Ze waren inmiddels acht uur verder.

Neal had niets anders gedaan als geslapen. Hij had zich amper bewogen in de laatste vier uur en toen Peter hem probeerde te wekken voor zijn medicijnen kreeg hij het niet voor elkaar. Hij kreeg hem in geen mogelijke manier wakker. Althans, niet wakker genoeg om hem zijn tabletten te laten innemen en wat water te laten drinken. Toen hij El had ingeschakeld voor de poging om de jongen bij te brengen, dat ook niet mocht baten, besloten ze om deze medicijnronde te laten schieten. Nu hij rustig sliep leek het er toch op dat de jongen geen pijn had. Maar door dit besluit had de jongen wel weer een beetje verhoging gekregen. Niet ernstig. Maar ook niet helemaal goed. Ze hoopten wat meer geluk te hebben als dokter Gillian kwam voor de controle.

XXX

Ze kon nu elk moment voor de deur staan.

En Elisabeth en Peter zaten daarom in de keuken aan tafel met een kop koffie.

Ze zeiden niets tegen elkaar. Niet omdat er ruzie was. Niet omdat ze zich nog ernstige zorgen maakte om Neal. Maar vooral omdat ze doodop waren van dit avontuur. Neal was een goede jongen. Dat zeker. En hij was ernstig ziek geweest en daarom ook erg afhankelijk van El en Peter. Maar nu de jongen eindelijk wat beter werd, en de stilte in huis terug begon te keren, merkten ze dat het zorgen voor Neal Caffrey hen heel wat energie koste. En ze hoopten daarom ook van harte dat dokter Gillian goed nieuws hen had. Zodat alles weer normaal kon worden. En El en Peter weer eens een nacht konden slapen in het zelfde bed.

De televisie stond zachtjes aan als om de stilte te breken. Het hielp een beetje. De sfeer was er milder door. Maar er was meer nodig dan een beetje geluid om glimlachen op Peters' en Els' gezichten terug te krijgen.

Peter draaide ongeduldig met zijn kop stomende koffie over het tafelblad terwijl hij naar het bubbelend schuim staarde. Elisabeth had haar hoofd in haar hand gelegd terwijl ze net als Peter gefixeerd naar de kop staarde.

Na een zoveelste minuut gromde El ineens gefrustreerd.

'Schat. Als je nog lang zo doorgaat met dat gedraai word ik nog misselijk.' Peter schrok wakker uit zijn gemijmer en keek zijn vrouw onschuldig aan.

'Sorry.' El sloot even haar blauwe ogen en schudde verontschuldigend haar vermoeide hoofd.

'Geeft niet, schat. Drink je koffie voor hij koud is.'

Peter knikte en perste een glimlach op zijn wangen. Eerlijk gezegd had Peter geen zin in koffie. Hij wilde gewoon dat deze dag voorbij was. Wat hij wilde was een goede nacht slaap en zo te zien kon zijn vrouw dat ook gebruiken. Over tijd gesproken…

Met een zijwaartse blik naar de keukenklok zag hij dat het na elven was. De dokter had er al moeten zijn. El zuchtte en rechte haar rug tegen de stoelleuning.

'Ik ga nog even kijken hoe het met onze boef gaat. Hou jij de deur in de gaten?' Ze stond op van haar stoel en liep lang haar man om een hand door zijn haar te kunnen strijken terwijl ze richting de trap liep. Peter leunde in op die liefdevolle beweging en sloot even zuchtend zijn ogen.

'Hm. Ja, schat.'

Toen Elisabeth drie stappen op de trap had gezet ging de deurbel. Satchmo spitste zijn oren en ging rechtop zitten van zijn eigen kleed.

'Ah, daar zal je haar hebben,' zei El glimlachend en Peter keek haar even luchtig aan en stond op van zijn stoel om de deur te openen.

Toen de deur open ging stond Peter weer oog in oog met dokter Gillian. De lange blonde vrouw had haar haren opgestoken en droeg dezelfde paarse sjaal als vanmiddag. In haar hand droeg ze een dokterstas en in haar andere een paraplu.

'Een goede avond meneer Burke.' Ze glimlachte even naar de agent en maakte aanstalten om binnen te komen. Peter knikte en stapte uitnodigend naar achteren. 'Hoe is het met onze conman?' vroeg ze weer. Deze keer was haar vraag geadresseerd naar Elisabeth die bovenaan de trap stond. Zonder Peter nog een blik te gunnen sloeg dokter Gillian haar sjaal af en klapte ze haar druipende paraplu dicht en duwde alles in Peters' handen.

'Kom verder, ik was net van plan om een kijkje te nemen? Wat een weer he?'

