ตอนที่ 1 ต้นกำเนิด
Midoriya Izuku มีความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นฮีโร่เหมือนกับเด็กทั่วไปที่โตมาในยุคนี้ อยากจะช่วยเหลือผู้คนและเป็นเหมือน All Might
เขาเป็นเด็กที่มีจิตใจดี มีเมตตา ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทั้งยังฉลาดและมีความมุ่งมั่นไม่น้อยกว่าใคร เรียกได้ว่าเขามีคุณสมบัติของฮีโร่ตั้งแต่ยังเด็กเลยก็ว่าได้ อย่างไรก็ตามด้วยคุณสมบัติแค่นี้ก็ยังไม่เพียงพอที่เป็นฮีโร่ได้ แต่ยังต้องมีสิ่งที่เรียกว่า Quirk ด้วย มันคือพลังพิเศษของแต่ละคนที่ทำให้มนุษย์ทำเรื่องที่มหัศจรรย์ได้
อนิจา แม้ว่า Izuku จะเข้าสู่วัยห้าขวบแล้ว แต่ Quirk ของเขาก็ยังไม่แสดงออกมา นั่นถือเป็นเรื่องเลวร้ายในสังคมที่เต็มไปด้วยผู้วิเศษ Izuku จึงตกเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งของเด็กคนอื่น และสายตาสงสารจากพวกผู้ใหญ่
"อืม คงต้องรอดูกันต่อไป" หมอพึมพำขณะดูผลการทดสอบและการสแกนร่างกายของ Izuku
"มีอะไรหรือเปล่าค่ะ หมอ" Inko ถามขึ้นระหว่างที่เธอกำลังกอดลูกชายตัวน้อยของเธอ
"ก็…จะว่าไงดีล่ะ" หมอได้ตอบกลับอย่างลังเล "นี่อาจจะเป็นเคสที่หาได้ยาก"
"คุณหมายถึงอะไร" Inko รู้สึกกังวลกับท่าทีของหมอ
"จากสัญญาณบ่งชี้ Izukuคุง น่ะมี Quirk แน่ๆ เพราะกระดูกนิ้วก้อยของเขามีชิ้นเดียว" หมอเริ่มอธิบาย "แต่ว่าจากการทดสอบครั้งที่แล้วโดยหมอ Tsubasa และการทดสอบซ้ำในวันนี้ เขาไม่น่าจะมี Quirk ของพ่อและแม่ เพราะเขาไม่มีปัจจัยในการผลิตไฟที่ปากหรือปอดหรือการดึงดูดวัตถุ ดังนั้นมันต้องเป็นอย่างอื่น"
"แต่เขาอายุห้าขวบแล้วนะคะ ฉันได้ยินมาว่ามันเลยวัยที่ Quirk จะแสดง" Inko ถามหมอ
"มันก็ไม่เสมอไปหรอกครับ ผมถึงได้บอกว่าเป็นเคสที่หาได้ยาก นอกจากจะแสดงช้าและยังกลายพันธ์ุ ผมขอให้ติดตามเขาอย่างใกล้ชิด ถ้ามีอะไรผิดปกติก็ให้รีบมาพบผู้เชี่ยวชาญในทันที" หมอแนะนำ ก่อนกล่าวเสริมอีกว่า "และจากที่ Izukuคุง บอกว่าเขารู้สึกได้ถึงบางอย่างในตัวเอง ผมบอกได้อย่างเดียวว่าเขามีโอกาสแสดงพลังได้ตลอดเวลา"
Inko กล่าวขอบคุณทั้งที่โค้งคำนับให้กับหมอและจากไปพร้อมกับลูกชายของเธอ
หลายวันต่อมา…
ระหว่างที่ Inko อยู่ในครัวและทิ้ง Izuku ไว้กับรายการทีวีเกี่ยวกับฮีโร่ ในขณะรายการกำลังดำเนินไปพร้อมกับที่เด็กชายอายุห้าขวบกำลังครุ่นคิดถึงความสามารถ Quirk ของตัวเอง เขารู้ว่ามีบางอย่างในร่างกาย แต่ไม่รู้ว่าจะใช้งานอย่างไร ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามันคืออะไรเพราะเครื่องเอ็กซ์เรย์ก็ตรวจไม่พบ
ขณะเด็กน้อยโบกฟิกเกอร์ All Might ในมือไปมา รายการในทีวีก็ตัดเข้าสู่ช่วงโฆษณา ฟิกเกอร์ All Might รุ่นใหม่กำลังจะวางขายในเร็ว ๆ นี้ และเด็กน้อยคนดังกล่าวก็อยากจะได้มัน
Izuku จินตนาการถึงฟิกเกอร์ All Might ในทีวี รูปร่าง สีสัน ลวดลาย วัสดุ คิดว่ามันถูกโบกไปมาในมือของเขา
"ฉันอยากได้!"
