De update heeft lang geduurd, sorry daarvoor. Niet dat ik zoveel lezers heb natuurlijk, maar daardoor ben ik juist blijer met mijn eerste reviewer Daniellevoshart! Veel plezier met lezen!

Na te hebben gedoucht spit ik bijna wanhopig de kledingkast uit, op zoek naar iets normaals en wat niet roze is. Ik zucht, dit is hopeloos. Volgens Effie is meisjesachtig in de mode, dus: lichte broeken, schattige rokjes, blouses, strikjes en bloemenprintjes. Uiteindelijk vind ik redelijk normale lichte skinny jeans, een gebloemde blouse en sandalen met leren bandjes. Om precies één zes trek ik de deur van mijn kamer achter me dicht., Effie, Rian en een nu zo goed als nuchtere Haymitch zitten al aan tafel. Rian zit zich vol te proppen met kippenpootjes en fruit. Ik neem plaats op de laatst overgebleven stoel en begin ook mijn bord vol te scheppen. Een schattig klein visje, kruidenbrood, pastaschotel,en een kommetje soep. Het verschil met Rian is dat ik wel rustig eet, vanochtend heb ik mezelf nog getrakteerd op een goede maaltijd met het geld dat ik gewonnen heb.

Als ik mijn bord leeg heb gegeten en het dessert binnen wordt gebracht vraag ik licht geïrriteerd aan niemand in het bijzonder, "Moeten we hier nog wat bespreken ofzo? Ik weet dat we District twaalf, maar we zijn toch niet zo sneu dat we al opgeven voordat we überhaupt begonnen zijn."

Drie paar ogen kijken me vragend aan, "Wat? Heb ik iets van jullie aan ofzo?"

"Ja nou eigenlijk-" Begint Effie, maar ze wordt onderbroken door Haymitch die zegt: "Dus, het meidje praat toch."

"Natuurlijk praat ik, wat had je dan verwacht?" Ik moet zeggen dat ik chagrijnig ben nu.

"Ik had verwacht dat je eerder in huilen uit zou barsten, net als op het station." Hij grijnst naar me.

Ik trek een gezicht, "Dat was voor één keer, en heeft hier nog niets mee te maken ook." Haymitch leunt iets naar voren en knijpt zijn ogen samen om me beter te bekijken."

"Wacht eens, ik heb zo'n idee dat ik je ergens van ken. Kom je wel eens in de As?"

"Nee," antwoord ik, "maar wel in de Club ernaast, vrij vaak zelfs." Nu heb ik zijn aandacht, "Welk niveau doe je? Kans?"

Ik lach zachtjes, "Maak je een grapje? Ik doe Major." Een blik van herkenning spiegelt in zijn ogen, "Jij bent die meid die al die volwassen kerels omver gooit. Een vechtertje dus, misschien hebben we toch nog wat aan je."

Effie en Rian volgen ons gesprek met grote ogen. Ik was zo gefocust op het gesprek met Haymitch dat ik bijna was vergeten dat ze er waren.

Geen van ons tweeën neemt de moeite om het ze uit te leggen, Haymitch zal het later Effie wel vertellen.

We gaan ondertussen gewoon verder met ons zojuist boeiend geworden gesprek.

"Kun je een beetje acteren?" vraagt Haymitch me na even nagedacht te hebben.

Ik kijk hem argwanend aan, "Geen idee, hoezo?"

"Nou, als je kan acteren zou het je lukken om te doen alsof je een zwakkeling bent." Hij haalt zijn schouders op.

Ik sper mijn ogen open, "Maar ik ben helemaal niet zwak!"

Mijn mentor rolt met zijn ogen, "Dat zeg ik ook helemaal niet, ik stal alleen maar voor dat je je medetributen laat denken dat je geen kans maakt zodat ze je niet als concurrentie zien. Met je bleke gezicht toen je naar het podium liep, je schattige witte kinderjurkje, de onschuldige blik toen je naar het Gerechtsgebouw werd begeleid en de tranen die over je wangen stroomden toen je er weer uitkwam, daardoor zal iedereen het geloven."Hij stopt even om me doordringend aan te kijken en gaat verder met een lage, rustige stem, "Als je je rol goed weet te spelen, ten minste tot in de arena dan.

Ik denk even over zijn woorden na, bijtend op mijn lip, en realiseer dat hij gelijk heeft, "Zullen ze mij dan niet juist als een makkelijk doelwit zien, ze zullen immers denken dat ik een van de easy kills ben?"

"Nee," antwoord hij, "Ze zullen je namelijk helemaal niet opmerken."

Ik haal mijn schouders op, "Jij bent de coach." Ik zucht, "Maar ik beloof niets."

Mijn ogen dwalen af naar Rian, er is nog nauwelijks over hem gesproken, alleen een beetje over zijn familie en vrienden. Familie heeft hij blijkbaar niet, ik had dus gelijk met mijn vermoedens over het weeshuis. Het enige andere wat ik over hem te weten ben gekomen isdat zijn enige vriendin is een twaalfjarig meisje is dat Robyn heet, die ook in het weeshuis woont. Ik vraag we af waarom praten we niet over zijn strategie praten. Over wat hij wel en niet moet doen? Misschien omdat hij geen kans maakt, ik bedoel maar, die jongen krijgt bijna nooit te eten, en doet geen vlieg kwaad. Maar we hebben het wel over mij gehad, betekent dat dat ik toch een kans maak? Al is het maar een kleine? Ik probeer niet te veel te verwachten maar ik moet toegeven dat er een sprankje hoop in mijn binnenste ontvlamt.

