Jade Lammourgy Heel erg bedankt! Ik heb altijd het gevoel dat hoe ik schrijf nét niet helemaal klopt, maar fijn dat iemand dat anders ziet ;-D

TeensReadToo Garrett Hedlund en Armie Hammer lijken me allebei erg goed, maar ik blijf erbij: NIEMAND IS GOED GENOEG OM FINNICK TE SPELEN! Hij is gewoon te geniaal. :D

FF-Schwarz Haha, hier nog een Garrett Hedlund fan hier. Tja, ik zie er ook heel erg naar uit om de Finnick/Thèsa hoofdstukken te gaan schrijven, maar eerst wil ik me nog bezighouden met het opbouwen van een goedlopend plot, dan gaat het verhaal ook langer door, maar ik zal proberen er leuke momenten tussen te plakken zoals (hoop ik goed gelukt) in dit hoofdstuk is gedaan.

Luups Geen Engelse namen hoor! Abernathy is Haymitch' achternaam :D Ik ben erg blij met de vele reviews van je omdat dat een veel beter licht schijnt op de aparte hoofdstukken in plaats van mijn schrijven in het algemeen en ik ben het helemaal met je eens dat het hoofdstuk over de boete een stuk beter had gekund. Over je volgende review: de interviews zijn de dag voor de Spelen beginnen, dus dat hoofdstuk komt nog. En als laatste, ik zal je advies ter harte nemen, en ik hoop dat het dit hoofdstuk beter is, zeg maar of je het al beter vind.

Ik hoop dat jullie blij zijn met deze antwoorden en dat jullie opnieuw reviewen (ehm... dat is geen woord hè?)

Genoeg gekletst, geniet van het hoofdstuk ;D

Knikkebollend hoor ik de spoorzoekermeester aan, die al tijden aan een stuk door blijft ratelen over het belang van je ogen goed naar de grond gericht houden zodat je geen spoor kan missen. Ik weet wel beter dan dat advies op te volgen, want hoewel het natuurlijk fijn is om te weten dat je een van de andere tributen op het spoor bent, moet ik toch zeggen dat ik me er liever van bewust ben dat er eentje vanuit een hoge boom een pijl op me richt. Ik sleep mezelf voor mijn gevoel al uren van het ene slaapverwekkende onderdeel naar het volgende en Rian volgt me als een hondje, tot het er ergens rond het middaguur een luide bel gaat om de lunch in te luiden.

We lopen samen door de ultramoderne eetzaal, met aan de linkerzijde snel geteld twaalf verschillende 'kraampjes' die allemaal andere soorten voedsel aanbieden. Het water loopt me al in de mond door alleen al te kijken naar een van de stukken 'vetvrije' chocoladetaart achter het glas van de display die het dichtst bij me staat (een hele kraam met alleen voedsel met chocolade erin, wie heeft dat bedacht?! Echt geniaal, ook al is het dat vetvrij). Want ook al mogen wij tributen ons volproppen met al het heerlijke eten dat we aangeboden krijgen –en geloof me, dat is veel- dit is nog steeds het Capitool. En anders dan in de districten zijn alle snacks (waaronder natuurlijk chocola) hier standaard caloriearm. Ik wil net naar het einde van de rij lopen om een dienblad te pakken, wanneer een grote hand me zachtjes bij mijn arm pakt om me tegen te houden.

"Als ik jou was zou ik niet naar de chocolade gaan. Ze noemen het wel chocolade, maar het is echt ranzig spul. Niet te eten." Raadt Finnick Odair me aan met vriendelijke glimlach aan.

Ik kijk hem verbouwereerd aan. "Waar heb je het over? Ik heb gisteren ook chocoladetaart gegeten, deze hier is niet anders toch?"

Een moment lang is mijn nieuwe gesprekspartner alleen maar geschokt, maar hij vindt al snel zijn woorden weer terug. "Hoe kun je dat... spul te eten vinden? Het is een en al chemische rotzooi!"

Ik haal simpelweg mijn schouders op. "Niks mis mee, zou ik zeggen! Maar als je dat zo erg vindt kunnen we ook gewoon iets anders te eten gaan halen. Wat dacht je van een salade?"

