Meer? (:

8. GEPEST.

Kerstvakantie, eindelijk! De sneeuwvlokjes dwarrelenden langs het raam van het lokaal en vormden een bergje sneeuw op de vensterbank. Plots verhief Slakhoorn zijn stem en zei: 'Zo, dan kunnen jullie nu gaan.' Ik sprong opgewekt op waardoor een paar boeken en veren op de grond belandden. '– en een vrolijke kerstvakantie.' zei professor nog, maar de meeste leerlingen waren al het lokaal uitgespurt. Ik grabbelde vlug mijn boeken stuntelig bij elkaar en snelde achter Alex en Jake aan.

'Nope, ik vindt dat het bij mij thuis moet doorgaan.' hoorde ik Alex nog zeggen.

'Pardon? Bij die zwaderaars zet ik geen voet meer binnen.' snoof Jake. Alex haf hem een stomp in zijn zij.

'Aw. Dat deed pijn hoor.' jammerde Jake wrijvend op zijn zij.

'Wel wel, ruzie in het huishouden?' vroeg ik opgewekt.

'Bemoei je er niet mee!' snauwden ze me beide af.

'Pff, stelletje-op-hun-tenen-getrapte-pubers!' Plots botste er iets tegen me op. Het "iets" was Thomas. Hij stuiterde hyperactief op en neer. 'KEEERSTVAKANTIEEEE!' riep hij opgewonden. Jeuuuuj!

'Steeph?' riep ik hysterisch.

'Waaat?' vroeg ze geïrriteerd en ze draaide haar naar met toe met een vragende blik op haar gezicht.

'Waar is mijn T-shirt en mijn bezem en mijn pyjama.. en mijn sneakers? Waar zijn mijn addidassen ?' vroeg ik wanhopig.

' je T-shirt ligt op je bed, pyjama ligt in je hutkoffer (waar je trouwens al 10 keer achter gevraagd hebt), je bezem ligt onder je bed en je addidassen/sneakers heb je aan je voeten aan' zuchtte ze.

'O.'

Ik haatte mijn koffers pakken. Als er iets is dat ik niet kan, dan is het dat wel.

Toen ik uiteindelijk klaar was sleepte ik voorzichtig de hutkoffer naar beneden. Trede per trede, per trede, per.. en bij de 5de trede had ik al prijs. Ik struikelde over de koffer en sleepte hem mee in mijn val. Beneden aangekomen viel de koffer nog eens op me ook. Ik kermde van pijn en hoorde iemand achter me lachen. Grr, Jake.

'Niet bepaald subtiel hoor, Ame Lee' zei hij, zijn tranen uit zijn ogen wrijvend.

Ik schonk hem een woedende blik en duwde de koffer ruw van me af.

De treinreis liep niet bepaald vlot. Inderdaad beste mensen, onoverwinnelijke Amelia werd.. GEPEST. Vreselijk. Jake zat in geuren en kleuren te vertellen hoe ik van de trap viel, inclusief de kleinste details. De andere twee begonnen dan natuurlijk recht in mijn gezicht te lachen.

'Waarom God, waarom?' vroeg ik binnensmonds.

Maar ik nam wraak, beste mensen. Wraak. Want ik versloeg hen de volgende uren elk 3 keer in toverschaak.

Én als dat nog niet genoeg was, had ik al de fanclubmeisjes verteld waar ze zich bevonden. Terwijl ik me toen in een boek verdiepte, hadden zij last van passerende meisjes die binnen gluurden of zelfs de coupédeur openschoven om 'goedendag!' te zeggen. Ik amuseerde me rot.