AN: Nieuw hoofdstuk, in tegenstelling tot wat ik eerder had beloofd komt Elisabeth nu nog niet de waarheid over Harry te weten. Ik beloof dat dat in het volgende hoofdstuk wel het geval zal zijn. Veel leesplezier!
Disclaimer: Ik heb absoluut geen enkel recht op de personages, situaties, locaties, voorwerpen, etc. die ik niet zelf verzonnen heb. Ere aan wie ere toekomt!

"It is never good dwelling on good-byes,' she said. 'It is not the being together that it prolongs, it is the parting." (Princess Elizabeth Asquith Bibesco)

Elisabeth was zenuwachtig. Heel zenuwachtig. Vandaag was het de grote dag, 1 september. De start van haar nieuw leven. Sinds gisteren al was ze stil en teruggetrokken. Ze was bang. Wat als ze helemaal geen goede heks zou zijn? Wat als ze helemaal geen heks zou zijn? Stel dat ze op school ineens zeiden dat ze misschien toch beter naar een dreuzelschool zou gaan...

Bovendien zou het de eerste keer zijn dat ze zo lang weg was van haar mama en papa. Haar vorige school was hier niet ver vandaan geweest. Haar papa zette haar 's morgens af en haar mama haalde haar 's avonds op. Nu zou ze hen niet zien tot de kerstvakantie... Ze wist nu al dat ze ontzettend veel brieven zou schrijven. Waarschijnlijk vanavond al. Io klopte op haar deur.

"Elisabeth, kom je? We moeten vertrekken, anders mis je de trein."

Elisabeth slikte. Het moment was aangebroken. Ze zouden gaan vertrekken. Alle drie, Elisabeth, Io en Dirk, stapten ze in de auto. Langzaam begon Dirk achteruit van de oprit de straat op te rijden. Elisabeth bestudeerde haar vingers.

BENG

De auto schoof met een schok opzij. Elisabeth hoorde haar vader vloeken en haar moeder gillen. Haar vader stapte uit en begon hard te roepen tegen de chauffeur van de auto die zich in hun flank had geboord. Dirk had hem niet gezien omdat hij aan de verkeerde kant van de weg reed. De man was duidelijk erg van streek. In zijn beste Engels (het was een Fransman) probeerde hij zich te verontschuldigen.

Het was al snel duidelijk dat de beide auto's te zwaar beschadigd waren om onmiddellijk verder te kunnen rijden. Dirk belde een taxi. Ze hadden niet meer zo lang totdat de trein zou vertrekken. Elisabeth hoorde haar vader een uitstekende imitatie geven van opa Duffeling. Geen taxi blijkbaar. Ten einde raad plofte Dirk op zijn motorkap neer. Hij wist het niet meer. Io, ondertussen gekalmeerd, kwam met raad.

"Misschien moet je Harry contacteren over de te volgen procedure bij het missen van de trein?"

Dirk keek alsof hij het licht had gezien. Hij haalde zijn GSM boven en... besefte dat hij Harry's nummer niet had. Enkel zijn adres. Telefonische inlichtingen dan maar...

"Goedemiddag, u spreekt hier met Dirk Duffeling. Is het mogelijk om mij snel het telefoonnummer van Harry Potter te geven."

Even zweeg hij. Hij keek gestresseerd op zijn klok.

"Grimboudplein 12, Londen."

Weer zweeg hij en luisterde naar wat er werd gezegd. Zijn gezicht betrok.

"Geen telefoonnummer geregistreerd, zegt u. Of ik zijn werkplaats weet."

Dirk probeerde zich zijn bezoek aan Harry terug voor de geest te halen. Ze hadden over veel gesproken. Zijn werkplaats... Ja, hij wist het!

"Het Ministerie van Toverkunst!"