Blijkbaar is Finnick het daar niet mee eens, aangezien hij nonchalant een arm om mijn schouders heen slaat en me naar de sandwichbar helemaal rechtsachter in de zaal dirigeert. Terwijl we daarheen lopen, bij het in de rij staan en tijdens het bestellen van de broodjes legt hij me zijn hele filosofie wat betreft eten uit. Die onder andere bevat dat die chemische troep die ze blijkbaar in caloriearme dingen proppen om alle vette bestandsdelen te vervangen bij hem taboe zijn... Dat had ik intussen wel gemerkt.

"Ik vind je levensbeschouwing ten opzichte van eten heel interessant hoor, echt waar," vertel ik hem wanneer we ergens halverwege de weg naar de tafel waar Haymitch, Effie, Phoenix, Rian en nog iemand die ik niet ken omheen zitten stil gaan staan. "En niet dat ik je weg wil hebben of zo," voeg ik daar nog snel aan toe terwijl ik de lichte blosjes die ik op voel komen op mijn wangen poog te verbergen met mijn lange haar, "Maar heb jij niks met de tributen van je eigen district te bespreken of zo? De achttien jarige jongen naast me geeft snel maar bedeesd antwoord. "Niet per se." Ik draai mijn gezicht naar hem toe en spoor hem met mijn blik aan om dat verder uit te leggen. "Nou ja, ik ben natuurlijk officieel wel mentor dit jaar, maar er zijn genoeg andere Winnaars uit mijn district die ook mee zijn gereisd voor de Spelen. Ik weet ook niet waarom, maar ze schijnen het leuk te vinden om elk jaar weer terug te komen. En hoewel ik daar niets van begrijp kan het best handig zijn; zij willen de taken die ik als mentor heb maar wat graag overnemen als ik... andere dingen te doen heb." Een grimmige uitdrukking overschaduwt zijn veel te knappe gezicht na dat korte moment van twijfel.

Ik wil er graag naar vragen, maar ik besluit dat áls hij het al wil uitleggen hij er zelf wel over zal beginnen. De sfeer voelt gespannen aan nu er een stilte valt, maar dat doet bijna meteen vergeten wanneer Finnick me een stralende glimlach schenkt, blijkbaar is alles weer goed. Ik kijk met spijt naar hem en de half opgegeten kaassandwich in mijn linkerhand en dan naar de tafel met daaraan de District twaalf delegatie. "Hoe graag ik ook hier samen met jou zou blijven-" Ik kan mezelf wel voor m'n kop slaan, zo wilde ik dat helemaal niet zeggen! Ik begin opnieuw te blozen en ga met een hand door mijn haar. "Maar ik moet nog aardig wat dingen met Haymitch bespreken." Ik glimlach verontschuldigend, en vind het ook vervelend dat ik moet gaan omdat hij de enige is bij wie ik me op dit moment op mijn gemak voel, hier tussen de mensen die het helemaal niet boeit of ik blijf leven of niet. Gek toch, hoe ik op zo'n moment zo makkelijk met iemand kan praten als ik nu doe met Finnick, terwijl ik hem pas een paar dagen ken. En bedenk je dan dat ik de veertien jaar dat ik leef absoluut geen sociaal middelpunt ben geweest. Veel mensen in ons district kenden me wel, de meesten hadden wel eens over me gehoord, maar als ze eenmaal echt met me omgingen merkten ze dat ik mensen niet zomaar binnenlaat. Dat heb ik altijd al gehad, en ik denk dat dat ook altijd wel een beetje zo zal blijven. Daarom heb ik het altijd een beetje bij die ene vriendengroep gehouden, met mensen die ik echt vertrouw.

"Hmm... Hij kijkt nu al best chagrijnig vind je niet?" Hij kijkt me recht in de ogen voor hij verder spreekt. "En eerlijk gezegd denk ik niet dat dit zijn humeur veel beter gaat maken." En dan doet hij iets wat ik niet echt had verwacht: hij legt een van zijn grote vissershanden op mijn linkerbovenarm en kust me op mijn wang met een speelse twinkeling in zijn ogen. Hij knipoogt naar me en ik rol daarop met mijn ogen; want ook al had ik het niet verwacht, zag ik hem er wel voor aan om zoiets toch te doen. Hij is en blijft namelijk wel Finnick Odair.

"Morgen, zelfde tijd zelfde plaats?"

"Duh, waar en wanneer anders sufferd!" Antwoord ik grappend.

"En jij nog succes met Haymitch kalmeren hè, die zal nu wel aardig pissig zijn." Hij weet gewoon dat ik het geen enkel probleem vind om met mensen in discussie te gaan. Het is net een gevecht, maar dan zonder de kneuzingen en gebroken botten...

