Hier is hoofdstuk 2 alweer, school begint morgen weer, dus ik wilde alvast even een start hebben, reviews zouden heel leuk zijn, hint, hint ;D

Ik zwaai mij broers en vader uit, allemaal op weg naar hun werk. "Doei! Wees voorzichtig!"

"Altijd, zus." Antwoord Brody terwijl hij mijn donkerblonde haar door de war gooit.

Ik zwaai nog één keer voor ik weer naar binnen ga om mijn jas te pakken en laarzen aan te doen. Dan ga ik op weg naar de Club, daar heb ik met mijn vriendengroep bestaand uit Chet, Ginger en Mave afgesproken.

Mave vecht ook in de Club, hij zit op niveau Hard, het is meestal een aardige jongen, maar hij kan wel wat agressief zijn, wat hier natuurlijk best van pas komt.

Ginger is al heel lang mijn beste vriendin, en date ook nog eens met Mave. Mave en ik kennen elkaar pas sinds ik met Chet begon uit te gaan.

Om eerlijk te zijn ben ik niet echt honderd procent zeker dat ik Chet echt leuk vind. Oké, hij is knap, sterk en zijn er heel wat meisjes die maar wát zijn vriendin willen zijn, met zijn altijd perfect warrige donkerbruine haar en felblauwe ogen, maar hij is er niet altijd voor me, hij het vaak niet met me eens en hij is ook nog eens best arrogant. Ik denk dat we vooral samen zijn omdat iedereen die ons kent het zo verwacht. We zijn de twee jongste deelnemers in de Club en zijn allebei Majors, de twee talentjes...

Daar aangekomen doe ik de deur open en word begroet met een hoop gejoel uit de hoek naast de deur waar mijn vrienden zitten. Geweldig, ze weten dus dat ik het vandaag tegen Leo moet opnemen, een sterke gast van in de twintig die bekend staat als een van de besten.

"Hallo iedereen," begroet ik ze met een glimlach.

"Hey Tess! kom snel zitten!" Zegt Ginger wijzend naar de stoel tussen Chet en haar in, "Vandaag word zo spannend!" Chet geeft me zijn scheve grijns.

Ik glimlach naar Ginger. "We zullen zien, ik voel me goed, en mijn haar zit goed, dus wat kan er nou helemaal misgaan?" Iedereen lacht, "Geintje, jullie weten allemaal dat ik supernerveus ben." Mompel ik met mijn hoofd in mijn handen.

"We hebben nog wel even, laten we gaan darten ofzo." Stelt Mave voor, we knikken allemaal ja, dat is zo ongeveer alles wat hier nog te doen is… Nou ja, als je niet dronken wilt worden dan. Ik volg de rest naar de overkant van de schuur waar een dartbord en een bak pijltjes ligt. We beginnen wat te gooien en te praten over alledaagse dingen, tot het op een gegeven moment stilvalt, Chet komt zoals gewoonlijk met het beste plan; "Laten we dit eens wat interessanter maken, laten we ten eerste die saaie pijltjes vervangen door messen, en ten tweede," Hij glimlacht ondeugend, "wie verliest moet bij Abernathy aanbellen."

Mave en ik zijn het er meteen mee eens, maar Ginger wordt een beetje bleekjes, "Maar die gast is super eng!" Sputtert ze tegen.

Mave speelt weer even het goede vriendje: "Als jij verliest, ga ik met je mee, deal?"

"Deal." antwoord Ginger.

Eigenlijk snap ik niet dat ze bang is, ze is best goed in meswerpen, ze is lang niet slecht voor iemand met bijna geen spierkracht, en ik kan het weten, dit doen we minimaal één keer per week. Al doen we er meestal geen kinderachtige weddenschapjes bij.

Chet komt terug met vier werpmessen in allebei zijn handen, hij heeft ze waarschijnlijk vanachter de bar gehaald. "Jij mag beginnen beautiful." Zegt hij tegen mij met een arm om mijn nek en plagerig een mes tegen mijn keel.

"Eh ja, geef die," Ik pak het mes dat hij tegen mijn nek houdt voorzichtig af, "maar aan mij."

"En wat zijn dit keer de regels?" Vraag ik aan Chet. Hij is onbewust de leider van ons groepje. Altijd al geweest.

Daar denkt hij even over na; "We gooien allemaal omstebeurt, degene die het dichtst bij de roos zit krijgt vier punten, die daarna 3, enzovoort."

"Best." Ik gooi het mes zo goed als ik kan. Na een uurtje bedenken we dat Chet en ik waarschijnlijk zo aan de beurt zijn. We tellen onze punten op, Chet is eerste na een beetje geknoeid te hebben met de punten. Ik ben tweede, Ginger is derde, en Mave is vierde. Geen verassing, hij is er gewoon niet goed in. Ginger werpt hem een verliefde blik toe en speelt met haar rode haar. "Ik wil best met je mee hoor, als je niet alleen wilt gaan." Zegt ze flirterig. Mave schuift naar haar toe waarna hij haar kin vastpakt en haar begint te zoenen.

Wanneer ze na een paar seconden nog bezig zijn kijken Chet en ik elkaar veelbetekenend aan, ik snap wat hij bedoeld, dat moeten ze maar ergens anders doen, dus schreeuw zo hard als ik kan: "HUUR TOCH EEN KAMER JULLIE TWEE!" Ze weten niet hoe snel ze elkaar los moeten laten. Mijn vriendje en ik beginnen te lachen, net als een paar anderen om ons heen die ons gesprek blijkbaar hebben gevolgd.

