ตอนที่ 5 พบนักประดิษฐ์
-วันต่อมา-
"เอาล่ะ วันนี้พวกเธอจะต้องเลือกหัวหน้าห้อง"
Eraserhead ที่หน้าตาเหมือนคนอดนอนไม่ต่างจากสองวันก่อนพูดขึ้นขณะยืนอยู่หน้าชั้นเรียนและยังอยู่ในถุงนอนของเขา หลังจากที่เมื่อสักครู่บ่นถึงนักเรียนสองคนที่ปัญหา คนหนึ่งใช้อารมณ์ คนหนึ่งพังร่างกายตัวเอง เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ว่าตัวเองต้องเจอกับเรื่องปวดหัว
ส่วนทั้งชั้นเรียนต่างก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น แต่ละคนต่างก็เสนอตัวเองด้วยความสนุก ส่วน Izuku นั้นยังนิ่งอยู่ บอกตามตรงเขาไม่อยากเป็นเลยจริงๆ ประสบการณ์เมื่อตอนมัธยมต้นได้สอนเขาว่าถ้าไม่อยากวิ่งวุ่นจนหัวหมุนก็อย่าริอาจเป็นหัวหน้าห้อง
ท่ามกลางความวุ่นวายที่ใครๆก็อยากเป็นหัวหน้าห้อง Tenya ก็ได้พูดจากโพล่งผ่างเสนอวิธีการโหวตหาหัวหน้าห้องตามหลักประชาธิปไตย เสียงบ่นระงบดังขึ้นมา ทุกคนพึ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันจะเอาความเชื่อใจมาจากไหน คงไม่พ้นโหวตให้ตัวเองอยู่ดี
และผลก็เป็นไปตามนั้นจริงๆ ทุกคนต่างมีคะแนนโหวตของตัวเอง ยกเว้น Tenya Ochako และ Shoto แล้วก็มีคนที่ได้คะแนนโหวตเกินกว่าหนึ่งอยู่สองคน
Izuku กับ Momo
"ใครโหวตให้เดกุ!?"
'นั่นน่ะสิ'
Izuku ก็สงสัยเช่นเดียวกับ Katsuki มันหมายความว่ามีคนเลือกเขาถึงสองคน เพราะเขาได้ลงคะแนนให้กับ Momo ด้วยเหตุผลสองประการ หนึ่งคือเป็นนักเรียนแนะนำ ซึ่งหมายความว่าต้องมีทักษะแต่ละด้านในระดับที่ดีเยี่ยม และสองคือการวิเคราะห์การต่อสู้ที่เขาได้ฟังจากเพื่อนร่วมชั้น ที่ซึ่งยืนยันข้อแรกได้ว่าเป็นความจริง ส่วน Shoto ที่เป็นนักเรียนแนะนำเหมือนกัน แต่เท่าที่สังเกตดูคือเป็นพวกโลกส่วนตัวสูงลิ่ว ไม่เหมาะกับงานนี้อย่างแน่นอน
ผลลัพธ์จึงจบลงที่ Momo ได้เป็นหัวหน้าห้องจากการโหวตสามคะแนน ส่วน Izuku ก็ได้เป็นรองหัวหน้าจากสองคะแนนโหวต
พอถึงช่วงพักเที่ยง Izuku ก็ได้รับรู้ว่าคะแนนของตัวเองมาจาก Tenya และ Ochako …ก็ไม่แปลกใจเพราะทั้งสองคนคือคนที่เเขาคุยด้วยมากที่สุด จากนั้นก็ได้รู้อีกว่า Tenya มาจากครอบครัวที่เป็นฮีโร่กันทั้งบ้าน นั่นจะอธิบายถึงท่าทีที่แสดงออกมา คงเพราะความกดดันและความคาดหวังจากคนรอบตัว…
จากนั้นไม่นานสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น ระดับสาม!? พวกรุ่นพี่บอกว่ามันหมายถึงมีคนนอกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ผู้คนในโรงอาหารต่างก็กรูกันไปที่ทางออกอย่างตื่นตกใจ เกิดเป็นสถานการณ์ที่แออัดเบียดเสียด
Izuku ถูกคลื่นมวลมหาประชาชนแยกออกจากกลุ่มเพื่อน เขาถูกผลักถูกดันจนไปติดกับกระจก นั่นทำให้เขามองเห็นพวกอาจารย์ที่กำลังจัดการกลุ่มนักข่าวที่อยู่ข้างนอก เขาประติดประต่อได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ต้องบอกให้ทุกคนได้รู้เพื่อที่จะได้เลิกตื่นตกใจกันเสียที
'ต้องเป็นอะไรที่ดึงความสนใจของทุกคน'
Izuku เรียกใช้การเสริมกำลัง แล้วกระโดดขึ้นเหนือฝูงชน จากนั้นก็ถีบเสาคอนกรีตด้านหลังเพื่อพุ่งตัวไปยังยืนป้ายทางออกฉุกเฉิน ก่อนจะสร้างนกหวีดขึ้นมาเป่าเรียกความสนใจพร้อมกับโกนบอกความจริงกับทุกคน
"ไม่มีอะไรแล้ว! ผู้บุกรุกก็แค่นักข่าว พวกอาจารย์กำลังจัดการให้!"