Nog voor de woorden zijn mond verlaten hadden, wist Dirk dat het een fout was. Er was geen enkele kans dat ze een telefoonnummer zouden hebben van het Ministerie van Toverkunst. Hij wist niet eens of tovenaars wel telefoons gebruikten. Teleurgesteld liet hij zich terug vallen op de motorkap. Hij wist het niet meer...
De trein vertrok over een kwartier...

Harry genoot met volle teugen. Tussen de rook van de stoomlocomotief ontwaarde hij overal bekende gezichten. Overal stonden er families en vrienden bij elkaar. Enkele zevendejaars namen afscheid van hun afgestudeerde vriendje of vriendinnetje. Het zou een harde tijd worden, komend semester, dat herinnerde hij zich van Ginny's laatste jaar. De compensatie kwam bij het weerzien. Afstand creëert passie.

Hij had hem direct gezien, de officiële ministerie-uil. Als hoofd van het schouwerhoofdkwartier moest hij dag en nacht bereikbaar zijn. Hij vroeg zich af wat er nu weer zo dringend was. De uil landde op zijn schouder. Met de brief in zijn hand wendde hij zich af van zijn gezinnetje. Ginny was Lily aan het bemoederen, het was haar eerste keer, terwijl de jongens rijkhalzend uitkeken naar hun vriendjes.

Zijn ogen vlogen over de tekst. Hij vloekte binnensmonds. Hij had de opdracht gegeven om alle meldingen i.v.m. Klein-Zanikem langs hem te sturen. Dirk had blijkbaar twee minuten geleden geprobeerd om zijn en het Ministerie van Toverkunsts telefoonnummer op te vragen. Uiteraard hadden ze geen telefoon. Twee minuten geleden? Dan geraakten ze nooit op tijd hier. Toch niet met het dreuzelvervoer. Waarom waren ze daar nog? Deed Io weer moeilijk? Harry dacht nochtans dat ze bijgedraaid was...

"Ginny?"

"Is het ernstig?" Ginny was het ondertussen al gewoon. Te pas en te onpas kreeg Harry een uil, waarna hij vaak dringend ergens naartoe moest. Ze herkende het aan alles: de manier waarop hij naar haar keek, waarop hij de brief vasthield en waarop hij haar naam uitsprak. Door de jaren heen was ze op zo'n momenten bijzonder efficiënt in haar communicatie geworden.

"Neen, maar ik denk dat er een probleem met Elisabeth is."

"Kom je de kinderen nog uitzwaaien?"

"Ik doe mijn uiterste best."

Harry verdwijnselde met een knal.

De motorrijder kwam scheurend de hoek om. Dirk zuchtte geërgerd. Net zoals zijn vader had hij het niet voor motorrijders. Na alle rampspoed van vandaag kon een vreselijke motor, in ZIJN wijk, er ook nog wel bij. Hij was dan ook verbaast dat de motorrijder afremde, ZIJN oprit opreed, daarbij het autowrak behendig ontweek en stopte. Zijn verbazing werd nog groter toen de motorrijder zijn helm afzette. Het was Harry!

"Ik denk dat ik het probleem zie," zei Harry terwijl hij van de enorme motor klauterde: "waar is Elisabeth?"

Dirk kon niet uit zijn woorden komen. Stamelend wees hij naar het huis. Samen gingen ze naar binnen. Eenmaal binnen, kreeg Dirk er een vraag uitgeperst.

"Hoe weet je het?"

Harry moest lachen. "Het ministerie monitort al het telefoonverkeer van de dreuzels, om 'lekken' op het spoor te komen. Als jij telefonische inlichtingen belt en vraagt naar 'Harry Potter' en 'het Ministerie van Toverkunst' gaan ongeveer alle alarmbellen af. En omdat de oproep naar Klein-Zanikem getraceerd is, werd ik automatisch op de hoogte gesteld."

Dirk staarde hem ongelovig aan. Harry ging verder.

"Als Elisabeth haar trein nog wilt halen, stel ik voor dat je haar roept. Ik zal straks iemand laten langskomen voor haar bagage."

