THAH, dit is het laatste voor vandaag .. Maar Wel leuk..

Waaaant wie doet er mee? 333 :'DD

9. Wat doen die hier?

Uiteindelijk kon ik het niet meer aan. Het is mijn eigen broek die ik scheurde, ik weet het. Maar ik wist serieus niet dat die fanclubjes van hen ZO lastig waren. Ze hebben dat nooit vermeld.. Het zou eigenlijk in het vriendschapscontract staan, ook al was het maar in kleine lettertjes.

Ik glipte dus de coupé uit, mij een wegbanend door het vele vrouwenvolk. Urch, stomp hier, stomp daar, en dan eindelijk.. lucht. Ik slenterde een beetje rond met mijn boek in mijn linkerhand,op zoek naar een coupé, waar geen giechelende meisjes met hun neus tegen het glas gedrukt stonden.

Ik glipte de laatste leegstaande coupé dankbaar binnen en sloeg mijn boek open.

-Hij haalde vervolgens een doosje lucifers uit zijn zak, pakte er een eruit en streek hem af. De vlam belichtte voor het eerst zijn gezicht. Mijn ziel bevroor. De man had geen neus, geen lippen, geen wimpers. Zijn gelaat was nauwelijks meer dan een masker van zwarte huid en littekens, weggevreten door het vuur..-

Ik snakte, helemaal meegesleept door het verhaal, naar adem. Gespannen las ik verder over het weerzinwekkende schepsel. Maar na een tijdje werd ik gedwongen met de slaap te vechten. Hij won.

Ik opende slaperig mijn ogen en rekte me uit. Waarin ik niet slaagde, want ik was vergeten dat ik op het minuscule bankje van de coupé lag. Ik donderde er af. Kreunend kwam ik terug recht. Plots viel mij iets op, 2 benen versperden mijn zicht. Wat doen die hier? dacht ik nog steeds niet helemaal wakker, bij mezelf. Ik volgde met mijn ogende benen en kwam uit op het gezicht van een al te bekende jongen.

Ik schrok me een hoedje. Ik sprong recht en keek hem verward aan. Hij zat nonchalant grijnzend op het bankje tegenover dat waar ik had gelegen.

'Alles in orde?' vroeg hij gniffelend en hij streek zijn zwart krullend haar vanuit zijn zacht grijze ogen.

'Prima.' zei ik mokkend en ik ging weer voor hem zitten.

'Ik hoop dat je het niet erg vind dat ik hier zit, maar geen enkele coupé was nog vrij. en -' begon hij maar ik was zo beleefd om hem te onderbreken .

'Volgens mij was deze ook niet zo heel erg vrij, niet?' glimlachte ik zoetjes. Hij keek me even uit het veld geslagen aan.

'Feit.' grijnsde hij.

'Maar je sliep voor 3 kwartier, zo'n gezellig gezelschap was je niet.'

'Bedankt.' Ik kruiste mijn armen voor mijn borstkas.

'Je bent welkom. Sirius Zwarts, om u te dienen. Maar dat wist je waarschijnlijk wel!' Hij stak vrolijk zijn hand naar me uit.

'Arrogant!' snoof ik.

'Blijkbaar ken je me zelfs zeer goed! Je kent zelfs mijn karaktertrekken.' lachte hij vrolijk, toen ik nog steeds zijn hand niet schudde vervolgde hij, 'Ik zal je een tip geven, je moet nu zeggen hoe je noemt en dan schudt je mijn hand, zodat ik niet er te zielig uitzie.'

'Heet.' antwoordde ik kort, en ik schudde dan toch zijn hand.

'Mooie naam,' grijsde hij breed en bleef mijn schudden.

'Ik HEET Amelia, en ik NOEM Amelee,' verbeterde ik hem. 'Maar dat wist je waarschijnlijk wel!' vervolgde ik uitdagend grijnzend.

Hij wierp zijn hoofd in zijn nek en lachte blaffend.

'Nu zou ik het appreciëren, moest je mij mijn hand terug geven. Ik leen hem enkel uit aan mensen die ik ken.' zei ik vervolgens.

'O.' Hij haf me mijn hand terug. Hij keek een beetje triest uit het raam.

'Zo, waarom ben je niet bij je persoonlijk boysband?' vroeg ik vriendelijk doelend op zijn vrienden. Jup, ik probeerde mijn ongehoorde gedrag van daarnet recht te zetten.

'Kwijt.' zei hij nepverdrietig.

'Maar jongen toch,' zei ik medelevend bijtend op mijn lip.