'Ja. Nou, een beetje regen kan geen kwaad, hoor.'

Peter sloeg het tafereel gade en kon niet geloven dat dit weer gebeurd was. Hij legde de paraplu in de emmer en hing de sjaal haastig op aan de kapstok en volgde hen de trap op naar de gastenkamer.

In de gastenkamer was dokter Gillian al bezig om het infuus los te koppelen. Het infuus was al leeg gedruppeld en volgens de dokter moest 1 liter genoeg zijn voor de jongen. Even betaste ze het voorhoofd van de jongen en detecteerde de verhoging. Ze knipperde even met haar ogen om dit gegeven mentaal te kunnen noteren. Toen nam Dokter Gillian plaats op het voeteneind van het bed en zette haar tas langs haar zijde. El en Peter bleven langs het bed staan en wachtten de prognose af in alle stilte.

Even keek de dokter, gehuld in een glimlach, op de jongen neer. Neal had een rozig kleurtje opgelopen tijdens zijn slaap. Zijn oogleden waren gezwollen en zijn haren hingen zwaar en warrig over zijn licht bezweten voorhoofd. 'Hm, hij ziet er een stukje beter uit,' beaamde de blonde vrouw met een zachte stem. El en Peter knikten opgelucht. De jongen was nog steeds te wit en inmiddels te mager in zijn gezicht. Maar dat terzijde. 'Ik ga even naar zijn hart luisteren. Ik doe wat kleine testjes zoals de vorige keer. Ik meet zijn bloeddruk en koorts. Als alles goed is dan heeft de injectie zijn werk goed gedaan. En dan mag deze jongen eens wat gaan aansterken.' De dokter glimlachte naar de Burkes' en begon in haar tas te rommelen. Bij dat geluid knipperde twee blauwe ogen open.

'Oh, goede avond meneer Caffrey. Je bent wakker zie ik. Alles goed?' vroeg de blonde vrouw die zojuist haar stethoscoop voor de dag had gehaald. 'Goede… avond Elisa-,' begon Neal slaperig. Maar direct voelde de jongen dat er iets niet klopte. Er waren geen handen die zijn haren streelde. Er was geen warmte of troost te voelen. En dat was vreemd. Dus Neal nam eens de tijd om goed rond te kijken en was duidelijk verrast bij het zien van de blonde dokter. Grimassent sloeg hij haar gade en schuifelde zichzelf stijfjes bij de tas vandaan. De lichtelijke paniek in Neals' ogen bracht Peter van zijn plaats en liep een stukje dichter naar het bed, zodat Neal hem kon zien.

'Het is oké, Neal. Dit is Dokter Gillian. Weet je nog? Ze wil alleen maar een paar testjes doen om te kijken of je beter wordt. Net als de vorige keer.' Dat maakte de blonde vrouw even aan het lachen en wierp een geamuseerde blik op de bleker wordende jongen.

En Neal knikte.

'I-ik ken u nog wel… v-van de vorige keer,' zei de jongen zacht, in de veronderstelling dat iedereen dacht dat hij het laatste bezoek vergeten was. Maar hij herinnerde zich alles nog. Onder andere die prik. En het feit dat hij nu wakker werd met een dokterstas langs zijn zijde was niet echt prettig.

'Geen zorgen, meneer Caffrey. Ik ga je geen prik geven.' De blonde vrouw glimlachte en sloeg de stethoscoop om haar hals. Neal keek haar onderzoekend aan. Toen tuurde hij vluchtig naar het losgekoppelde infuus. Zijn oppervlakkige ademhaling van de paniek werd al rustiger. Zijn grote blauwe ogen vingen een glimp op van Elisabeth die hem teder aanstaarde. Peter schuifelde even met zijn schoenen over de grond en onderbrak de stilte met het schrapen van zijn keel.

'Misschien zou u hem even uit moeten leggen wat u van plan bent, dokter. Hij lijkt me een beetje nerveus.' Bij het horen van deze zin en het giechelen van de vrouwelijke arts voelde Neal zich rood kleuren van schaamte. 'Nee, het is oké, Peter. Ik had alleen even wat meer tijd nodig om helder te worden. Ga gerust uw gang mevrouw Gillian.'

Met zijn perfecte Caffrey-glimlach had hij iedereen in deze kamer verrast. Dokter Gillian knikte geamuseerd en wisselde lachend een blik uit met Peter en Elisabeth, die ook begonnen te lachen. Even werd Neal onzeker. Sinds wanneer keerde zijn charme hem de rug toe? Waarom lachten ze hem uit? Bij de realisatie dat hij er vast beroerd uit zou zien liet Neal zijn schouders weer terneergeslagen hangen.

