I'm alive. xD
Bedankt aan Awesome Jade en Yikazaza
Yiikazazaza: thah, dankzij jou ben ik hier weer. Ik was het het héél even helemaal vergeten! Dankuw voor uwe reviewee xD
Jadee: OMG, ik heb ook nog een super grotee verslaving van potc gehad Ö Ö wel, je naam is helemaal geslaagd x)jupjup, U leest het zeer wel!
Het is Sirius-hemesheid-Zwarts x) MAAARR anyway, bedankt 3
6. in-hoe-verre-je-normaal-kan-zijn-als-je-een-tovenaar/heks-bent'
25 cm lang over weerwolven schijven..
10 cm werkstuk over verschrikkelijk rare planten..
Extra oefenen op 5 verschillende spreuken..
En dat, dames en heren.. OP 1 AVOND !
Maar voor mij is dat geen probleem, of beter gezegd: voor thomasje is het geen probleem. Mheg, Wat ben ik slecht. Geeef toee. Maar op een dag al deze is dat allemaal gehoord. Mijn verjaardag.
Inderdaad,16 jaar. Nog 1 jaar en ik ben meerderjarig. Legaal toveren, dé droom van elke normale tiener. Alhoewel je ons niet echt normaal kan noemen, dus doorstreep dat . Ik bedoel dus : 'de droom van elke tiener die-kan-toveren-en-toch-ietsiepietsie-normaal-is-in-hoe-verre-je-normaal-kan-zijn-als-je-een-tovenaar/heks-bent', ofzoiets.
Maar aan alle mooie liedjes komt een eind. Het was al avond en binnen een paar uur liep mijn wel tamelijk leuke dag ten einde..
[flachbaaaack.. ]
'Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk zo vrolijk, ik ben behoorlijk vrolijk. Zo vrolijk was ik noooit.'
Ik huppelde vrolijk over het schoolterrein, Alex liep achter me aan en sleurde zijn én mijn boekentas achter zich aan. Ik hoorde hem mokken wat mij, sadistisch als ik ben, nog vrolijker maakte.
'Alex is vandaag zo boos, zo boos, zo boos. Hij is behoorlijk boos. Zo boos is hij ongeveer ALTIJJJD.'
Het gemok werd luider. Hij was juist bezig mijn zangtalent aan het uitschelden toen we bij Jake en Thomas aankwamen. Ze leunden beide nonchalant tegen de stam van een grote treurwilg. De gevallen bladeren kraakten onder mijn voeten toen ik bij hen gingen zitten.
'Gelukkige verjaardag, Amelee.' zei Jake verveeld. Ik had hen opgedragen om elke keer dat ze me zagen me een gelukkige verjaardag te wensen.
'Happy birthdaay, my dear.' volgde ook Thomas gedwee. Ik knikte goedkeurend. Ondertussen was ook Alex bij ons aangekomen.
'Eigenlijk moet ik iets bekennen,' viel hij met de deur in huis toen hij nog maar net zat. 'Ik haat verjaardagen. Zeker als de jarige Amelia noemt.'
Ik grinnikte vrolijk, sadistisch kind dat ik ben. Jake en Thomas stemden knikkend in. Maar na een tamelijk snijdende blik van mij schudden ze vlug hun hoofd. \\
Ochtend: ontbijt op bed; Middag: pizza (Jake opgedragen om het persoonlijk aan de huiselven te vragen) en deze avond friet en stoofvlees. Eerlijk, ik ben toch wel de meest gelukkigste mens op deze mooie aardbol? Inderdaad, dat vind ik ook. Vandaag toch…
O hemeltje. Wat is het toch spijtig.
Mijn verjaardag voorbij.
'Opstaan, Amelia. We zijn echt al superlaat!'
'Ame lee' gromde ik humeurig en ik trok mijn kussen over mijn hoofd.
Stephenie slaakte nog een laatste zucht en trok de deur achter zich dicht.
Stilte.
Ik viel na een tijdje weer in slaap. Om dan toch na een uurtje weer wakker te worden geschud.
'Steeeph, potvolkoffie ik ben doodziek, en nee het kan me niet schelen wat Anderling zegt of doet. Ook al barst ze in tranen uit. Het laat me koud.'
Zou het hen opvallen dat ik al 6 jaar aan een stuk ziek was na mijn verjaardag? Neeuu.
Steph grinnikte. He.. wacht eens. Dat was Steph niet.
'welwel, doodziek?'
Verstomd haalde ik mijn kussen van mijn gezicht.
'Dag Ameee.' zeiden de drie personen die ik het minst wou zien.
'He.' Zei ik bot en ik trok het laken met gekleurde bollen over mijn hoofd. Niet veel later trok iemand het er weer af. Ik gromde kwaadaardig naar hen.
'Jommeke, laat me met gerust!' riep ik boosaardig naar Thomas.
'Suske, loop naar de maan.' zei ik dan weer poeslief tegen Alex.
'Konstantinopel,' vervolgde ik nu tegen Jake. 'je kan de boom in.'
Jake was de enige die kon lachen. De andere stonden erbij en keken er (raar) naar.
'Hoe komen jullie hier, potvolzuremelk?'
'Magic!' zei Alex vrolijk. Yeuuuj.
Ik haf het op en probeerde op te staan. Te laat merkte ik dat mijn voeten in het laken verwikkeld zaten. Om een lang verhaal kort te maken. Ik viel op de grond met de matras en al op mij.
Natuurlijk was het niet raar dat die drie PIPO's me uitlachten; en hard ook.
'Waarom?' kreunde ik vanonder de matras.
'Eig-' begon Thomas natuurlijk terwijl ik het gewoon tegen God de almachtige had. Duh.
'Hmpf. Ik weet, eigen schuld dikke bult, too-om.'
Ik deed een paar pogingen om vanonder de matras te komen. Wat me dus uiteindelijk niet lukten.
'Hulp?' zei ik dan maar wanhopig.
'vraagt onze grote stoere Ame, naar hulp van ons, arme onderdanen?'
'ja.'
'maar zijn wij wel goed genoeg om je te helpen?'
'Ja-aaah.' Riep ik gefrustreerd spartelend met de dekens.
'Dus we zijn niet te min?'
'nee.' Ik werd het hier tamelijk beu, ja.
'sorry, kun je dat herhalen?'
'Ik, Amelia, vind Jake, Alex en thomas niet te min om die verdomde matras van mij te halen.'
Fieuuuw. Daar kwam het licht, de lucht en de grijnzen van mijn helpers.
'here comes the su-uun!' zei Jake luid.
'-and I say: it's alright!' glimlachte ik. (The beatles, ken je klassiekers!)