ทันใดนั้นเองเด็กน้อยก็รู้สึกเจ็บปวดมือข้างที่ว่างอย่างบอกไม่ถูกจนเขาต้องปล่อยมืออีกข้างจากฟิกเกอร์ All Might เพื่อมาจับข้อมือข้างดังกล่าว
ชั่วพริบตานั้นเองก็เกิดประกายแสงขึ้นที่ฝ่ามือของเขา และทันทีที่แสงดับลงพร้อมกับความเจ็บปวดที่จางหายไปก็ได้ปรากฎฟิกเกอร์ All Might ที่บนฝ่ามือของเขา
Izuku รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
มันเป็นสิ่งที่เขารอคอยมาตลอดเวลา
นัยน์ตาสีเขียวมรกตทอประกายแสงฉายแวววิบวับพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
ริมปากน้อย ๆ ของเขาเริ่มสั่นระรัว
"แม่!"
"ยะ หยุดนะคัตจัง!" Izuku พูดเสียงสั่นขณะยืนขวางกลุ่มอันธพาลกับเป้าหมายในการกลั่นแกล้งของพวกเขา
"ทำไมเดกุ แกจะทำอะไรได้กับ Quirk ที่อ่อนแอแบบนั้น ถอยไปซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว!" เด็กเกเรเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับแสดงระเบิดจากผ่ามือ
"ฉันจะไม่ถอยเด็ดขาด!" Izuku ตะโกนด้วยหน้าตาที่หวาดกลัว
"ก็ดี งั้นตายซะ" เด็กเกเรคนเดิมฉีกยิ้มแล้วยกมือขึ้นเตรียมยิงระเบิด
"ไม่!" Izuku ร้องห้ามแล้วชูมือที่เรืองแสงไปทางกลุ่มอันธพาลอย่างสิ้นหวัง
-หลายปีต่อมา-
"-ยังไงเสียพวกเธอก็คงจะไปเรียนต่อที่สาขาฮีโร่กันหมดอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ!"
ชายผู้เป็นครูประจำชั้นร้องอุทานออกมาพลางขว้างกองกระดาษแบบสอบถามการเรียนต่อขึ้นไปในอากาศ
ทั้งชั้นเรียนก็ระเบิดเป็นเสียงเชียร์และการแสดงอQuirk ต่าง ๆ แต่ Izuku ไม่ได้สนใจที่ทำแบบนั้นจริง ๆ
"ทุกคนมี Quirk ที่ดี ๆ กันทั้งนั้นเลย แต่ห้ามใช้ในโรงเรียนนะ!" ครูแนะนำแบบขอไปที
"เฮ้ๆ อาจารย์ อย่าเอาผมไปเหมารวมกับคนอื่นแบบนั้นสิ" เด็กผมสีฟางพูดแทรกขึ้นมาอย่างอวดดี "ฉันไม่คิดว่า Quirk กระจอก ๆ แบบพวกแกจะอยู่ในระดับเดียวกันหรอกนะ"
"ปากหมา Katsuki "
"พูดงั้นได้ไงเล่า!"
