Playlist: Chris Brown – Turn Up The Music

Avril Lavigne – Alone

The Wanted – Chasing The Sun

Ik zit met enkel een handdoek om me heen geslagen op een moderne, witte sofa in een lichtgemeubileerde kamer die eveneens het thema 'strak' en 'wit' heeft. Na een paar minuten met mijn benen zwengelend gewacht te hebben komt een vrouw met een licht karamelkleurige huid en een kinderachtige witte jurk binnen met een hoop glitters erop. Ze heeft grote bruinen ogen, omlijst door lange witte wimpers, en heeft een suikerspinkleurige, Marie Antoinette pruik op haar hoofd met in dezelfde kleur rijglaarzen met tien centimeter hoge naaldhakken. Als klap op de vuurpijl zijn op haar rug twee witte engelenvleugels bevestigd die door de glitters lijken te dansen in de zonnestralen die door de grote ramen schijnen. Stiekem doet ze me denken aan de figuren uit de sprookjes die Devon en Brody voor het slapengaan aan mij vertelden toen ik nog klein was.

Ze loopt gracieus dichter naar me toe en knijpt dan haar ogen samen om me goed te kunnen bekijken. Ik voel me net een etalagepop in een van die dure kledingswinkels hier in het Capitool; halfnaakt en levenloos. Ze draait zich om naar het grootste raam, "Ik ben Phoenix en zoals je al gemerkt hebt ben ik je stylist." Ze giechelt even zonder reden en gaat dan verder, "Het thema dit jaar is mijnwerkers, en zoals je waarschijnlijk al weet is dat niet echt iets nieuws, maarrrrrrr dit jaar maken we het wat meer mij-achtig! 'Mij-achtig'? Wat bedoelt ze daar nou weer mee? Ze haalt giechelend een zwarte kledingzak met een grote twaalf erop uit een verhulde kast tevoorschijn. Daar zal ik dus waarschijnlijk snel achter komen.

Ruim een uur en een hoop getrek en gesjor later ben ik er inderdaad achter. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en zie dat ik in mijnwerkerskleding ben gehesen, maar niet zomaar een mijnwerkerskostuum; de korte broek en een tank top zijn helemaal zwart en volledig bedekt met doffe pailletjes. Ik heb een glitterend zwarte helm op en sta een beetje te wiebelen op tien centimeter hoge naaldhakken.

"En? Wat vind je?" Ze kijkt me hoopvol aan, alsof ze mijn goedkeuring nodig heeft. Eerlijk gezegd is het niet veel bijzonders, maar ik moet toegeven dat mijn lange, bruine benen er erg mooi in uitkomen. Ik haal mijn schouders op, "Ik vind het mooi, denk ik." Ik ben niet zo goed met woorden. Je hebt geen woorden nodig om iemand knock-out te slaan.

Ik ontwijk haar blik om er maar niet dieper op in te hoeven gaan. Plotseling barst ze in tranen uit, "J..je vindt h… he.. het niks hè?" Stoot ze tussen haar snikken door uit. Ik kijk haar even met grote ogen aan voordat ik naar haar toe loop en lichtjes een arm om haar heen sla. "Nee, nee ik vind het juist heel mooi hoor, ik vind het heel speciaal hoe je zo het mijnwerkersthema van District twaalf hebt behouden en het toch glamour hebt laten uitstralen." Lieg ik overtuigend tussen mijn tanden door.

"Oh, dat is mooi dan, ik dacht even dat je het lelijk vond. Maar ja, jij ziet er in niets echt lelijk uit hoor." Phoenix schijnt weer een beetje bijgekomen te zijn. Ik moet er voortaan wel beter op letten dat ik mijn charade volhoud, zelfs mijn stilisten zouden niet moeten doorhebben dat ik eigenlijk niet zo lief ben.

Weer helemaal opgevrolijkt duwt Phoenix me naar de begane grond waar de strijdwagens klaarstaan. Dat akkefietje met Phoenix heeft blijkbaar wat tijd in beslag genomen, want alle andere tributen zijn al aanwezig.

Effie komt aangehuppeld en duwt me snel naast Rian op de nachtzwarte strijdwagen. Haymitch staat bij de wagen van District 4 te praten met niemand minder dan Finnick Odair, Haymitch ziet me kijken en wenkt me. Rian kijkt me vragend aan, ik haal mijn schouders op en loop naar de twee mentors toe.