Het lachen vergaat me echter snel wanneer ik de eigenaar hoor omroepen; "Het is tijd voor het gevecht waar iedereen vandaag op gewacht heeft mensen, Leo Sanchez versus Thèsa Miller!"

Ik ben weer bloedserieus, vandaag ga ik winnen. Zelfverzekerd baan ik me een weg door de mensenmassa. Leo kijkt me spottend aan, "Weer bijgekomen van gisteren moppie?" Ik haal simpelweg mijn schouders op, "Niet stoer gaan doen voor je gewonnen hebt Sanchez." Sneer ik naar hem.

Ik spring de ring in, "5, 4, 3, 2, 1, GO!"

Ik haal uit naar zijn hoofd, hij weert af. Blok rechts, Blok links. Schop in zijn zij. Hoek naar zijn slaap. Dit gaat goed, hij heeft me nog geen enkele keer geraakt.

Het voelt goed dit, het gaat bijna automatisch. Ik sprint op hem af, maar hij maakt gebruik van mijn eigen snelheid om me omver te duwen. Shit! Nu lig ik op de grond. Snel maak ik een koprol naar achteren om zijn schop te ontwijken en tegelijk weer overeind te komen. Deze keer komt hij op mij af, ik weet wat hij van plan is en ik laat het toe. Hij tilt me op met als bedoeling me drie keer zo hard weer op de grond te gooien, maar ik ben hem voor. Wat hij namelijk is vergeten is dat dit mij de perfecte gelegenheid geeft om hem met mijn vuist op zijn oor te slaan. Hij laat me los en doet een paar stappen naar achteren. Hij kijkt lichtelijk verward. Ik maak hier gebruik van door hem een stoot tegen zijn kaak te geven. "Krrrrkch." Die is gebroken. Mooizo.

Hij steekt zijn hand in de lucht, het teken dat hij niet verder wil gaan.

De zonet nog vrij stille menigte barst in gejuich uit, wat ze meestal doen wanneer een lang, maar absoluut niet fors meisje wint van een met spieren bulkende volwassen man. Mijn vrienden omhelzen me,"Je hebt het gedaan Tess, het is je gelukt!" Roept de altijd enthousiaste Ginger.

Ik probeer naar de bar te lopen om het geld opgebracht door de vele weddenschappen op te halen, maar merk al snel dat mijn enkel verstuikt is, huh, blijkbaar toch geraakt dus. Ik vertel het Mave, en hij en Chet ondersteunen elk een van mijn armen op weg naar de bar.

"Hier is je geld Tessie, je verbaast ons elke keer weer." Vertelt Daisy me trots terwijl ze mij het geld aanreikt.

Ik wordt neergezet op een stoel om naar Chet's gevecht te kijken voor we allemaal naar huis gaan om te lunchen.

.

.

.

Na de lunch komt Ginger me helpen met mijn beurt om te koken.

"Nou, we gingen dus naar de Winnaarswijk om bij die Abernathy aan te bellen, je weet wel die weddenschap van vanochtend, en die Vredesbewakers die patrouilleerden keken ons de hele tijd echt heel vreemd, aan, echt gewoon alsof ze wisten dat we iets gingen uithalen, echt freaky. Toen gingen we dus naar die villa weet je wel, en o mijn god, dat huis was zóóóó groot, van dichtbij lijkt het nog groter! Dus wij aanbellen enzo, weet je wel, maar hij deed niet open of zo, wedden dat hij weer eens te dronken was? Hij is nog erger dan mijn vader!"

"Nu je het er toch over hebt, gaat het beter met je vader? Niet meer, je weet wel, agressief enzo?" Ik hoop maar dat ze me niet te bemoeizuchtig vind, het is immers wel persoonlijk.

Even is er alleen het geluid van twee meisjes die aardappels schillen.

Dan zucht ze, "Ik weet het niet meer. Het ene moment doet hij heel normaal, gewoon zijn knorrige oude zelf. En dan het andere moment… Het volgende moment loopt hij te schreeuwen om niks en maakt hij vanalles kapot. Het goed nieuws is dat hij sinds Mave hem er even 'op gewezen' heeft dat je je vrouw en kinderen beter niet kan slaan blijft hij van ons te minste af.

Ik voel me rot voor haar, al sinds haar jongere zusje Callie omgekomen is in de Hongerspelen vorig jaar, heeft haar vader stemmingswisselingen met heftige gevolgen.

Ze kijkt me aan met een waterig glimlachje, "Even over iets anders, ben je bang dat je mee moet doen?"

"Wil je een eerlijk antwoord?"

"Ja, absoluut"

Ik zucht ook, "Ja best wel, maar het is niet zozeer het gekozen worden en doodgaan waar ik bang voor ben. Eerder het winnen en een ander mens geworden zijn. Een moordenaar… Niet dat ik zou winnen of zo, maar toch, het idee, weet je wel?"

"Hmmm, ja, ik denk dat je gelijk hebt."

We praten nog even door, tot het eten klaar is, dan gaat Ginger naar huis om zelf te eten. Ginger is echt een kwebbelkous, maar ze blijft mijn beste vriendin, en ik vertel haar alles.