"หุบปากไปเลยไอ้พวกตัวประกอบ" Katsuki ตะโกนสวนใส่คนในห้อง
เขามีชื่อว่า Bakugou Katsuki, Quirk ระเบิด
"จะว่าไปแล้ว Bakugou คุงจะต่อ ม.ปลาย ที่ยูเอสินะ"
ทันทีที่ครูพูดจบก็เกิดเสียงซุบซิบขึ้นทั่วห้อง
ก็ต้องรู้นะว่าโรงเรียนยูเอนั้นเป็นโรงเรียนที่มีอัตราสอบเข้าที่ต่ำเอามากๆ โดยในทุกปีจะมีคนสอบผ่านไม่ถึง 1% ด้วยซ้ำ จึงเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนในห้องดูจะตื่นเต้นและตกตะลึงกับข่าวนี้ เพราะพวกเขาไม่คิดจะไปสอบด้วยซ้ำ ส่วนผู้ถูกกล่าวถึงก็โอ้อวดตัวเองเต็มที่
แต่การโอ้อวดของเขาถูกตัดขาดเมื่อครูพูดขึ้น "โอ้...Midoriya ก็เลือกยูเอเหมือนกันนี่นะ"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
ในที่สุด Izuku ก็รู้ตัวและเลิกมองหน้าต่าง เพียงเพื่อหันมาพบกับคนทั้งชั้นเรียนที่จ้องมองมาที่เขา
"มีปัญหาเหรอ?" Izuku ถามอย่างใจเย็น
"เอ่อ…ก็ไม่มีปัญหาหรอก" ครูตอบ "เธอเองก็ได้ผลประเมินเทียบเท่ากับ Bakugouคุง นี่น่ะ"
"นอกจาก Bakugou แล้วก็ต้องเป็น Midoriya นี่แหละ"
"นั่นสินะ Quirk ของ Izuku ก็สุดยอด ต้องสอบได้แน่ๆ"
"เขาสามารถสร้างอะไรก็ได้ นั่นเหมาะกับฮีโร่!"
"ขอบคุณที่เชื่อใจกันนะ" อิซึกุกล่าวพร้อมกับลูบหัวตัวเองให้กับความคิดเห็นของเพื่อนร่วมห้อง
"หุบปากไปเลย เดกุ!" Katsuki พุ่งเข้ามาที่โต๊ะของ Izuku พร้อมกับประกายระเบิดที่ปะทุจากฝ่ามือของเขา "ของปลอมอย่างแกที่ดีแค่เลียนแบบคนอื่นจะไปทำอะไรได้กัน!"
Izuku นั่งเงียบๆ สักครู่เพื่อให้แน่ใจว่าผมบลอนด์พูดเสร็จก่อนจะตอบ
"นายอยากรู้ไหมล่ะ? บากะสึกิ" เขาถามพลางเอียงศีรษะ
Katsuki พุ่งไปข้างหน้าและโบกมือเพื่อโจมตี แต่ Izuku มองเห็นวิถีของมันแล้วและคาดเดาผลลัพธ์ได้จึงไม่ตื่นตกใจ เขาไม่สามารถปัดแขนของ Katsuki ไปซ้ายหรือขวาได้มิฉะนั้นเพื่อนร่วมห้องจะได้รับบาดเจ็บ แต่การปล่อยให้โต๊ะเรียนถูกระเบิดตั้งแต่เช้าก็ไม่ดีเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเปิดการทำงาน Quirk ของตัวเอง นัยน์ตาสีเขียวมรกตเรืองแสงขึ้นขณะที่เรียกใช้สำเนาของสิ่งที่เหมาะสมต่อการจัดการกับสถานะการณ์นี้
มวลน้ำก่อตัวขึ้นที่ฝ่ามือขวาของเจ้าของเรือนผมสีเขียว ก่อนที่เขาจะตบเข้าไปยังฝ่ามือที่เตรียมจุดระเบิดของ Katsuki
…
ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เนื่องจากเหงื่อที่เป็นวัสดุระเบิดถูกเจือจางด้วยน้ำ การระเบิดจึงไม่เกิดขึ้น มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนหัวร้อนที่มีมือระเบิดได้
"อย่ามาใช้ Quirk โจมตีคนอื่นแบบนี้สิ" Izuku บ่นพลางดึงมือกลับ
"อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! ไอ้ของเลียนแบบอย่างแกจะมายืนบนแท่นเดียวกันกับฉันคนนี้ได้ยังไงฟะ!? แล้วก็อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อแบบนั้นนะ!" Katsuki โวยวาย
(บากะสึกิ เป็นชื่อที่ใช้เรียก Katsuki ไม่มีความหมายทางการเหมือน คัตจัง แต่สำหรับ Izuku มันจะประมาณว่า Katsuki งี่เง่า หรือ งี่เง่าสึกิ ก็ได้)
"หึ ทีนายยังเรียกฉันว่า เดกุ ได้เลย ฉันว่า บากะ เหมาะกับนายดีออก แล้วก็นะเป็นของเลียนแบบแล้วไง? ตราบใดที่ใช้ได้ก็พอแล้ว" Izuku บอกออกมา
"ฉันไม่สนเรื่องแบบนั้นหรอกว้อย!?" Katsuki ขึ้นเสียงพร้อมกับง้างแขนออกเพื่อยิงระเบิด Izuku ก็เกร็งมือรอเตรียมใช้พลังของตัวเองเช่นกัน ทุกสายตาในห้องต่างก็จับจ้องมาที่พวกเขา คนที่นั่งอยู่ใกล้การปะทะรีบลุกหนีอย่างรวดเร็ว
"พอแล้ว Bakugou! Midoriya!" ครูเรียกเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไปไกลเกินไป
"รอดไปนะแก"
Katsuki ทำหน้าไม่พอใจใส่คู่กรณีก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง ส่วน Izuku ก็เรียกสำนาของผ้าซับน้ำออกมาเช็ดโต๊ะตรงหน้าที่เปียกน้ำจากการแสดงเมื่อสักครู่ ทางคนอื่น ๆ ก็กลับมานั่งที่ของตัวเองตามเดิม
"เฮ้อ พวกเธอเนี่ยนะ"
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้วครูก็เริ่มสอนต่อ
เมื่อคาบเรียนสุดท้ายจบลงด้วยเสียงอันแหลมคมของระฆัง Izuku ก็เริ่มเก็บของ แต่ไม่ทันจะได้ลุกเขาก็เห็น Katsuki อยู่ใกล้แล้ว
"ยังคุยกันไม่จบเลยนะเดกุ" Katsuki เข้ามาปิดทางพร้อมกับพรรคพวกที่มีสีหน้าไม่เต็มใจนัก
"มีอะไรบากะ" Izuku ยืนขึ้นมาถาม
"ฮีโร่ระดับแนวหน้าเนี่ย ส่วนใหญ่จะมีเรื่องเจ๋งๆ ตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนกันทั้งนั้น" Katsuki เริ่มพล่าม "เพราะงั้นฉันเลยอยากจะได้รับการกล่าวขานว่า [ผู้เรียนต่อยูเอ] คนแรกและคนเดียวจากโรงเรียนที่แสนธรรมดานี่ไง ประมาณว่ายึดติดกับความสมบูรณ์แบบอะนะ เข้าใจใช่ไหม?"
'แค่นี้เนี่ยนะ เหตุผลโคตรงี่เง่า' Izuku คิดพลางกรอกตามองบน 'ยังไงก็เหอะมันไม่สมบูรณ์ตั้งแต่ทัศนคติของแกแล้ว'
เด็กหนุ่มตาสีมรกตสามารถนึกได้ร้อยแปดเหตุผลที่ทำให้ประวัติของ Katsuki มัวหมองแทนที่จะสมบูรณ์แบบ
แต่ก่อนที่ Izuku จะได้ตอบ เด็กเกเรผมสีฝางก็ได้จับไหล่ของ Izuku ด้วยมือซ้ายและเริ่มปล่อยความร้อน เผาเสื้อนักเรียนจนมีควันขึ้น "ฟังฉันนะ ล้มเลิกความคิดที่จะไปยูเอ ไอ้ของปลอม"
Izuku นิ่งเงียบ
"แค่นี้ใช่ไหม" Izuku ถามเสียงเรียบก่อนจะปัดมือของ Katsuki ออกจากไหล่แล้วเดินไปยังทางออกอย่างไม่สนใจ แต่ก่อนที่จะออกจากห้องเรียน เขาก็ได้พูดขึ้น "พล่ามไปเถอะ ยังไงฉันก็จะไปยูเออยู่ดี ต่อให้ใครหน้าไหนมาพูดอะไรก็ตาม"