'Mooi. Nou, meneer Caffrey. Wees dan maar eens een grote jongen en kom even rechtop zitten.' Neal knikte vriendelijk. Met knipperende ogen frummelde hij zijn ellebogen onder lichaam. Moeizaam kwam hij van het matras omhoog, en dat beangstigde Neal. Zijn lichaam was zo stijf en zwak geworden van het lange slapen en ziek zijn. En toen hij eenmaal rechtop zat, met zijn benen over de rand van het bed, keek hij Peter even ernstig aan. Peter antwoorde zijn blik met een meelevende glimlach. Even verdween de kleur uit Neals' gezicht, nu hij verticaal was na een lange tijd. Het koste hem al zijn energie om niet voorover te kieperen van flauwte. En blijkbaar was dit gezien. Een hand op zijn borst stabiliseerde zijn zittende positie en duwde hem rechterop. Het duurde even voor Neal zijn gezichtsveld vrij was van de zwarte dansende bolletjes.

'Kun je jou shirt even uittrekken?' vroeg de dokter nu iets milder. Neal knikte. Maar zijn zelfvertrouwen werd minder toen hij voelde dat zijn schouders begonnen te trillen van inspanning. Hij voelde zich alleen maar ellendiger toen hij een tweede verstevigende hand van dokter Gillian op zijn rug voelde. Neal zuchtte diep en begon aan moedwillig aan zijn shirt te wriemelen. Het duurde niet lang eer Neal merkte dat hij begon te hijgen en puffen door deze actie. En het was slechts maar een kwestie van tijd eer El te hulp schoot. Of hij het nu gênant vond tegenover de dokter of niet. Dit moest gedaan worden.

'Geen zorgen meneer Caffrey. Wat je nu voelt is heel normaal. Je lichaam heeft een hoop te verwerken gehad. En je hoeft je nergens voor te schamen.' Dokter Gillian glimlachte naar hem en Neal was perplext door hij plotselinge medeleven. Zijn mond stond een beetje open toen hij zich realiseerde dat hij dan misschien nog steeds een beetje van zijn oude charme had overgebracht. Met die gedachte rechtte hij zijn rillende rug.

El slikte moeizaam bij de aanblik van Neal's naakte borstkast. In de korte tijd dat Neal ziek was en niets binnen had kunnen houden was de jongen al aardig aan het uitdunnen. Zijn ribben waren goed zichtbaar en Neal was altijd al een smalle jongen geweest. Maar het werd nu toch wel echt tijd dat hij wat ging eten. Met een hand streelde ze even over zijn rug en hield hem rechtop toen de dokter met haar beide handen haar stethoscoop-oortjes in haar oren bevestigde. Tegelijkertijd ging ze naast de jongen op bed zitten.

'Laten we eens even naar je hart en longen luisteren.'

El zag Neal knikken.

Dokter Gillian had er blijkbaar geen moeite mee om met haar koude stethoscoop op Neal's smalle frame te gaan lopen klieren. Neal schrok even van het koude ding en beet zijn frustrerende zucht weg.

Op dit moment was het doodstil in de kamer. Neal staarde duf voor zich uit terwijl El de ogen van haar man zocht. Peter keek haar net zo bezorgd aan als zijzelf om de jongen. Ondanks zijn bleke gezicht en zijn rillerige lichaam leek de jongen beter te worden. Zijn heldere blik was bijna weer helemaal terug. En zijn zinnen waren nu sterker gevormd. Bovendien klapte Neal niet steeds meer dubbel van de pijn.

'Adem in… Goed zo. En adem uit… Prima. Dat klinkt goed. Je hart klinkt ook goed. Dat is allemaal oké,' ging de dokter onverstoord verder.

'Mooi,' fluisterde Neal zacht en schraapte meteen zijn keel. De dokter fronste.

'Heb je last van je keel?'

Neal schudde zijn hoofd. Maar voor hij haar nog iets kon zeggen stopte de blonde dokter een plat staafje in zijn mond. 'Zeg eens aah.' Neal knipperde even perplext met zijn ogen en deed wat hem gevraagd werd.

'Aaaaah.'

'Prima. Je keel is wel een beetje ruw. Maar dat komt vast van het overgeven,' verklaarde de dokter in zichzelf gekeerd. Weer wilde Neal zeggen dat hij moeite had met slikken maar hij kreeg echter geen kans en Neal gaf het op.

Test na test scheen de dokter tevreden te zijn over Neal's conditie. Dat was natuurlijk goed nieuws. Maar toen Neal dacht dat ze dan eindelijk klaar was met deze testen, had dokter Gillian nog één verrassing.

