Chapter 7: Girl In Training

Sorry voor de late update, ik heb net toetsweek gehad, maar het goede nieuws is... Dat ik nu vakantie heb! En dus alle tijd om te schrijven, verwacht dus vanaf nu snellere updates.

Ook iets nieuws is dat ik vanaf nu alle reviews (als die er zijn zal beantwoorden, dus als er vragen zijn of als je een opmerking hebt; brand los!

thelargestsethclearwaterlover: Heel erg bedankt! Ik hoop dat je blijft lezen :'D

Langzaam wordt ik wakker, ik doe mijn ogen voorzichtig open om ze te laten wennen aan de eerste zonnestralen die mijn raam door schijnen. Wanneer ik rechtop ga zitten kijk ik naar hoe diezelfde zonnestralen de vele glimmende voorwerpen in de kamer doen oplichten. Ik trek mijn lippen samen omdat ik er nu meteen weer aan herinnerd word waar ik ben. Ik kijk op het digitale klokje op het lichtblauwe nachtkastje; het is bijna zeven uur.

Ik gooi mijn benen soepel over de bedrand van het hemelbed en steek de kamer over naar een kleine deur achterin de kamer waarvan ik gisteren heb ontdekt dat het een kleine onderhoudskast is. Ik vis er een aardig stuk blauw touw uit en gooi het over mijn schouder. Gisteravond heb ik besloten dat omdat ik van Haymitch niet mag oefenen als ik in de trainingszaal ben, ik mijn conditie en spierkracht maar op peil moet houden door op de twaalfde etage te trainen.

Ik gooi het touw nonchalant op bed en begin met een aantal rekoefeningen op de hardhouten vloer. Ik denk dat ik vijf minuten bezig ben wanneer ik de voldoening door me heen voel stromen die ik altijd krijg als ik genoeg gestretcht ben om door te zakken naar een elegante spagaat. Het heeft me een jaar gekost om weer zo lenig te worden dat ik de spagaat en de split kan, maar het was al die pijn van opgerekte spieren waard, je hebt immers een groot voordeel als je in een gevecht niet alleen sterk, maar ook nog eens lenig bent.

Ik begin de echte work-out met wat buikspieroefeningen; eerst ga ik op de grond liggen met mijn armen langs mijn zij, dan til ik mijn benen op en laat deze weer tot net boven de grond zakken. Ik ga door tot ik het voel branden. Voor mijn volgende oefening heb ik een stoel nodig, ik haal er een uit de zithoek en zet deze voor me neer. Ik plaats mijn linkervoet op het zitvlak en mijn handen op mijn heupen waarna ik me rustig door mijn knieën laat zakken en weer omhoog kom, pas als mijn linkerbeen begint te trillen van de inspanning ga ik over op mijn rechterbeen. Hierna volgen nog enkele oefeningen om de rest van mijn spieren sterk te houden.

Zuchtend loop ik terug naar mijn bed om het blauwe touw te pakken. Ik kijk naar de klok en neem mezelf streng voor om tien minuten achter elkaar door te gaan. In die tien minuten dat je het ritmische getik van mijn nieuwe springtouw tegen de vloer hoort probeer ik verschillende soorten sprongen uit om het uitdagend te houden, en hou ik er een hoog tempo in. Na de afgesproken minuten ben ik voor mijn gevoel nog niet moe genoeg, dus ga ik nog een paar minuutjes rustig door om daarna te ontdekken dat er een dunne laag zweet op mijn armen ontstaan is.

Mijn touw wordt weer opgeborgen en ik loop snel door naar wat ik vermoed dat het de badkamer moet zijn. Omdat het Capitool zijn tributen graag overlaadt met alle luxe die het te bieden heeft is deze badkamer nog groter en mooier dan die in de trein. Deze badkamer beschikt niet alleen over een douche, kleine wastafel en toilet, maar heeft ook nog eens een bad en een hele hoop kasten met zoveel schoonheidsproducten als je je maar kan voorstellen.

Ik stel zo goed en zo kwaad als het gaat de douche in en zet mijn gedachten op nul zodra ik de warme stralen over mijn hoofd en rug voel lopen.

Nagenietend van de heerlijke douche loop ik de immense inloopkast binnen en trek het uniform aan dat op een krukje voor me klaar is gelegd. Het bestaat uit een grijze joggingbroek en een rode polo gemaakt van een of ander synthetisch materiaal met een twaalf in grote zwarte letters op de voor en achterkant gedrukt. Ik laat mijn vingers over de gladde stof strijken, het voelt raar; ik heb nog nooit kleding van dit materiaal gezien.

We lopen na het ontbijt met z'n vieren naar de trainingszaal, waarbij Effie maar doorkwebbelt tegen Haymitch over hoe 'je gezondheid in balans moet staan met je innerlijk' of zoiets vaags. De grimas op zijn gezicht vraagt er gewoon om om uitgelachen te worden. Haymitch heeft me door en besluit blijkbaar om mij maar te gebruiken om onder nog zo'n gesprek uit te komen; hij duwt Rian naar Effie en gaat naast mij lopen. "Ik werd wakker van een hoop gebonk vanochtend, wat was je in hemelsnaam aan het doen, de muur in elkaar aan het meppen?" Bromt hij. Ik haal mijn schouders op, "Had gekund, maar nee. Je had toch gezegd dat ik niet mocht trainen in de zaal? Dus ben ik maar op mijn kamer begonnen net zoals ik normaal thuis doe." Ik kijk hem nu recht aan, "Ik kan er gewoon slecht tegen om niks te doen oké?"

