Halloww;

effe kijkeen..

Cicilliaaha: wel ik ben blij dat ik niet alleen ben xD dan starten we maar een clubje op, genaamd: wij-zijn-niet-goed-in-spelling!-dus-geen-commentaar-club. Ofzoiets in die aard. Klinkt wel behoorlijk goed x)

dankjewel voor je review! ^^

Jaduuu: ow!! ik heb het net gelezen en je hebt gelijk, het gelijkt er inderdaad wel op! Maar geloof me, dat was ZEKER niet de bedoeling!! ik heb eigenlijk nog niet echt veel verhalen hier gelezen! Erewoord!

En ik zit nog niet echt ver met mijn verhaal maar ik had allesinds al iets anders in gedachten! Jupjupjup!

Dank uw zeer voor uwe reactie! ^^

Jap, dan zal ik maar meteen mijn mond houden en het volgende stukje (het is wel tamelijk kort O.o ) voorschotelen.

Because we are your friends.

'Hooh, wat ben ik blij jullie hier weer te hebben.' zei thomas na een tijdje, wiebelend op zijn zetel met een gelukzalige glimlach.

'Wij ook Thomaaas.' zeiden we gezamenlijk zoals we jaarlijks deden. Ik knipoogde naar Alex die grinnikte. We wisten alle drie dat het waar was, het voélde goed; maar Thomas was de enige die dat 'durfde' te zeggen.

'Because we are your friends, You'll never be alone again.' zongen Alex en ik nu luidkeels. We hadden dat afgesproken om Thomas een pleziertje te doen. Hij keek even naar Alex, dan naar mij met zijn diepblauwe ogen die recht door je ziel gaan, en dan weer naar Alex. 'Dat is nu het laatste wat je verwacht van een Zwadderaar.' zei hij uiteindelijk vrolijk. We barstten in lachen uit. Na 5 schaakpartijtjes, een beenbreukvermaking, verbranden van mijn gips, 14 slappe lachen en 2 keer 4uurtje te houden, kwamen we eindelijk aan in het station die uitkeek op mijn favoriete gebouw. De zon was al achter de horizon verdwenen maar het kasteel kon je nog net van de donkere lucht onderscheiden. De maan verlichtte het paadje naar de koetsen die door onzichtbare wezens werd getrokken. Alex nam een appel uit zijn rugzak en haf het aan de.. lucht. Alex was de enige die ze kon zien. Terzielers noemen ze. Ik heb hem nooit durven vragen hoe het kwam dat hij ze wel kon zien. Thomas vertelde me wel eens dat hij gelezen had, dat alleen mensen die de dood gezien hebben ze kunnen zien.

Zijn blik had iets triest wanneer hij de appel haf, die plots verdween. Ik wendde mijn blik af toen hij me zag kijken en richtte me naar Jake.

'Honger?' vroeg ik grijnzend. Hij knikte serieus en wreef pijnlijk over zijn maag.

'Maar ik begrijp je volkomen, het is potvolkoffie een halfuurtje geleden dat je mijn 5 boterhammen opat.' fluisterde ik 'medelevend' en ik klopte hem op zijn knie.

'Nog even geduld, jongen.'

Toen de sorteerceremonie afgelopen was en oudeheer Perkie nog even doordraafde over.. tja weet ik eigenlijk niet, verscheen uiteindelijk het verrukkelijke eten voor mijn neus. Ik wreef welgezind in mijn handen en begon aan mijn feestmaaltje. Jake die voor me zat had al 3 borden op toen ik nog maar net klaar was met mijn eerste. Ik bestudeerde hem even. Welja.. hij at als een VARKEN!

'Eet alsof je een geheim hebt, lieverd' moeide ik me terwijl hij alles waar hij aankon opslokte. Hij keek even verward op en ging toen met zijn ogen draaiend verder waar hij mee bezig was. Ik keek hem nog even met opgetrokken wenkbrauwen aan en zuchtte diep. Ik dacht echt dat ik het ooit gewoon ging worden.. NIET DUS!

Tss, Jongenss.