"Waarom ben je zo laat schat?" Vraagt Haymitch me. Hmmm eens even kijken of ik een beetje kan acteren.

Ik doe mijn best om meisjesachtig te giechelen en verstrengel mijn handen met een big smile, "Phoenix ging huilen, door mij!"

Finnick lacht, "Je maakt een grapje hè?"

Met mijn één meter tachtig en naaldhakken ben ik bijna even groot als Finnick en is het dus geen probleem om mijn arm op zijn schouder te laten rusten, ik kijk hem met samengeknepen ogen aan en vervolg met zachte stem; "Nee hoor, ik maak geen grapjes over mensen aan het huilen maken." Ik gniffel even en draai me dan om naar Haymitch die zegt, "Hup naar de wagen schat, jullie zijn zo aan de beurt." Waarna hij me met een hand op mijn schouder terug naar de strijdwagen van District twaalf leidt. "Goed gespeeld," zegt Haymitch, "maar even serieus, heb je Phoenix echt aan het huilen gekregen?" Ik knik van ja, tegen de persoon die je in leven behoort te houden moet je maar eerlijk zijn hè?

Hij zucht, "Ach, ga nou maar naast Rian staan, en je kostuum is best leuk, dus zorg dat het publiek ook jou leuk vind. Ze mogen je best zien, val alleen niet teveel op."

Ik klim op de kar net voordat de paarden beginnen te lopen. Wanneer we buiten komen komt er een vloedgolf aan geluid op ons af en worden we verblind door de duizenden flitsen, ik ben even geïntimideerd, ik bedoel maar; ik heb nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien, deze stad heeft waarschijnlijk meer inwoners dan heel District 12 bij elkaar. Ik schrik ervan, maar herstel mezelf snel. In mijn hoofd herhaal ik steeds twee woorden; lachen en zwaaien.

Lachen en zwaaien.

Lachen en zwaaien.

Lachen en zwaaien.

Het wordt al snel een mantra, en het kalmeert me.

Rian en ik komen als laatste paar tributen aan bij het podium om te luisteren naar President Snow's toespraak. Op grote schermen overal om ons heen worden korte stukjes van de parade herhaald waarvan er dit jaar maar weinig koppels echt opvallend zijn:

De meisjestribuut van District één heeft een diepzwarte jurk aan bedekt met minuscule diamantjes. De jongen uit haar district heeft een zwart pak aan met een stropdas eveneens bezet met kristallen. Maar het District dat het meeste indruk op mij maakt is District vier, hun kostuums zijn helemaal gemaakt van zout! Vooral de jurk van het meisje is mooi, het is een lange witte galajurk die haar lange zwarte haar prachtig doet uitkomen.

District elf ziet eruit zoals wij er normaal uitzien; belachelijk. Ze zijn verkleed als mega-banaan en mega-appel, en in plaats van hun eigen gezichten te gebruiken hebben ze extreem grote smileys op hun pakken geschilderd. Het meisje ziet eruit alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten. Zou ik ook doen als ik er zo uitzag als die twee.

Wanneer de preek over is vertrekken we weer richting van het Trainingscentrum. We rijden binnen in een soort ondergrondse garage, waar de paarden gaan stilstaan in een afgezet gedeelte. Rian springt als eerste van de wagen en steekt zijn hand uit om me omlaag te helpen. Normaal zou ik hem genegeerd hebben en zelf gesprongen zijn, ik bedoel maar, wat denkt hij wel? Dat ik een weerloos meisje ben dat overal hulp nodig bij heb? Pfff dat gaat dus nooit gebeuren Maar het helpt vast met dat nieuwe image, dus… Ik zal er maar in meegaan.

Als klap op de vuurpijl komtdaar komt mijn favoriete persoon in heel Panem aangelopen, Effie! (Voel het sarcasme, serieus…)

"Jullie zagen er zo leuk uit samen! Vooral jij met die glitters!"

Pas na twintig minuten is Haymitch (zo ongeveer) sober genoeg om me van haar gekwebbel te verlossen.

Ik weet het, beetje raar einde, maar ik had niet echt zin meer om nog een dag te wachten met het uploaden van dit hoofdstuk, dus hier is het.

Please review! (Voor het geval iemand verward is, ik heb mijn naam veranderd van IrisObvious naar ThatCharmspeakingGirl, maar dat is waarschijnlijk niemand opgevallen tot dit gelezen is hè?

Xx