'Oké. En dan nu het echte werk, meneer Caffrey. Ik wil dat je even terug op het bed gaat liggen. En mevrouw Burke? Zult u zo vriendelijk willen zijn om even plek vrij te maken?'

El knipperde met haar ogen en stond op om naast haar man te gaan staan. Automatisch zochten ze elkaars handen.

Dokter Gillian duwde de jongen weer terug op het matras en legde een hand op de jongen zijn buik. Met de andere hand klopte ze tegen de rug van haar hand waardoor Neal kleine schokjes voelde. Het was niet prettig. Vooral niet in zijn maagstreek. Hij keek ernstig in de ogen van de dokter toen ze op een bepaalde plek kwam. Een zachte kreet van ongemak ontsnapte er over zijn lippen en een hand greep zich even vast aan het dekbed. Dat was voldoende bewijs dat de infectie nog niet helemaal weg was. Maar wel duidelijk verminderd.

'Dat deed zeer, he.'

Neal wilde "nee" schudden maar besloot niet te liegen. Dus hij knikte zacht.

El en Peter wisselden even een blik naar elkaar uit en de dokter begon al wat dingen in haar tas te stoppen. En dat betekende dat dit doktersbezoek ten einde was gekomen.

'En?' vroeg Peter die eindelijk weer wat van zich liet horen. Hij keek langs de dokter heen naar de liggende jongen. Hij kwam niet meer omhoog en haalde diep adem door vermoeidheid.

'En wat?' vroeg de dokter aan Peter met een vreemde grijns. Alsof ze hem weer op zijn plek wilde zetten. Elisabeth had dit gezien en zuchtte.

'En? Is alles prima met Neal?' vroeg Elisabeth lichtelijk geërgerd. Een blik werd gewisseld. Uiteindelijk haalde dokter Gillian haar schouders op en glimlachte tevreden.

'Meneer Caffrey is in orde. Het ergste is achter de rug. Maar zijn lichaam heeft een behoorlijke klap gehad. Hij zal nog zeker een weekje rustig aan moeten doen voor hij weer volledig is hersteld. Geef hem wat soep de komende dagen. Geen hartige maaltijden of dingen die de darmen overactief van kunnen gaan werken. Geen koffie, dus. En laat hem lekker slapen als hij dat wil. Daar blijkt hij goed van op te knappen.'

El en Peter keken even knikkend neer op de jongen die slaperig zijn shirt zocht op het bed, vanuit zijn liggende positie.

Elisabeth en dokter Gillian liepen de kamer uit en Peter luisterde naar de voetstappen die over de trap naar beneden liepen. Toen hij alleen met de jongen was slaakte Peter een diepe zucht. Even had hij de tijd nodig om de laatste zinnen van de dokter te kunnen verwerken. Toen schudde Peter zijn hoofd.

'Dus. Geen koffie. Heb je dat gehoord, Caffrey?' grijnsde Peter.

Hij wist dat Neal daar problemen mee zal gaan krijgen. Maar hij kreeg geen reactie. Beneden hoorde hij de dokter en Elisabeth praten. Satchmo blafte een keer gealarmeerd toen de deur open gemaakt werd door Elisabeth. Rond dit tijdsstip hadden ze nooit bezoek en de trouwe viervoeter had het vast allemaal in de gaten dat het bezoek niet helemaal geliefd was. Hij grijnsde even terwijl hij terug dacht aan het koppie dat Satchmo trok toen hij hem toesprak wanneer dokter Gillian de trap opliep vanmiddag. Door een zacht gejammer schrok Peter weer uit zijn gemijmer en liep hij naar het bed waar Neal amper een poging deed om omhoog te komen. Hij lachte even naar hem en greep het shirt uit zijn handen.

'Kom eens omhoog, dadelijk pak je nog een kou.' Neal kreunde vermoeid. Met een hand greep hij Neals' bovenarm beet en hielp hem omhoog. Hij schrok van het gebrek aan weerstand toen hij zijn handen door de mouwen trok en zijn hoofd door de kraag joeg. Neal keek hem nu aan met glazige ogen en begon ineens te grinniken. Peter fronste.

'Wat?'

'Niets. Je wil niet weten hoelang het geleden is dat iemand dit bij me heeft gedaan.'

'Wat? Je helpen aankleden? Neal… Dat is niet zo lang geleden als je denkt.' Neal keek hem vragend aan. Hij probeerde zijn woorden te begrijpen maar haalde uiteindelijk zijn schouders op. Peter was nu degene die naast hem op het bed plaatsnam en een hand op zijn knie liet rusten.

