MEEERRR… :'D
Nodig: Behoorlijk uitleg.
Stephenie kwam de kamer binnen en sprong vrolijk naast me op mijn bed.
'He!'
'hmhmm.'
'wattsuup?'
'hmmm.'
'dinkskee?' knipte Steph met haar vingers voor mijn ogen.
Ik zuchtte diep voor ik haar aankeek.
'hallo.'
'ja, aan de "hallo-fase" waren we al lang gekomen, hoor.'
Ik zei niets en gaf haar het blaadje. Haar ogen flitsten gretig over het papier. Twee maal zelfs.
'Bedoel je dat.. je het niet wist, dat je het niet door had?'
Ik schokschouderde.
Ze bestudeerde even mijn gezicht.
' Hij heeft me ooit iets verteld.. Maar ik dacht dat hij het je wel zou uitleggen! Ik denk niet dat ik je het dan vertellen, sorry..'
Ik zuchtte weer en staarde weer naar mijn voeten die opgekruld op het dekbed lagen.
'Je moet weten, het is niet persoonelijk.'
'hmpf. Je praat, alsof je het zeker weet!.'
'-want dat is ook zo ongeveer, Ame!'
'Puh.'
Ze las het briefje nog eens opnieuw.
Ik snakte het uit haar handen en liep de kamer uit.
'en waar gaat de reis naar toe?' riep Steph nog.
Wel, naar de drie jongens die een goeie verklaring zullen afleggen.
Uiteindelijk liet ik het zoals het was. Toen ik hem goed bestudeerde, dacht aan alle momenten die we samen hadden gehad, wist ik dat het geen waar kon zijn. Stel je voor. Ik was een eikel dat ik zo'n dingen dacht. En Stehpenie.. tja een nog grotere eikel. Tomas onderbrak mijn gedachtegang, vragend of er wat scheelde. We zaten aan tafel en ik was waarschijnlijk al een tijdje in mijn gedachten verzonken want Jake was al bijna gedaan met eten en normaal duurt dat zo'n een halfuur. Mijn bord daarentegen was onaangeroerd gebleven. Ik keek hem even aan voor ik glimlachte en zijn pot chocomousse afnam.
'Zie ik eruit alsof er iets scheelt?' vroeg ik blij.
'Heee! Geef terug!' riep hij verontwaardigd uit, grijpend naar de kom.
'Puuhuuuh'
'hmpf, Ame is back.'
'Wat een opmerkingsgave.'