คาบบ่ายวันนี้ไม่มีวิชาฮีโร่พื้นฐาน เนื่ออจากความวุ่นวายเมื่อตอนพักเที่ยงทำให้เหล่าอาจารย์ต้องไปประชุมกัน วิชาที่เหลือจึงถูกยกเลิก ทำให้นักเรียนจะทำอะไรก็ได้ ดังนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับ
Izuku ได้ใช้โอกาสนี้เอาชุดฮีโร่ไปซ่อม
ดังนั้นในตอนนี้ผู้มีเรือนผมสีเขียวแห่งแผนกฮีโร่ที่กำลังถือกระเป๋าที่บรรจุชุดฮีโร่ที่เสียหายได้เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องวิจัยของแผนกสนับสนุน โดยมีเสียงกระทบกระเทือนกึกก้องของโลหะและวัตถุที่ถูกโยนอย่างไม่ใส่ใจทะลุแผ่นเหล็กออกมาให้ได้ยิน
เขาคิดว่าควรจะเคาะประตูก่อน
" …หาไอ้บ้านั่นไม่เจอ ไม่เอาน่าคุณอยู่ที่ไหน ลูกของฉัน?"
มีเสียงที่เป็นผู้หญิง และฟังดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดั่งที่เล็ดลอดออกมา
'ถึงแบบนั้น เธอก็พูดออกมาดังๆ ว่า ลูกของฉัน จริงๆ เหรอ?'
Izuku ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเคาะประตู จากนั้นเขาก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเบี่ยงตัวเองออกจากประตูเตรียมพร้อมที่ในกรณีที่เขาต้องการ
บึ้ม!
ความระมัดระวังของ Izuku ได้รับรางวัลเมื่อมีเสียงดังออกมาจากอีกฝั่งของประตู
'ระเบิดใช่ไหมนั่น'
Izuku คิดอย่างสงสัยพลางมองไปยังกลุ่มควันที่ลอยออกมาตามช่องประตู เกือบได้เข้าห้องพยาบาลอีกรอบแล้วไหมล่ะ ตอนนี้เขากำลังชั่งใจว่าจะกลับไปก่อนดีไหม เพราะอีกฝั่งของประตูมันดูไม่น่าไว้ใจสุดๆไปเลย
เอี้ยดดด
ประตูเหล็กหนาบานใหญ่ถูกเลื่อนออก ก่อนที่ต่อมา Izuku จะได้รับการต้อนรับโดยสายตาของเด็กสาวผมสีชมพูคนหนึ่งที่ใส่เสื้อกล้ามและสวมแว่นตาอันใหญ่บนหัวเธอ เธอเดินออกมาจากกลุ่มควันด้วยสภาพที่มอมแมม
"โอ้ยยย โอ้ยๆ อู้ยๆๆ ว่าแต่ใครมาล่ะเนี่ย"
"แค่กๆ เธอนี่นะ…" เสียงไอค่อกแค่กดังตามออกมาจากในห้อง ดูเหมือนจะเป็นผู้ชาย "แค่เพราะว่าความคิดมันแว่บขึ้นมาในหัวก็ไม่ได้หมายความว่าต้องสร้างมันขึ้นมาทันทีนะเฟ้ย!"