Dirk knikte.

Even later zette Harry Elisabeth achteraan op de motor. Ze keek wat zenuwachtig. Ze had nog nooit vanachter op een motor meegereden. Het leek haar erg onveilig. Nonkel Harry zette een helm over haar hoofd en kwam voor haar op de motor zitten. Hij zette ook zijn helm op.

"De motor is uitgerust met verschillende veiligheidsmechanismen. Een gewijzigde vorm van de vloek van beentjeplak zorgt ervoor dat je er niet van kunt vallen. Een automatische evenwichtsbezwering zorgt ervoor dat de motor niet kan omvallen."

Nonkel Harry probeerde haar gerust te stellen. Het kwam allemaal vrij plotseling. Vijf minuten geleden had het er nog naar uit gezien dat ze haar trein nooit zou halen. Nu zou ze hem misschien nog wel halen. Nonkel Harry draaide aan een sleuteltje. Ze voelde hoe de motor brommend onder haar tot gang kwam. Nonkel Harry's stem weerklonk door de helm.

"Ik zet de vloek van beentjeplak aan." Hij haalde een schakelaartje over. Elisabeth voelde dat haar benen tegen de zijkant van de motor aangezogen werden. Met haar handen wist ze niet goed blijf.

"Je kan je handen rond mijn middel slaan." Soms had Elisabeth het gevoel dat nonkel Harry gedachten kon lezen. Zouden tovenaars dat kunnen? Zou zij dat ook gaan leren?

"We zijn weg."

Elisabeth liet één hand los om nog een laatste keer naar haar ouders te zwaaien. Met haar andere hand hield ze zich stevig aan Harry's pak vast. Langzaam bolden ze achteruit de oprit af. Ze reden de straat op, waar ze waanzinnig snel accelereerden. Elisabeth was ontzettend blij met de vloek van beentjeplak. Ze hield nonkel Harry stevig vast.

"Mijn kinderen gaan jaloers op je zijn, Elisabeth. Normaal mag enkel Ginny met me meerijden. Haar vader heeft hem aan ons gegeven als huwelijksgeschenk. Daarvoor was hij van mijn peetvader."

Een beetje later scheurden ze over een stil baantje.

"Goed vasthouden," waarschuwde Harry haar: "we hebben wat magie van de collectebus geïntegreerd in deze motor."

Elisabeth wist niet wat hij daarmee bedoelde. Tot plotseling...

BENG

Aan een duizelingwekkende snelheid vlogen ze over het land. Plotseling zaten ze in Londen. Harry scheurde door de straten, steeds net tussen en net naast. Elisabeth vermoede dat de magie ervoor zorgde dat het altijd net was en nooit ertegen. Ze stopten voor het station. De rit had maar enkele minuten geduurd. Harry sprong van de motor en tilde haar er ook af.

"Snel, we hebben niet lang meer!" zei hij.

Samen spurten ze door het station. Op perron negen greep nonkel Harry haar hand.

"Gewoon volgen."

Ze liepen recht op een muur af. Hij trok haar er doorheen. Voor haar begon een rode stoomlocomotief zachtjes op gang te komen. Nonkel Harry haastte zich naar de trein. De toverstaf in zijn hand liet een deurtje openzwiepen. Snel tilde hij haar op en duwde haar de coupé binnen. De trein begon steeds sneller te rijden en nonkel Harry werd steeds kleiner en kleiner. Toch hoorde ze zijn ademhaling nog steeds even duidelijk als daarstraks. Vreemd.

"Veel plezier op Zweinstein en tot vanavond!" hoorde ze. Waardoor ze besefte dat ze haar helm nog op had. Snel zette ze hem af. Door het raampje, in de verte, zag ze nonkel Harry haar uitzwaaien.
Tot vanavond?

AN: Een hartelijke dankjewel aan ANNEROOS, Florreke, freddie97 en Jade Lammourgy. Reviews worden erg gewaardeerd en werken motiverend!