"นี่แก…" Katsuki เตรียมกระโจนใส่แต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็น Izuku ทำท่าเกร็งมือรอ
"ก็เอาสิ" Izuku พูดด้วยรอยยิ้ม
"ชิ" Katsuki เดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ
"แทนที่เอาแต่ขู่คนอื่นหรือโอ้อวดตัวเองไปทั่ว ทำไมไม่ไปทำอะไรที่มันสมเป็นฮีโร่มากกว่านี้ล่ะ" Izuku แนะนำก่อนจะเดินออกไป
"ด้วยนิสัยแบบนั้น บากะจะฆ่าตัวตายในสักวันหนึ่ง ฉันหวังว่าที่ยูเอจะมีคนสอนว่าเขาเป็นกบในกะลามากแค่ไหน
ระหว่างเดินกลับบ้าน Izuku ที่กำลังบ่นและเอาแต่สนใจมือถืออยู่นั้น เขาก็ถูกของเหลวที่เคลื่อนไหวได้ราวกับมีชีวิตหรือให้ชัดก็คือมนุษย์มีร่างกายเป็นของเหลวชนิดหนึ่ง ซึ่งก็คือวายร้ายที่กำลังเป็นข่าวอยู่ มันแทรกตัวออกมาจากฝาท่อแล้วเข้าจู่โจมเพื่อต้องการจะยึดครองร่างกายของเด็กหนุ่ม ด้วยรูปร่างที่ไม่มั่นคงและมีความยืดหยุ่นนั้นยากที่ใครจะดิ้นหลุด
'บ้าเอ้ย หะ…หายใจไม่ออก' เด็กหนุ่มผู้โชคร้ายคิดพลางปิดปากแน่นเพื่อป้องกันขอเหลวที่พยายามจะเข้าไปข้างในร่างกายของเขาผ่านทางปาก ขณะเดียวกันสติก็เริ่มเลือนลางจากการขาดออกซิเจน 'ไม่ไม่ จะหมดสติไม่ได้'
และแล้วในช่วงเวลาวิกฤต ฮีโร่ก็ปรากฏตัวออกมาได้อย่างทันท่วงที
"ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะหนุ่มน้อย"
ฝาท่อเดียวกันกับที่วายร้ายได้ใช้ขึ้นมาสู่ถนนได้ปลิวขึ้นฟ้าพร้อมกับมีชายร่างยักษ์ปืนขึ้นมาจากท่อ
"เพราะฉันมาแล้วยังไงล่ะ"
ชายร่างยักษ์ปริศนาได้ง้างหมัดออก
"เท็กซัส…"
กำปั้นถูกดึงกลับเพื่อชกไปทางวายร้ายโคลน
"สแมช"
ไม่ว่าเพราะแรงลมหรือแรงหมัด แต่ของเหลวที่กำลังปกคลุมร่างกายของเด็กหนุ่ม Midoriya ก็ได้หลุดออกไปจนหมด
"All…Might" คำพูดสุดท้ายของ Izuku ก่อนที่การมองเห็นของเขาจะะกลายเป็นสีดำ…
Izuku ตื่นขึ้นมาได้ด้วยการตบหน้าเบาๆ จาก All Might เขาคว้ามือของฮีโร่อันดับหนึ่งเพื่อให้หยุดตบหน้าตัวเอง ในวินาทีนั้นเขาได้เผลอเปิดใช้งาน Quirk ทำให้รับรู้ข้อมูลทางกายภาพของ All Might แถมยังสัมผัสได้ถึงพลังงานลึกลับที่อยู่ใต้ผิวหนังของชายคนดังกล่าว มันมีมากมายมหาศาลอย่างน่าตกใจจนเขาต้องรีบปล่อยมือ
"เป็นอะไรหรือเปล่าหนุ่มน้อย" All Might ถามออกมาเมื่อสังเกตเห็นถึงท่าทีของเด็กชายที่เขาได้ช่วยไว้
"มะ…ไม่เป็นอะไรครับ ขอบคุณที่ช่วยไว้ แล้วก็ขอโทษที่เผลอใช้ Quirk ไปนะครับ" Izuku รีบขอโทษทันที ท้ายที่สุดแล้วการใช้ Quirk กับคนอื่นโดยไม่มีใบอนุญาตเป็นสิ่งที่ผิด
"ถ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ ฉันต้องรีบไปแล้ว ขอตัว!"
All Might เดินออกไปโดยไม่ได้สนใจถึงประโยคสุดท้ายของ Izuku จากนั้นเขาก็ย่อตัวแล้วกระโดดหายไปในอากาศ
"ว้าว ถึงจะโชคร้าย แต่ก็โชคดีที่ได้เจ All Might ตัวเป็นๆ…เอ๊ะ!?"
