voor mij al lang duidelijk. Je geeft om hem. Zoals een vader dat doet van zijn zoon.' Even staarde ze elkaar diep in de ogen. Peter's handen liet de rand van zijn omgewikkelde badhanddoek los om zijn vrouw te kussen. Even leek alles om hen heen te vervagen. Alles was even perfect.

Tot Neal dit perfecte moment onderbrak met een schreeuw om hulp.

XXX

AN: Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Ik werk snel aan het volgende hoofdstuk.

And for the English readers: I'm looking forewerd to get this story translated. But this will be a difficult one for me. If there is someone who is willing to do this for me? Please! Be my geast. Because, as you can see. My english withing is really bad!

X

Josi

TBC!