AN: Dit is de gecorrigeerde versie van 18/04. De inhoud is gelijk gebleven, maar de tekst bevat minder taalfouten en vergissingen.

"The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams" (Eleanor Roosevelt)

Harry stak voorzichtig zijn hoofd om de hoek van de woonkamer. Hij raakte helemaal vertederd. Dirk, die ondanks zijn doorgedreven diëten nog steeds een enorme omvang had, boog zich teder over Io heen. Hij was erin geslaagd om Io plat op de grond te leggen en had haar voeten op een stoel gelegd. Voor Harry was het verbazend om te zien hoe liefdevol Dirk Io behandelde. Voor Harry had Dirk lang als een domme bruut gezien. Net toen hij ontdekte dat Dirk ook nog andere kanten in zich had, waren hun wegen uit elkaar gegaan.

Harry tikte zacht op de deur. Dirk keek op. Hij was niet boos, maar verdrietig en onzeker over wat hij moest doen. Normaal gezien nam Io het voortouw in alles.

"Het spijt me, Dirk. Als je wilt, ik heb een drankje gebrouwen. Het is hetzelfde als ik aan jou heb gegeven toen jij me bent komen opzoeken in Londen. Het zal haar zachtjes bij bewustzijn doen komen en ervoor zorgen dat ze kalm blijft."

Dirk twijfelde wat en knikte toen. Harry gaf hem het flesje.

"De ingrediënten waren niet meer heel vers, dus ze mag een flinke slok nemen. Normaal slikt ze het vanzelf in. Ik zal boven met Elisabeth wachten."

Harry liep terug naar boven. Het was hem opgevallen hoeveel Elisabeth en Io op elkaar leken. Gelukkig voor Elisabeth, dacht Harry. Io en Elisabeth waren allebei niet heel groot. In tegenstelling tot bij Dirk, de schade was bij hem misschien te groot geweest, werkte de gezonde voeding bij hen. Je kon zien dat ze goed voor hun lichaam zorgden.

Io's gezicht stond vol, vol met sproeten. Omdat ze ook ros haar had moest Harry aan de Wemels denken. Eigenlijk zag Io er een beetje Wemelachtig uit, maar met een gracieuzer lichaam. Eleganter dan de kleine, soms wat jongensachtige Ginny. Elisabeth was ook ros, maar had minder sproeten. Een klein beetje had ze er, rond haar neus. Ze zag er absoluut veel meisjesachtiger uit dan Ginny op die leeftijd. Het haar van moeder en dochter kwam tot net over de schouders en was gladgeborsteld. Deze avond hadden ze het allebei in een paardenstaart.

Elisabeth zat boven op het bed te wachten. Ze was nog steeds wat sip en keek geïntrigeerd naar de stapel vreemde voorwerpen in de kamer. Nu ja, het was ook wel niet de standaard kamer die je zou verwachten in een dreuzelwoning. Elisabeth had veel gefantaseerd over wat zich in de 'geheime kamer' kon bevinden, maar dit had ze nooit verwacht. Het was een vrij standaard kamer, de kleinste slaapkamer in het huis. Een bed, bureau en een kleerkast, met daar bovenop een grote hutkoffer. Maar in één hoek lag er een grote stapel spullen. Vreemde en minder vreemde spullen: boeken, een hoop zwarte en rode doeken, Elisabeth dacht dat het een soort kledingsstuk moest zijn, rollen perkament, ganzenveren en een ketel. Bovenop en op het bureau lagen ook nog een hele hoop kranten.

Al bij al waren de kranten nog het vreemdst. 'De ochtendprofeet' was de naam van de krant. En de foto's op de krant... bewogen. Ze waren wel nog steeds in zwart-wit. De kleurentechnologie, dacht Elisabeth met een glimlach, was nog niet tot bij de tovenaars doorgedrongen.

Harry kwam de kamer terug binnen. Net op tijd. Als Harry niet had gedaan alsof het doodnormaal was, had Elisabeth het waarschijnlijk uitgeschreeuwd. Op het moment dat Harry binnenkwam, vloog er door het open slaapkamerraam een grote uil naar binnen. Harry wees geïrriteerd naar het bureau. De uil landde en stak een brief uit. Elisabeth keek Harry vragend aan. Ze snapte duidelijk niet wat er gebeurde. Waarschijnlijk had ze nog nauwelijks uilen gezien in haar leven.

"In de toverwereld worden uilen gebruikt voor het vervoeren van post." verklaarde Harry: "Ze zijn veel sneller en soms zelfs slimmer dan jullie postsysteem. Vroeger had ik een uil, die post kon bezorgen aan mensen waarvan ik zelfs niet wist waar ze waren."

"Wat komt deze uil brengen?"