Izuku แข็งข้างขึ้นมาทันทีเมื่อนึกไปว่าเขาลืมทำอะไร ก่อนจะตะโกนออกมา
"ฉันลืมขอลายเซ็น!"
-ห้องของ Izuku, บ้าน Midoriya-
"ไอ้บ้า ฉันลืมไปได้ยังไง จบแล้วชีวิตของฉัน ผู้คนจะต้องสาปแช่งฉันอย่างแน่นอนถ้ารู้ว่าฉันเจอ All Might แล้วไม่ได้ขอลายเซ็น ลูกหลานจะมองฉันยังไงถ้ารู้ว่าฉันพลาดโอกาสที่จะได้สมบัติประจำตระกูล พึมพำพึมพำ…."
Izuku คร่ำครวญออกมาถึงการเสียโอกาสที่อาจเกิดขึ้นได้ครั้งเดียวในชีวิต และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรกับมัน
"บ้า!"
Izuku เปิดคอมด้วยความหงุดหงิด การบ้านวันนี้ต้องหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตเพื่อทำงาน แต่หลังจากที่ทำไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วเขาก็หยุดเพื่อยืดเส้นยืดสาย การละสายตาจากแผ่นกระดาษทำให้เขามองเห็นฟิกเกอร์ All Might จำนวนมากที่ตั้งโชว์อยู่
ได้มีความคิดหนึ่งเกี่ยวกับ All Might แวบเข้ามาในหัวที่ไม่ใช่เรื่องลืมขอลายเซ็น แต่มันเกี่ยวกับการที่เขาใช้ Quirk เพื่อสำรวจ All Might
" All Might ได้รับบาดเจ็บ…"
ปากของ Izuku ค่อยๆ อ้าออกพร้อมกับดวงตาที่เริ่มขยาย
"ไม่ไม่ เป็นไปไม่ได้!"
Izuku ที่ตกใจก็ลุกพรวดทำให้เก้าอี้ล้มลงเสียงดัง
"เป็นอะไรหรือเปล่า Izuku แม่เตรียมอาหารเสร็จแล้วนะ"
เสียงจากอีกฝั่งของประตูทำให้ Izuku ใจเย็นลงได้
"มะ…ไม่มีอะไรครับ เดี๋ยวออกไปครับ"
Izuku ตอบกลับไปแล้วยกเก้าอี้ขึ้นมาตั้งพร้อมกับนั่งลงเพื่อทบทวนกับการเปิดเผยที่น่าตกใจ มันไม่ใช่บาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ต้องเกิดขึ้นมานานแล้วเมื่อเทียบกับร่องรอยที่เหลืออยู่ มันต้องรุนแรงขนาดที่ว่ารักษาแล้วก็ยังคงเหลือบาดแผลที่น่ารังเกียจเอาไว้ ยังไม่รวมกับอวัยวะภายในที่หายไป
เขากลืนน้ำลายและขนลุกซู่เมื่อคิดว่าวายร้ายตัวใดที่สามารถสร้างบาดแผลขนาดนี้ให้กับฮีโร่อันดับหนึ่งได้ หลังจากทำการบ้านเสร็จเขาต้องจะต้องค้นอินเตอร์เน็ตเพื่อหาการต่อสู้ที่เขาพลาดไป
วันหยุดสุดสัปดาห์ Izuku ได้ไปยังป่าที่เขาเคยเข้าไปเล่นเมื่อตอนยังเป็นเด็กกับ Katsuki และคนอื่น ๆ มันคือสถานที่แห่งความทรงจำ เป็นสถานที่ที่มิตรภาพระหว่างเขาและ Katsuki แย่ลง ในขณะที่ Katsuki ปฏิเสธที่จะเข้ามายังป่านี้อีก แต่ไม่ใช่กับ Izuku นับตั้งแต่ที่เขาได้รู้ถึงความสามารถของ Quirk ของตัวเอง ป่าแห่งนี้ก็เป็นสถานที่ชั้นยอดในการฝึกซ้อม
Izuku รู้ว่าตัวเองต้องฝึกฝนมากกว่าคนอื่น เพราะ Quirk ของเขาไม่ใช่สายต่อสู้โดยตรง โดยพื้นฐานแล้วเขาแทบไม่ต่างจากคนไร้ Quirk ในด้านกายภาพ ดังนั้นจึงต้องมุ่งเน้นไปที่การเคลื่อนไหว ด้วยความสามารถในการเรียกสำเนาของวัตถุ เขาสามารถสร้างอาวุธอะไรก็ได้ขึ้นมาใช้งาน หากเคลื่อนไหวได้ถูกจังหวะเขาสามารถหลบการโจมตีแล้วใช้อาวุธเพื่อจบการต่อสู้ได้