เจ้าของเสียงบ่นเดินออกมาที่ประตู เขาเปลือยท่อนบนและสวมหมวกที่ปิดบังเกือบทั้งหน้ายกเว้นปาก
"โฮะๆๆๆ ความผิดพลาดคือต้นกำเนิดของความสำเร็จนะคะอาจารย์ Powerloader ก็อย่างที่เอดิสันว่าเอาไว้ไงคะ [เพียงเพราะสิ่งที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่คุณวางแผนที่จะทำไม่ได้หมายความว่ามันไร้ประโยชน์]" เด็กสาวผมสีชมพูโต้กลับ
"นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องไร้สาระนะ! เธอจะฟังที่ฉันพูดบ้างไม่ได้หรือไงห่ะ?! นี่เพิ่งจะวันที่สามเองนะ วันที่สามของการเรียน! แต่เธอก็ทำระเบิดอีกแล้ว!" ผู้ชายคนเดิมยังคงตะโกนว่าออกมา แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากผู้ต้องหา
"โย่!" เธอทักทายทั้งหอบเหนื่อย เลอะคราบน้ำมัน และรอยอื่นๆ บนเสื้อผ้าของเธอ "ฉันกับอาจารย์กำลังสร้างลูกกันอยู่ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"
Izuku ตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อคำพูดที่ชวนให้เข้าใจผิดและเสียงพึมพัมของอาจารย์ Powerloader ว่า 'ฉันไม่ได้ทำลูกกับเธอ!' แล้วเข้าเรื่องทันที "ผมมาซ่อมและปรับปรุงชุดฮีโร่"
"โอ้ จะให้ฉันทำอะไรบ้างล่ะ" เธอมองเขา มองขึ้นและลง ก่อนที่จะย้ายสายตามายังกระเป๋าที่เขาถือไว้
"อืม…"
"ขอดูหน่อย" เธอถาม โดยไม่รอคำตอบเธอก็คว้ามันมาจาก Izuku ไปแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง เห็นเป็นแบบนี้ Izuku จึงเดินตามเข้าไป ซึ่งภายในก็ดูสมกับเป็นห้องที่เอาไว้สร้างสิ่งของ เต็มไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือ และก็น่าจะดูดีกว่านี้ถ้าไม่เกิดระเบิดขึ้น
"อย่าพึ่งซน Hatsume เอาคู่มือมาให้ฉันก่อน" Powerloader บอกกับเด็กสาว แล้วหันมาพูดกับ Izuku "เดี๋ยวฉันจะดูให้ว่าพอจะทำอะไรบ้าง ถ้าแค่นิดๆหน่อยๆก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกไม่กี่วันก็เสร็จ แต่ถ้าจะยกเครื่องครั้งใหญ่ก็ต้องรอให้รัฐบาลอนุมัติด้วย"
"ก็อยากจะให้ชุดทนทานและคล่องตัวกว่านี้–"
"นายมาได้ถูกเวลาแล้ว ฉันชื่อ Hatsume Mei และอย่างที่รู้ว่าฉันอยู่แผนกสนับสนุน มันคืองานของฉันที่จะทำตามของต้องการของนาย!"
ความต้องการของ Izuku ถูกตัดด้วยการแนะนำตัวของเด็กสาวผมสีชมพู เธอเข้ามาใกล้จนเขาต้องถอยออกเพราะความเขิน
"อะ เอ่อ ผมชื่อ มิโดริยะ Izuku"
"นายอยากได้แบบไหน อยากลองใช้ลูกของฉันไหม Quirk ของนายคืออะไร ชอบบินหรือเปล่า"
Mei ถามออกมาเป็นชุดพร้อมกับเข้าลูบคลำร่างกายของคนผมสีเขียวโดยไม่ได้รับอนุญาต
"อืม เยี่ยม…ร่างกายของนายฟิตกว่าที่เห็นอีกนะเนี่ย หุๆๆ ฉันชอบคนมีกล้ามแบบนายเนี่ยแหละ"
"เอ่อ..."