"Dat zullen we direct zien. Ik vrees dat het van de overijverige werknemers van Magische Wetshandhaving zal zijn. Minderjarige tovenaars mogen namelijk niet toveren buiten school, zie je. Op het moment dat je weet dat je een tovenaar bent, treedt er een spreuk in werking, het Merk, die er over waakt dat je niet tovert. Helaas registreert deze spreuk enkel dat er magie is in jouw omgeving en niet wie de spreuken uitspreekt. In dit geval, ik dus."

"Is het erg als je tovert buiten school?"

"Dat is niet iets waar lichtzinnig mee mag worden omgesprongen. Bij meerdere overtredingen riskeer je om van school gestuurd te worden."

Harry zag dat Elisabeth erg ongerust keek. Hij probeerde haar gerust te stellen.

"Ik zei toch dat ik getoverd heb."

"Maar dat weten zij niet."

"Oh, daar moet je je geen zorgen over maken, ik ken wel wat mensen op het ministerie. Ik zal wel even een verklaring schrijven."

Harry nam de brief van de uil en opende de enveloppe. Hij las snel de voorkant, knikte en mompelde "Zoals ik al dacht."

Hij nam een rol perkament uit de stapel in de hoek en begon te schrijven.

Ik, Harry Potter, hoofd van het Schouwershoofdkwartier, verklaar hierbij dat ik verantwoordelijk ben voor de uitgevoerde spreuken vandaag, 23/07/2019, op de Ligusterlaan 4. Deze spreuken waren ter zelfverdediging en ter overtuiging van de moeder van een dreuzelgeborene die volgend jaar naar Zweinstein gaat.

Hoogachtend,

Harry Potter

Hij verzegelde het perkament en gaf het aan de uil.

"Terug naar afzender."

De uil steeg op en vloog het raam uit, de donkere nacht tegemoet. Elisabeth kon haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen.

"Wat zijn al die spullen daar in de hoek?"

"Toen ik hier – hoe lang is dat nu al geleden – meer dan 20 jaar geleden ben vertrokken, heb ik alle spullen die ik niet meer kon gebruiken hier achtergelaten."

"Wat zijn de doeken?"

"Oh, je zou ze waarschijnlijk wel herkennen moesten ze mooi opgeplooid zijn. Alle leerlingen van Zweinstein dragen als uniform een zwart gewaad. Dat staat op je brief. En de rode zijn mijn zwerkbal gewaden."

"Wat is zwerkbal?"

"Zwerkbal is de meest populaire tovernaarssport. Het wordt gespeeld vliegend op bezems. Er zijn vier ballen: de slurk, de beukers en de gouden snaai. In elk team zitten er zeven spelers: een wachter, een zoeker, twee drijvers en drie jagers. De jagers proberen punten te scoren door de bal door één van de drie ringen van het andere team te gooien, de wachter verdedigd de ringen van zijn team. De drijvers werken met de beukers. De beukers zijn zo behekst dat ze proberen om spelers van hun bezems te beuken. De drijvers houden ze van hun team weg en proberen ze naar het andere team te slaan. Tenslotte heb je nog de zoeker. De zoekers proberen de gouden snaai te vangen, een heel klein, bliksemsnel balletje. Als ze de gouden snaai vangen eindigt het spel en verdient hun team 150 punten."

Elisabeth zag pretlichtjes branden in Harry's ogen. Het was duidelijk dat hij een enorme fan was van het spel. Zelf vond ze dat het nogal ruw klonk. Vooral van de beukers was ze geen fan. Harry zette zijn betoog verder.

"Op Zweinstein is er een competitie tussen de verschillende afdelingen. Ik ben zelf..."

Io onderbrak hem: "Afdelingen?"

"Oh ja, euh, de leerlingen van Zweinstein worden onderverdeeld in vier afdelingen: Griffoendor, Ravenklauw, Huppelpuf en Zwadderich. De onderverdeling gebeurt aan het begin van het jaar door de sorteerhoed, op basis van karaktertrekken."

"Welke karaktertrekken?"

"Is zien: Griffoendor om ridderlijkheid, dapperheid en lef; Ravenklauw om schranderheid en wijsheid; Zwadderich om ambitie, sluwheid en leiderschap en Huppelpuf trouw, geduld en hard werken."

"Bij welke afdeling zat jij?"

"Griffoendor."

"Dat lijkt mij ook de leukste."

"Nu we toch over school bezig zijn. Zullen we eens kijken welke spullen je nog allemaal nodig hebt?"

Harry haalde een brief van Zweinstein uit zijn rugzak.

"Laten we eens kijken." Harry ging naast Elisabeth op het bed zitten, zodat zij ook de lijst kon zien.

"Uniform, kan je wel bij Madame Mallekin kopen. Misschien dat die puntmuts nog wel in die stapel daar licht, belachelijk eigenlijk dat dat ding er nog steeds opstaat. Van die boeken zal je ook nog wel het één en het ander daar terugvinden. Ketel en telescoop liggen er zeker."