"Tuurlijk meid, doe wat je niet laten kan." Je zou denken dat hij het vervelend bedoelde, maar een kleine glimlach verschijnt op zijn gezicht wanneer ik hem aankijk. Bij de deur van de zaal stoppen we, ik zie dat Effie Rian nog wat verteld om zich daarna naar mij toe te draaien, "Onthoud waar we het over gehad hebben, wees beleefd en charmant, dat moet wel lukken met jou koppie hè?" Vraagt ze me en knijpt me dan in mijn wang zoals je verwacht dat een van je oudtantes zou doen wanneer ze voor de zoveelste keer dat jaar zeggen hoe groot je wel niet bent geworden. Achter haar rug om schenkt Haymitch mij een knipoog, "Succes met aardig zijn hè?" Want ook al ben ik nog niet echt voluit tegen iemand uitgevallen hier in het Capitool, heeft hij me op een of andere manier genoeg door om te weten dat ik normaal niet zo lief ben.

Voor we naar binnen gaan tover ik een charmante glimlach op mijn gezicht. We komen binnen in een bijna stille zaal, alleen de Beroeps staan in het midden van de zaal luidruchtig met elkaar te praten. De tributen van districten die bijna net zo kansloos zijn als ons district, bijvoorbeeld District 3 en 11, kijken met ongeruste ogen naar het groepje vechtersbazen. "Dus Rian," begin ik, "Wat voor vakken vond jij leuk op school?" In een poging om een normaal gesprek aan te knopen. "Ehm, wiskunde denk ik." Zijn ogen glijden naar de beroeps en maken dan weer contact met de mijnen. "In biologie ben ik ook altijd wel goed geweest." Weer draait hij zijn nek om om de Beroeps gade te slaan. Rian en ik praten een beetje over thuis, onze vrienden, lievelingsplekjes in de stad, vervelende leraren; de gebruikelijke koetjes en kalfjes. Fronsend leg ik mijn hand op zijn schouder als hij voor de zóveelste keer schichtig naar de herriemakers midden in de zaal kijkt. "We staan midden in het Trainingscentrum Rian, ze kunnen je echt niets aandoen."

"Maar ze zijn eng weet je! Ze zijn veel groter dan wij!" Jammert hij. Groot zijn een paar van hen inderdaad. Maar dat heeft mij nog nooit in de weg gestaan.

Ik trek een verontwaardigd gezicht, "Kom op zeg, hoe oud ben je nou, je laat je toch niet intimideren door een beetje stoerdoenerij?" Ik leg een hand op zijn schouder. "Je hebt nog eventjes voor we in de Arena zijn hoor." Voeg ik er aan toe.

Hij knikt naar me, blozend. Volgens mij schaamt hij zich over zijn kinderlijke gedrag. "Sorry," lispelt hij, "ik liet me een beetje meeslepen."

Grinnikend pak ik zijn arm en leid hem naar het midden van de zaal waar de rest van de tributen om een schijnbaar afgetrainde vrouw heen staan.

"Welkom tributen van de negenenzestigste Hongerspelen! Ik ben Atala, en ik ben hoofdtrainer. Oké, ik zal maar eens beginnen met uit te leggen hoe het hier allemaal werkt." Ze kucht even. "Om jullie zo goed mogelijk voor te bereiden op de Arena… En natuurlijk je mede-tributen, hebben wij zeventien onderdelen opgezet, verdeeld in drie categorieën, dit kan een beetje lastig worden dus let goed op."

"Als eerste het onderdeel wapens, dat op zichzelf weer wordt ingedeeld in werpwapens zoals speren bijlen en messen, man tot man gevechten, dus dat betekent, zwaarden, sabels en dolken, en als laatste; afstandswapens zoals de handboog, kruisboog en katapult."

Verder hebben we nog het camouflageonderdeel en niet te vergeten de basis survivaltechnieken. De onderdelen daar zijn spoorzoeken, vuur maken, knopen en vallen maken, klimmen en het eetbare planten deel. Nog duidelijk allemaal?" Iedereen mompelt een soort bevestigend antwoord. "Verder is er maar één regel, je vecht niet met andere tributen of de leraren, als je met iemand wilt oefenen kunnen wij iemand voor je regelen." Ze gooit haar gespierde armen in de lucht voor ze vertrekt om samen met de spelmakers alles in de gaten te houden. "Veel succes!"

Oké, voordat ik op mijn knieën ga smeken om reviews (ach laat ook maar), wie vinden jullie dat Finnick moet gaan spelen in Catching Fire? Ik dacht aan Armie Hammer, jullie?

*pokes you with stick* please review.