Izuku ถอยห่างทั้งที่หน้าแดง เกิดมาไม่เคยโดนผู้หญิงที่ไหนสัมผัสตัวแบบนี้มาก่อนจริงๆยกเว้นแม่ของเขา
"Hatsume!"
"ใช่ อาจารย์!"
Mei ย้ายกลับไปยังกระเป๋าของ Izuku แล้วลื้อชุดออกมาพร้อมเอาคู่มือที่พบในกระเป๋าไปให้ Powerloader ก่อนที่จะกลับมาสนใจที่ชุดต่อ
"นายไปทำอะไรมาเนี่ย!"
Mei อุทานให้กับชุดฮีโร่ที่มีสภาพดูไม่ได้เลย แต่สักพักเธอก็ยิ้ม
"อธิบาย Quirk ของนาย สถานการณ์ที่นำไปสู่การทำลายล้างของชุดนี้ โอ้…และตกลงที่จะเป็นผู้ทดสอบสำหรับลูก ๆ ของฉันด้วย!"
Izuku กระพริบตาให้กับคำพูดของเธอ ความต้องการเหล่านี้นั้นไม่ใช่เงื่อนไขที่ไม่สมเหตุสมผลนัก ยกเว้นข้อสุดท้าย แต่หากเธอสามารถทำตามความต้องการของเขาได้อย่างที่กล่าวอ้างมันก็ไม่มีเหคุผลที่จะปฏิเสธ
"ผู้ทดสอบ?"
"โอ้ แค่มาที่นี่เป็นครั้งคราว ทดลองใช้ลูก ๆ ของฉัน หรือนำไปใช้จริงกับชุดของนาย" เธอกล่าวพร้อมยักไหล่ "ฉันช่วยนาย นายช่วยฉัน วิน-วินใช่ไหม?"
มันฟังดูดี สิ่งเดียวที่ทำให้ Izuku ลังเลคือการระเบิดที่เธอทำ…
"มันเป็นข้อเสนอที่ควรพิจารณา แม้จะเห็น Hatsume เป็นแบบนี้ แต่ฉันก็ยอมรับฝีมือของเธอ ไม่ต้องพูดถึงว่าในอนาคตเธอจะทำได้ดีกว่านี้ ถ้านายต้องการผู้สนับสนุนในเส้นทางฮีโร่ก็ควรผูกมิตรกับเธอ" Powerloader แนะนำ
เมื่อ Izuku ได้ยินแบบนี้เขาก็พยักหน้าและตัดสินใจยอมรับเมื่อนึกถึงผลประโยชน์ ด้วยวิธีนี้เขาสามารถเพิ่มอุปกรณ์ในคลังแสงของเขาได้ด้วย
"Quirk ของฉันคือ Replication ตราบเท่าที่ฉันเข้าใจ ฉันก็สามารถสร้างสำเนาของสิ่งนั้น ๆ ได้"
Mei อ้าปากค้างพร้อมกับตาเบิกกว้าง ก่อนที่เธอจะร้องลั่นออกมา "นั่นมันเหมาะกับงานของฉันมาก ฉันจะมีโอกาสได้ลองอะไรมากมายโดยไม่ต้องกลัวว่าวัสดุจะหมด! นายสนใจจะมาเป็นคู่หูของฉันไหม!? โอ้ลูก ๆ ของฉัน แม่มาแล้ว!"