"En waar haal ik de rest?" Elisabeth vroeg zich af waar ze in godsnaam toverboeken moest gaan kopen. Of erger een toverstok.

"Tja, je zou eens naar de Wegisweg moeten... Dat is de toverwinkelstraat."

"Waar is dat?" Elisabeth was al vaak in Londen geweest en was zeker dat ze nog nooit een winkel was tegengekomen waar ze toverstokken verkochten. Of toch geen echte.

"Het is in Londen, maar nogal moeilijk te vinden. Ik zal met je vader afspreken dat we eens samen zullen gaan, als dat goed is voor jou natuurlijk."

Elisabeth knikte enthousiast van wel. Ze wou liefst zo snel mogelijk gaan. Een toverwinkelstraat, stel je voor! Een uurtje later was alles in kannen en kruiken. Volgende week zaterdag zou Harry Elisabeth komen ophalen en zou ze mee met de Potters haar schoolspullen gaan kopen. Ondertussen was het buiten al aardig donker geworden. Harry besloot dat het maar eens tijd was om te gaan.

"Tot volgende week, nonkel Harry."

Io was de rest van de avond niet meer zo spraakzaam geweest. Harry dacht dat ze zich erbij had neergelegd, maar het nog niet helemaal had verwerkt. Nu, ontkennen kon ze niet meer, nu Harry voor haar ogen de spiegel terug had hersteld. Eigenlijk was het best wel logisch dat ze er wat van overstuur was. Heel haar wereldbeeld was plotseling overhoop gegooid.

Dirk groette hem ook gedag.

"Ik hoop dat je wat vlot thuisgeraakt. Hoe ben je hier eigenlijk?"

Harry grijnsde.

"Dirk, jij en ik weten heel goed dat ik niet het standaard verkeer gebruik. Onderweg naar hier ben ik verschijnseld, maar dat is niet zo aangenaam dus ik denk dat ik terug ga vliegen."

Dirk keek geschokt, ook hij was nog niet zo gewoon aan de normale gang van zaken in de magische wereld. Elisabeth was gefascineerd. Harry zag dat ze op het punt stond om hem uit te vragen, maar haar vragen terug inslikte terwijl ze een blik wierp op haar moeder.

"Zou ik de achterdeur mogen gebruiken?"

Harry, Dirk en Elisabeth gingen naar de tuin achter het huis. Io bleef, tot niemands verbazing, binnen. Harry nam zijn rugzak van zijn schouder. Daarin had hij eerder op de avond een deel van de spullen die nog op zijn kamer lagen ingestoken. Elisabeth wist dat hij ruimer was dan hij er uit zag. Dat had je soms met dingen.

Het bleek echter dat het niet zomaar een optisch effect was. De rugzak was uiteraard magisch vergroot. In feite was ze vanbinnen zo groot, en was ze zo behekst dat Harry ze in geval van nood als schuilplaats kon gebruiken. Harry trok een bezemsteel uit de rugzak. Het was de vuurflits die Harry jaren geleden van Sirius had gekregen. Mevrouw Vaals had hem gevonden de morgen na het gevecht met de zeven Potters en hem tot na de oorlog bewaard. Alhoewel er tegenwoordig heel wat betere bezems op de markt waren, zwoer Harry nog steeds bij de vuurflits. Een vuurflits was en bleef een bezem van topklasse, voorbehouden voor gesponsorde zwerkballers en toversnobs, die dachten dat ze met een dure bezem beter zouden kunnen vliegen.

Harry liet de bezem los, die op opstaphoogte bleef zweven. Na wat warme kleren hebben aangedaan, hoog in de lucht was het zelfs op warme julinachten koud, stapte Harry elegant op zijn bezem, groette Dirk en Elisabeth voor de laatste maal en steeg toen met een ongelofelijke snelheid, recht omhoog op. Dirk en Elisabeth keken hem met hun mond vol tanden na, zagen het zwarte stipje tegen de sterrenhemel kleiner worden en uiteindelijk verdwijnen.

Dirk sloeg zijn arm rond Elisabeth haar schouders. Ze liepen samen naar binnen. Het was een vreemde avond geweest. Een voorbode voor een hoop vreemde jaren die zouden volgen.

AN: Hopelijk vonden jullie het aangenaam, laat het mij weten, en anders ook.

Dus de vraag: Ik heb ontdekt dat ik een stukje van mijn verhaal vergeten te publiceren ben. Hoofdstuk 1 en 2 passen (toevallig) mooi op elkaar, maar eigenlijk had ik nog een stukje geschreven waarin Dirk Harry gaat opzoeken. Zijn er mensen die geïnteresseerd zijn om dit alsnog te lezen? Zo ja, dan denk ik dat ik het in een soort flashback ga proberen te gieten.

Gaarne antwoord.

W.