Ik steek mijn tong uit naar Finnick en draai me dan snel om naar Haymitch die me nagenoeg minder nijdig aankijkt dan ik had verwacht, om nog maar te zwijgen over de rest van de tafel; die staren me enkel als een stel leeghoofdige koeien aan. Moet dat nou, dat staren?

"Wat?!"

Ik loop naar de glazen tafel en laat mezelf soepel op de enige overgebleven stoel glijden, direct naast Effie en recht tegenover ik-zie-er-chaggie-uit-Haymitch; Perfect, gewoon perfect.

"Ik dacht dat wij wat te bespreken hadden deze pauze, maar jij had blijkbaar betere dingen te doen juffie?" Merkt mijn mentor grommend op.

"We waren alleen maar aan het praten Haymitch, wat is nou precies het probleem?"

"Het probleem is," O, God daar komt het al "Dat jij mijn persoonlijke verantwoordelijkheid bent. Niet alleen in het opzicht dat ik je klaar moet maken voor de spelen zelf, maar dat ik ook jouw begeleider ben in het traject naar de Hongerspelen toe. Ik ben verantwoordelijk voor jouw gezondheid en moet je zo goed als ik kan voorbereiden op de plek waar jij onvermijdelijk de volgende paar weken gaat doorbrengen, namelijk in de Arena. En ik help je niet door je te laten rotzooien met die idioot van een Odair. Begrepen?!" Tijdens deze preek is hij van het bijna fluisteren waarin hij begon, steeds harder gaan praten, tot Effie met een vinger voor haar mond subtiel duidelijk maakt dat ze denkt dat de andere tafels hem misschien zouden kunnen horen.

Een kleine glimlach siert mijn lippen. De preek die ik net moest aanhoren had iets ouderlijks over zich, hoewel het in niets leek op hoe mijn eigen vader gereageerd zou hebben op de situatie, het zou hem weinig geïnteresseerd hebben. Van hem mag ik doen waar ik zin in heb, als het maar iets goeds voor hem oplevert, ook al is het gevaarlijk: vechten mag ik omdat ik er vaak genoeg wat extra geld mee verdien, en de enige reden dat het getolereerd werd dat ik met Chet uitging was omdat hij eten meenam als we geld tekort kwamen en hij wél wat wist te winnen.

Mijn vader was er niet tegen geweest als ik met een invloedrijk, en bovenal bekend persoon als Finnick om zou gaan. Puur omdat hij er zelf ook wat uit zou kunnen halen, en om mij zou hij zich geen zorgen maken. Ik vind mijn vader heel aardig, maar net als ieder ander mens heeft hij zo zijn mindere kanten.

Ik knik, want ik ben het met hem eens. "Maar ben je dan niet bevriend met Finnick? Zo zag het er gisteren wel uit namelijk."

Hij lijkt zijn woorden zorgvuldig te kiezen. "Als je Finnick eenmaal kent is het een goede jongen en een van de weinige mensen die ik vertrouw hier in deze jungle, maar hij heeft de neiging om... Een beetje te spelen met de geest van de mensen die hij ontmoet en dingen weinig serieus te nemen. Vandaar de waarschuwing ook."

Nu begin ik toch te twijfelen, twijfelen aan Finnick, twijfelen aan mezelf. Ik voelde me op mijn gemak net bij hem, was dat soms ook gespeeld? Of was dit anders? Ik weet het antwoord niet, en met de gedachten die als een zwerm papieren vliegtuigjes door mijn hoofd heen en weer beginnen teracen denk ik ook dat ik er niet snel achter zal komen.

"Maar even weer opletten," Haalt Haymitch me uit het dilemma in mijn hoofd. "Jullie zijn de underdogs, en jullie moeten het hebben van jullie tactiek. Dus de opdracht voor de training zo meteen en de volgende dagen is, let op je mede-tributen en bestudeer ze. Bekijk wie je vijanden zijn en wie je mogelijk kunt vertrouwen, of in ieder geval mee samen kan werken. Ik wil morgenmiddag rapport, begrepen?"

Vraag van de dag: Wat voor Percy Jackson and the Olympians fanfic moet ik gaan schrijven? (Geen probleem met slash ofzo btw)

Ik heb wel wat ideeën, maar ik wil natuurlijk graag weten wat er ook echt gelezen gaat worden!

-ThatCharmspeakingGirl