'Gisterenavond. Je had hoge koorts. En El en ik moesten je koelen.' Hij hoefde geen zijdelinkse blik te maken om de jongen te zien blozen. Jammerend liet de jongen zich weer achterover op het matras vallen en sloeg schamend een arm over zijn ogen.

'Oooohhh… dat is waar ook…' jammerde Neal zwakjes. 'Bedankt voor… die herinnering…'

Peter liet zijn hoofd zakken om zijn glimlach te verbergen. Met zijn ellebogen leunde hij op zijn knieën en schudde in stilte zijn hoofd.

Een tijdje bleef het zo stil.

Het was uiteindelijk het geborrel van Neals' maag die de stilte doorbrak en hij keek neer op de jongen. Hij was net op tijd om te zien hoe de jongen weer omhoog kwam gekrabbeld met een frustrerende blik. Hij voelde zich plotseling bezorgd worden.

'Gaat het?' vroeg de hij aan zijn CI. Neal schudde zijn hoofd terwijl hij zuchtend over zijn maag wreef. Zijn gezicht was lichtgroen.

'Niet, sinds de dokter er aan heeft gezeten,' was zijn antwoord. Hij klonk zo jong op dat moment. En ook al was Neal echt ziek en zeker geen aansteller. Peter kon het niet laten om hem even te plagen.

'Ow Cowboy up, Neal. Het ergste is voorbij, jongen.' Hij grijnsde even naar hem. Neal gaf hem een versjacherde blik terug. Maar toen hij op zijn woorden wil reageren ging de deur weer open. Elisabeth stond klaar in de deuropening met een brede glimlach en een dienblad met daarop een kop thee en een kommetje stomende soep.

'Nou, Neal. Op het advies van de dokter. Je moet wat in je maag hebben voordat je de antibioticatabletten in mag nemen.' Ze haalde een plastic bekertje met twee witte tabletjes voor de dag en rammelde ermee. Dat was al weer genoeg om Neal jammerend achterover te laten vallen.

'Nee, geen soep. I-ik kan echt niet denken aan eten, Elisabeth,' zeurde Neal zwakjes.

El en Peter glimlachten teder om de jongen. Na alles wat hij had meegemaakt in dit weekeinde had Neal alle recht om zich te gedragen als een lichtelijk verwend kind. Het was tenslotte ook een beetje hun eigen schuld.

'En wanneer mag ik weer naar huis? Ik mis mijn eigen zachte bed en het mooie uitzicht En June, April en Moz,' ging Neal jammerend verder vanuit zijn liggende positie. Peter nam intussen het dienblad van zijn vrouw aan en legde hem op het leeggemaakte nachtkastje. Met een grijns keek hij zijn vrouw aan en begon de soep kouder te blazen. El pakte een stoel en schoof hem zo dicht mogelijk bij het bed neer en ging er in zitten.

'Neal. Als je niet omhoog komt voor de soep dan gaan Peter en ik je helpen.' Neal zuchtte en krabbelde moeizaam overeind. Even stak Peter een verontrustende hand uit toen de jongen wankelde vanuit zijn zittende positie. Maar de jongen hervond vrij snel weer zijn evenwicht.

'Oké. Kom maar hier met die soep,' zuchtte Neal eentonig. En hij begon langzaam te eten.

Het bleef een tijd stil. El en Peter staarden naar de jongen terwijl hij zijn best deed. Nadat hij genoeg had gehad nam hij zijn thee en nam een slok. Meteen bij het proeven van de zoete honing knipperde hij verrast met zijn ogen en keek Elisabeth dankbaar aan. Elisabeth glimlachte.

'Voor je keel.'

Ze was blij toen de jongen zijn thee met glazige ogen dronk en het duurde niet lang eer de oogleden langzaam begonnen te zakken. Bij het nemen van de antibiotica tabletten hing Neal zowat tegen Peter aan en het duurde niet lang meer voor hij in een diepe slaap verkeerde. De jongen was nog zwak en niet helemaal beter. Maar hij was op de goede weg.

Zachtjes legde Peter zijn slapende CI plat op het matras en settelde zijn hoofd heel voorzichtig op het opgeklopte kussen. El was langs zijn zijde om het dekbed over de jongen heen te leggen. En toen ze Peter nog een zoen gaf en het dienblad mee naar beneden nam begon Peter Neal teder onder te stoppen. Neal zuchtte van genot en mompelde in zijn slaap terwijl hij zijn hoofd in het kussen drukte.

'P'tr… je b….bent… m'n….held…'

XXX

AN: the end!:P

X

Josi