แต่มันยังไม่พอ วายร้ายบางคนจะทนต่อคมมีดคมกระสุนหรือมีความแข็งแกร่งที่ไร้มนุษยธรรม ดังนั้นเขาจึงต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้เพื่อจัดการกับสถานการณ์ดังกล่าว และสิ่งเดียวที่เขาขาดคือความสามารถทางกายภาพในระดับสูง การที่ได้เห็น All Might ออกหมัดที่สร้างแรงอัดอากาศด้วยตาตัวเองก็ทำให้เขายิ่งเห็นความห่างชั้นของคนธรรมดากับยอดมนุษย์
อย่างไรก็ตามเขาก็มีความคิดเกี่ยวกับการแก้ไขจุดด้อยนี้…
"พลังงานที่ก่อนหน้านี้เราแค่ใช้ไปกับการเปลี่ยนแปลงเป็นวัตถุและสสาร…"
ตามที่ Izuku เข้าใจ Quirk ของเขาทำงานโดยการใช้พลังงานรูปแบบหนึ่งที่ร่างกายของเขาผลิตออกมาและสะสมไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการสร้างสิ่งของต่าง ๆ ซึ่งเขาก็ทำแค่นั้นในตลอดหลายปีที่ผ่าน จนกระทั่งได้มาพบกับ All Might เขาจึงได้คิดแนวทางใหม่ในการใช้พลังงานที่ตัวเองมี
จากการตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของ All Might ที่มาจากพลังงานที่อัดแน่นและไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา
วันนี้ Izuku จึงจะลองทำแบบเดียวกัน ด้วยการกระจายพลังงานที่สะสมไว้ไปทั่วร่างกายของตัวเองน่าจะช่วยเพิ่มความสามารถทางกายภาพให้กับเขาอย่างมหาศาล ไม่ว่าจะพละกำลัง ความทนทาน ความคล่องตัว และความเร็ว แม้ว่าพลังงานที่เขามีจะเทียบไม่ได้กับที่ All Might มี แต่เขาไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งระดับนั้น
'นึกภาพว่าตัวเราเป็นเหมือนท่อน้ำ และพลังงานก็เหมือนกับมวลน้ำ เราต้องควบคุมแรงดันน้ำให้พอดี ไม่มากเกินไปจนทำให้ท่อแตก…'
ในเวลาเดียวกันร่างกายของ Izuku ก็ส่องสว่าง ลวดลายสีแดงหลั่งไหลไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
'ให้มันไหลผ่านไปทั่วร่างของเราอย่างสม่ำเสมอ!'
ตอนนี้ลวดลายสีแดงหายไปแล้ว ทว่าก็ได้มีสายฟ้าสีเขียวโทนสว่างที่ประทุขึ้นมาและหายไปอยู่ตลอดเวลารอบร่างกายของเขา
จิ๊ส จิ๊ส
Izuku รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก ราวกับว่าเขาสามารถทำอะไรก็ได้ในตอนนี้
"สำเร็จ!"
เด็กชายกำหมัดพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างมีความสุข
วูบ…
และในชั่วพริบตานั้นความแข็งแกร่งที่ Izuku เคยสัมผัสก็ได้หายไป
'...ดูเหมือนว่าต้องมีสมาธิกับมันเพื่อที่จะคงสถานะนี้ไว้'
Izuku เริ่มกระจายพลังงานใหม่ทันที ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะเข้าสู่สภาวะก่อนหน้านี้
'คราวนี้ก็ลองเคลื่อนไหว'
Izuku กำลังจะลองออกตัว แต่ทันทีที่เริ่ม เขาก็พุ่งไปด้านหน้าจนเกือบชนต้นไม้
'ดูเหมือนว่าต้องควบคุมการออกแรงให้ดีด้วย'
เด็กหนุ่มผมสีเขียวถอนหายใจ หนทางยังอีกยาวไกล และเขาหวังว่าจะควบคุมมันได้ภายในสิบเดือน