โดยที่ Izuku ไม่รู้ว่า Powerloader มีอาการสะดุ้งและพึมพัมเสียงเบา "ไม่นะ"
ขณะที่เด็กสาวกำลังตื่นเต้นกับความรู้ใหม่ อึซึคุก็ตัดสินใจดับฝันของเธอเสียก่อนที่มันไปไกลกว่านี้ "เสียใจที่ต้องบอกว่าสิ่งที่ผมสร้างมันจะอยู่ได้เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น และผมไม่คิดว่ามันทนต่อการดัดแปลงได้โดยที่ไม่หายไปก่อน"
เขาสาบานว่าได้ยินเสียงถอนหายใจของ Powerloader
"โอ้ น่าเสียดายจัง" Mei ทำท่าเศร้าแต่ก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว "แล้วชุดของนายล่ะ"
"นั่นมาจากทดสอบการต่อสู้เมื่อวาน รอยไหม้พวกนั้นเกิดจากระเบิด ส่วนแขนขวาที่ขาดก็มาจากที่ฉันใช้พลังมากเกินไป" Izuku อธิบาย
"นั่นค่อนค้างรุนแรง แต่จากวัสดุที่ใช้ชุดนี้มันก็ทนมากอยู่แล้วนะ" Mei ตั้งข้อสงสัย
"แน่นอนว่ามันสามารถรองรับพลังปกติของฉันได้ แต่เมื่อไหร่ที่ฉันใช้มากขึ้นมันก็จะฉีกชุดออก แม้ว่าฉันจะไม่คิดว่าตัวเองต้องใช้พลังแบบนั้นอีก แต่เผื่อไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย" Izuku ตอบ
"จะบอกว่านายสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้งั้นเหรอ" Mei ถาม
"จะพูดแบบนั้นก็ได้ แต่เมื่อฉันไประดับที่สูงขึ้นร่างกายของฉันก็บาดเจ็บไปด้วย เพราะงั้นฉันจึงอยากได้ชุดที่ทนทานขึ้นอย่างมากรวมถึงปลอกแขนหรือถุงมือที่ดูดซับแรงสะท้อนกลับจากการชก และบางทีอาจจะเป็นที่ขาด้วย" Izuku บอกสิ่งเขาต้องการ
"ฉันคิดว่าฉันทำได้นะ" Mei ยอมรับคำขอ ก่อนจะถามอีก "ว่าแต่นายรู้หรือไม่ว่าพลังที่มากขึ้นของนายมันกี่เท่าจากปกติ เพราะฉันจำเป็นต้องรู้ถึงระดับที่นายทำได้จะได้คาดคะเนถึงความทนทานของชุด"
"เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่แน่ใจ ฉันแค่คิดว่าต้องใส่ไปให้มากเท่าที่จะทำได้ในเวลานั้น" Izuku ตอบพลางเกาคาง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้จริงๆ มันเป็นอีกหนึ่งข้อผิดพลาดของเขาในการมองข้ามสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว
"นั่นจะเป็นปัญหา" Mei เองก็ครุ่นคิดหนักเหมือนกัน "บางทีเราอาจไปที่เมืองจำลองหรือป่า แล้วให้นายใช้พลังเหมือนเมื่อวาน?"
"และหักแขนของฉัน…" Izuku นึกสิ่งที่เขาต้องเผชิญ
"เราสามารถใช้ฟุตเทจตอนฝึกซ้อมเพื่อเอามาเป็นข้อมูลอ้างอิงได้" Powerloader พูดแทรกขึ้นมา "เพราะมีเคสที่นักเรียนไม่สามารถอธิบายพลังของตัวเองได้ชัดเจนเลยไม่สามารถให้ข้อมูลในการสร้างชุดได้ดีพอ ดังนั้นเราจึงต้องใช้วิดีโอเพื่อวิเคราะห์ความสามารถที่แท้จริง"
"โอ้ นั่นก็ยอดเยี่ยม แม้ว่าฉันอยากจะเห็นพลังที่ว่านั่นด้วยตาตัวเองก็ตาม" Mei พูดขึ้นด้วยความเสียดาย แน่นอนว่าความต้องการจริงๆ ของเธอคือการเอาอุปกรณ์ไปทดสอบในสภาพแวดล้อมใหม่