'Waarom ben jij hier?' vroeg hij nieuwsgierig. Hij keek terug naar mij.

'Meisjes,' ik trok mijn neus op.

'Ieuw,' Hij trok ook zijn neus op. 'Maar ik snap het niet helemaal,' zei hij nadenkend, 'Verklaar jezelf!'

'Kwijlende meisjes', knikte ik serieus.

'Heb jij last van kwijlende MEISJES?'

'Jup, ik ben hier een spe-cia-list!'

'Aangenaam kennismaking, dokter-heet-de-specialist.'

'Dokterin-heet-de-specialist!' verbeterde ik hem wijs.

'Pardon.'

'Het is niets.' stelde ik hem gerust.

'Maar ik verzoek u om u nog eens nader uitteleggen, ik ben nogal traag van begrip, ziet u.'

'Wees maar zeker dat ik dat aan u zie!'

'Heej!' riep hij verontwaardigd uit.

Ons wel degelijk, interessante gesprek werd onderbroken toen ik op een bepaald moment mijn naam dacht te horen. Toen Sirius verder zijn beklag wou doen hief ik mijn hand op. Hij zweeg meteen..brave hond!

Stemmen klonken op vanuit de gang:

'Alexiee, Je bent zo schattig als je probeert weg te geraken!'

'Laat me nu met gerust!'

'Ow, wat hou ik ervan als je boos bent!'

'HET KAN ME NU EVEN NIET SCHELEN WAARVAN JE HOUD!'

Het was even stil.

Toen riep de stem van het meisje: 'ANAAABEL! Het kan hem NORMAAL gezien wél schelen waarvan ik houd!'

Alex zuchtte vermoeid en opende toen de coupé deur. Zijn gezicht stond op onweer. 'Aanschouw, mijn favoriete zwadderaar!' riep ik vrolijk uit.

Zijn boos gezicht verdween als sneeuw voor zon.

'Een klein meningsverschilletje met .. ik-weet-niet-eens-hoe-ze-noemt-mens.'beantwoorde hij onschuldig glimlachend mijn vragende blik.

'Als je zo onbeleefd blijft doen, dan gaan ze je niet meer graag hebben en dan gaan ze niet meer de hele tijd achter je aan lopen, en dan gaan ze zeker geen kerken voor je bouwen waar ze allen jouw gaan aanbidden met het Weesgegroet Alexander!' merkte ik snugger op.

'Waar was jij? Ik zocht je de hele tijd!' Hij negeerde duidelijk mijn vorige zinnen.

'Hier!'

'Jup, dat zie ik nu wel.'

'Waarom vraag je het dan nog?'

'Daarom.'

'-is geen antwoord!'

'Pff, waarom?'

'Daarom.'

'Thah!'

Ik snoof verontwaardigd. Op dat moment liet Sirius van zich horen, hij kuchte even. Alex sprong zowat uit zijn vel, waarna hij met een opgetrokken wenkbrauw naar mij keek. Ik haalde mijn schouders op. Sirius stond recht en stak zijn hand uit.

'Sirius Zwarts, aangename kennismaking, Alexiee.'

Alex schudde zijn hand wantrouwend nam mij vervolgens bij mijn kraag van mij trui en sleurde mij de coupé uit. Ik zwaaide nog vlug dag naar Sirius, die verbaasd achterbleef.

'Wat had dat te betekenen?' barstte Alex los.

'Meisjes, wat is er? Ruzie?' vroeg Jake vrolijk. Ik zond hem een 'moei-je-niet' blik maar Alexander de ozo-grote begon het allemaal uitteleggen.

Natuurlijk kwam ik er niet makkelijk van af, zelfs Thomas was te geschokt om nog verder te lezen in zijn boek (niet echt van zijn normale doen, als hij eenmaal bezig is..)

'Wat was dat Amelia?'

'Leg dat eens uit!'

'Dat is een bevel!'

'Wat was je in godsnaam aan het denken?'

'Sirius Zwarts in hemelsnaam!'

'Je bent gek geworden, niet?'

'Dat zal wel, anders zou ze zoiets niet doen uiteraard!'

'Als we van deze trein komen gaan we direct naar de psychiater!'

'Ik ben het helemaal met je eens, Jake!'

'JONGENS!' verstoorde ik hun conversatie.

'SST, bemoei je niet, etter, jij bent gek!' zei Jake me weg wuivend.

Ik liet me met een nors gezicht op de bank neer ploffen. Met mijn voorhoofd tegen het koude raam gedrukt keek ik naar buiten. Ik zou zelf wel beslissen met wie ik wel of niet praat. Toch?