Na het eten heb ik in de woonruimte een korte discussie met Effie over de eenzijdigheid aan kledingsoorten in mijn kast, maar zoals verwacht, zonder resultaat. Die is al net zo'n stijfkop als mijn moeder als ik iets van haar wil. Ik ben dus gedoemd tot bloemenprintjes tot in de arena. Niet erg lang meer dus. Ik leg mijn hoofd in mijn handen en doe mijn ogen dicht om aan de deprimerende gedachten die rondspoken in mijn hoofd te ontkomen. Ik bijt op mijn lip, het werkt niet. De boze gedachten gaan niet meer weg, ze worden alleen maar erger; ik denk aan mijn ouders en broers, waarschijnlijk gefrustreerd omdat ze niets kunnen veranderen aan wat mij te wachten staat.

En door aan thuis te denken, de plek waar ik nu ongeveer vijf uur van verwijderd ben, kom ik vanzelf aan bij Chet, maar tijd om te piekeren heb ik niet meer, want Effie roept me naar de wagon ernaast om de herhaling van de Boete te komen bekijken.

.

.

.

Die avond in bed overdenk ik Haymitch's plan en wat ik hiervoor allemaal zal moeten doen en laten. Bij de gekostumeerde ritten op de strijdwagens zal mijn rol niet moeilijk te spelen zijn, gewoon kijken alsof alle pracht en praal te overweldigend is voor woorden. Tijdens de training betekent het vast geen wapens, en vooral nergens goed in zijn, zelfs niet in onderdelen als knopen maken of schuilplaatsen zoeken, mijn God wat klinkt dat saai. Bij de sessie met de Spelmakers zal ik simpelweg moeten doen alsof ik slecht ben in alles wat ik ze laat zien, een beetje knoopjes leggen, omvallen tijdens een radslag en mezelf voor schut zetten met een zwaard of pijl en boog of iets dergelijks in die richting. Een beter idee komt in me op; misschien kan ik beter gewoon midden in de zaal stil gaan zitten, de Spelmakers zullen vermoeden dat ik meer kan dan wat ik laat blijken, maar ze zullen het dan weer niet kunnen vertellen door hun zwijgplicht. Ja dat wordt het, dat ga ik doen.

De interviews worden meteen een stuk lastiger, hoe zal ik me daar moeten presenteren? Als een bang vogeltje; Ceasar's blik ontwijken en geen zinnige antwoorden geven? Dat is misschien net wat overdreven. Misschien meer als een schattig meisje dat een knap koppie heeft, aardig en charmant is, maar dat flauwvalt bij het kleinste beetje bloed of geweld. Die laatste lijkt me natuurlijk beter, de Beroeps en andere tributen zullen me zeker over het hoofd zien maar misschien weet ik nog wat sponsors binnen te halen als ik maar mijn best doe om vooral zo charmant over te komen als ik maar mogelijk is met mijn acteerkunsten.

Ik heb na de herhalingen van de Boete, waar ik er overigens voor mijn gevoel best sneu uit zie, bij Haymitch aangekaart waarom er nooit over Rian's kansen wordt gepraat, "Simpel," zei Haymitch mij toen Rian naar zijn eigen kamer was vertrokken, "Omdat de jongen geen kans heeft, hij heeft wel 90% kans dat hij het bloedbad niet overleeft." Ik was graag boos naar hem uitgevallen, maar hield de stroom boze woorden nog binnen toen ik realiseerde dat hij toch echt gelijk had, ook al kreeg ik een aantal verontrustende scenario's in mijn hoofd over op welke gruwelijke manieren de Beroeps hem wat zouden kunnen aandoen, niet erg prettig zal ik je vertellen.

Ik kijk op het klokje naast mijn bed, het is drie uur 's nachts. Ik kruip uit bed en sluip zo zachtjes mogelijk naar de wagon waar de capitoolbedienden ons eten klaarmaken. Zou ik hier eigenlijk nog wel mogen zijn, zo laat nog? Vraag ik me af terwijl ik de laatste deur door loop. Ik let even niet op, waardoor ik alleen maar meer schrik wanneer ik vanuit de hoek een lage, spottende stem hoor, "Vertel eens schat, wat doe jij hier nog zo laat." Ik geef bijna een gil maar hou het nog net in als ik zie dat het Haymitch maar is met een glas wijn in zijn hand. Hij staat heel nonchalant tegen de muur geleund.

"Weet ik niet precies eigenlijk. Ik kon niet slapen, te veel aan mijn hoofd ofzo."

Hij trekt zijn wenkbrauw op, "Last van nachtmerries?"

"Soort van ja." Antwoord ik mijn mentor zachtjes."

Wanneer ik hem aankijk denk ik een glimp van medeleven op te merken. Misschien, diep van binnen, maakt het lot van zijn tributen hem toch een beetje uit. Je kan toch niet elk jaar kinderen hun dood tegemoet zien gaan zonder dat het je wat schaadt. Ik bedenk me dat hij het waarschijnlijk gewoon opkropt door middel van alcohol, hij verdringt het.

Ik loop naar het fornuis om een kop thee voor mezelf te zetten met mijn rug naar hem toegekeerd. Hij mompelt iets bijna onverstaanbaars, ik vang wat op in de trant van; "Het wordt nog erger, geloof me."

De deur gaat open, ik hoor hem weglopen tot de deur achter hem dichtvalt. Kan zeker niet tegen meer negativiteit dan wat hij zelf al uitstraalt. Ik gooi mijn thee in de gootsteen en neem in plaats daarvan een kop sterke koffie en neem plaats aan de hardhouten tafel; van slapen komt toch al niks meer vannacht… Vanochtend dan.