Powerloader ไม่สนใจแล้วพูดต่อ "ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง ก็คงต้องใช้เวลาในการจัดหาวัสดุนานหน่อย"
"ขอบคุณครับ" Izuku กล่าว
"เอาล่ะถ้าชุดนายไม่มีปัญหาแล้วก็มาลองลูกๆ ของฉันกันเถอะ!" Mei พูดออกมาอย่างตื่นเต้นพลางดึงชุดโครงกระดูกเหล็กออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ "นี่คือรุ่นต้นแบบของฉัน มีการติดตั้งเจ็ตแพ็คเข้าไปด้วย"
Izuku สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ข้อตกลงก็เป็นข้อตกลง
…หรือบางทีเขาอาจจะหลีกเลี่ยงด้วยสิ่งที่ปลอดภัยกว่า
"เอ่อ… ของตรงนั้นมันอะไรน่ะ" Izuku ชี้ไปที่ปลอกแขนที่วางอยู่บนโต๊ะ
"โอ้ อันนั้นคือเว็บชูตเตอร์" Mei ตอบ
"เครื่องยิงใย?" Izuku รู้สึกสนใจกับรูปลักษณ์ของมัน
"ฉันได้แนวคิดมาฮีโร่อเมริกันคนหนึ่งที่มี Quirk แมงมุม เขายิงใยออกมาจากก้น ฉันคิดว่ามันตลกเกินไป ดังนั้นฉันถึงสร้างที่ยิงใยที่ติดอยู่ที่ข้อมือแทน มันดูเท่กว่า" เธออธิบายสิ่งประดิษฐ์ของตัวเอง
"นั่นมันเจ๋งมาก!" Izuku แสดงความคิดเห็นออกมาดังๆ
"ใช่ไหม? นายสนใจจะลองหรือเปล่า" Mei ถาม
"ใช่" Izuku ยอมรับ เขาคิดว่ามันปลอดภัยกว่าชุดโครงเหล็กเป็นไหนๆ
"งั้นก็มาทำกันเถอะ" Mei พูดพลางเดินเข้าไปหยิบเครื่องยิงใยมาให้
Izuku รับมันมาและเริ่มสวมใส่ "มีอะไรที่ฉันต้องรู้ไหม"
"อย่างแรกเลยคือนายใส่ผิดด้าน" Mei เข้ามาแก้ให้ โดยให้ตัวเครื่องให้มาอยู่หน้าข้อมือ และวางปุ่มที่ยื่นออกมาจากตัวเครื่องไว้บนฝ่ามือ "สอง เส้นใยทำจากวัสดุสังเคราะห์ที่เหนียวและยึดหยุนมากๆ และมันจะละลายไปเองในหนึ่งถึงสองชั่วโมง"
"โอเค" Izuku เริ่มสำรวจอุปกรณ์พร้อมอาการพึมพัมกำเริบ "ถ้าให้เดาคือปุ่มบนฝ่ามือเอาไว้ยิงสินะ แล้วระยะล่ะ? น้ำหนักที่รับได้? จำนวนครั้งของการยิง? มันทำงานยังไง? เล็งยังไงให้เข้าเป้า?"
"ฉันดีใจที่นายสนใจลูกของฉัน" Mei กล่าวด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะเริ่มที่เลื่อนปุ่มบนเครื่องก่อน เลื่อนไปจนสุดเลย"
Izuku ลองทำตามทันที ทันใดนั้นเองก็มีจุดแสงสีเขียวเล็กๆ ปรากฎบนตัวเครื่อง พร้อมกับจุดสีแดงที่โผล่ขึ้นที่ตรงกำแพงที่ Izuku ชูแขนไป มันคือการเปิดเครื่องและยิงเลเซอร์
'ถ้าแค่เปิดเครื่องก็เลื่อนมาไว้แค่ตรงกลางสินะ' Izuku เข้าใจการทำงานของระบบนี้ทันที
Mei จึงเริ่มอธิบายถึงสิ่งประดิษฐ์ของตัวเอง "มันคือเลเซอร์ชี้เป้า ฉันคิดว่าจะเพิ่มการวัดระยะไปด้วย โดยเชื่อมต่อกับแว่นตาที่แสดงผลการวัด แต่เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง ส่วนจุดที่เลเซอร์ปรากฏคือจุดที่ใยจะถูกยิงไป ระยะของมันอยู่ที่ประมาณยี่สิบเมตร"
"ทีนี้กดปุ่มบนฝ่ามือเลย ใช้มือข้างเดียวกันนั่นแหละ"
ทันทีที่ Izuku กดปุ่ม เส้นใยก็พุ่งออกมาจากเครื่องและตรงไปที่จุดเลเซอร์บนกำแพงอย่างแม่นยำ
"ถ้านายปล่อยนิ้วจากปุ่ม ใยก็จะถูกตัด มันยิงได้ประมาณยี่สิบครั้งถ้าใช้ครั้งละยี่สิบเมตร โดยไฟสีเขียวจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองถ้าใยเหลือสิบเมตร และสีแดงถ้ามันหมด" Mei อธิบายต่อ ขณะที่ Izuku ปล่อยนิ้วจากปุ่มเพื่อให้ใยถูกตัด
"ฉันคิดว่ามันเจ๋งจริงๆ นะ สามารถใช้เป็นอุปกรณ์จับกุมได้ดีเลย" Izuku ชมเจ้าสิ่งที่ตัวเองสวมอยู่ เขาสามารถนึกถึงการใช้งานที่หลากหลายของเจ้าสิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ได้
'สมแล้วที่แม้แต่อาจารย์ก็ยังแนะนำ ฉันอดคิดไม่ได้เลยว่าสิ่งของชิ้นอื่นที่เธอสร้างจะสุดยอดแค่ไหน' เขาคิดพลางมอง Mei ที่กำลังค้นโต๊ะทำงานด้วยความชื่นชม
"ใช่ไหม? แน่นอนว่าลูกของฉันทำได้มากกว่านั้น จะใช้โหนตัวหรือดึงสิ่งของเข้ามาก็ได้เหมือนกัน! มันสามารถใช้ลากรถได้สบายๆ ฉันว่าเราไปที่เมืองจำกันเถอะ จะได้เห็นการใช้งานจริงๆ ของลูกของฉัน" Mei เสนอด้วยความตื่นเต้น
'เพราะไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาในการติดต่อนานเท่าไหร่ เราจึงให้พวกอุรารากะไม่ต้องรอ ดังนั้นฉันจึงว่าง' Izuku คิดก่อนจะเห็นด้วยกับความคิดของ Mei "ถ้าทำได้ก็โอเค"
"อาจารย์ Powerloader ค่ะ ฉันขอใช้เมืองจำลองเบต้านะคะ"
ขอตัดจบ ส่วนการทดสอบก็ไปจินตนาการกันเองล่ะกัน
ดังนั้นในตอนนี้ Izuku จึงพบกับสุดยอดนักประดิษฐ์เร็วกว่าเนื้อเรื่องหลัก พร้อมกับได้ของเล่นใหม่… คือฉันตัวเราชอบที่ Izuku ใช้แส้ดำโหนตัวไปมา ดังนั้นจึงเพิ่มเครื่องยิงใยให้เขาไปใช้แบบสไปเดอร์แมน ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำได้ไม่ยากเมื่อพิจารนาว่าเด็กมัธยมก็ทำได้ด้วยสารเคมีให้ทดลองของโรงเรียน ดังนั้นการทำแบบเดียวกันในโลกที่เต็มไปด้วยพลังเหนือธรรมชาติ ๆ จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แน่นอนว่า Izuku จะได้อุปกรณ์เจ๋งๆ อีกหลายอย่าง ไม่อย่างนั้นความสามารถในการจำลองของเขาจะเสียเปล่าถ้าเขาจะสร้างแค่ของธรรมดา ๆ ทุกครั้ง
ในส่วนการเสริมพลังของ Izuku มันไม่ตายตัวและบ่งบอกระดับเด่นชัดเพราะเขาควบคุมมันโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่การแบ่งเปอร์เซ็นต์ บางครั้งเขาจะลดและเพิ่มพลังเองโดยไม่ได้ใช้ความตั้งใจ แต่ถ้าจะให้เทียบกับพลังที่ Izuku รับไหวในตอนนี้ก็จะประมาณ OFA 10%
และตอนหน้าก็เป็นการบุก USJ ที่ซ้ำซาก
คิดเห็นยังไงทิ้งคอมเมนต์ไว้