AN: Een nieuw hoofdstuk binnen de week! Een pluim voor mezelf! Persoonlijk vind ik het een redelijk hoofdstuk, al is het voornamelijk een aanzet naar de rest van het verhaal. Een milde verstoring van het evenwicht...

Disclaimer: Het auteursrecht op personages, plaatsen en concepten die ik niet zelf heb bedacht, behoort niet aan mij toe, maar aan de oorspronkelijke auteur. Hierbij denk ik vooral aan J.K. Rowling.

"Rumor grew of a shadow in the East, whispers of a nameless fear..." (Galadriel, The Lord of the Rings: The Fellowship of the ring)

"Thee?"

Elisabeth en Lily knikten beide ja, dus schonk Hagrid drie kopjes uit. Het zijne had eerder het formaat van een kleine kookpot. In tegenstelling tot de rest van de leerkrachten verbleef Hagrid niet in het kasteel zelf, maar in een hut aan de rand van het Verboden Bos. Lily had Elisabeth eerder die dag gevraagd of ze zin had om mee te gaan. Elisabeth vond het eigenlijk maar een vreemd idee. Gaan theedrinken bij een docent? En bovendien was de docent letterlijk een reus van een vent, angstaanjagend groot.

"Zo Lily, nu moet je je vriendin toch is aan mij voorstellen."

"Oh ja... euh. Lily, dit is professor Hagrid, professor Verzorging van Fabeldieren en bovendien jachtopziener, sleutelbewaarder en terreinknecht van Zweinstein. Hagrid, dit is Elisabeth, ze is mijn... achternicht, geloof ik."

Elisabeth knikte. Ze was nog steeds erg onder de indruk. Het was uiteraard niet de eerste keer dat ze Hagrid zag, maar het was wel de eerste keer dat ze zo dichtbij was. Hij moest wel meer dan drie meter lang zijn!

Hagrid grinnikte: "Weer een Wemel zeker. Dat moet de... 17de Wemel zijn die ik hier over het terrein heb zien rennen. Bij Merlijn, ik wordt oud."

Lily viel hem in rede: "Nee, nee, nee. Ze is familie langs papa's kant. Van dreuzelouders."

Hagrid keek verwonderd. "Wat is je familienaam dan?"

Elisabeth deed voor het eerst haar mond open: "Duffeling."

Hagrid dacht diep na: "Duffeling, die naam zegt me iets, maar ik kan er niet echt de vinger opleggen wat..." Het bleef even stil. "Misschien... nee... het komt niet. Iemand een rotsje?"

Hij hield hen een doos koekjes voor. Uit beleefdheid namen Lily en Elisabeth er elk een, die ze eerst langdurig moesten weken in hun thee, voor ze er een stuk konden afbijten. Na een periode stilte, zette Hagrid het gesprek terug in gang.

"En hoe was jullie eerste week op Zweinstein?"

Lily en Elisabeth begonnen te vertellen. In het begin nam vooral Lily het woord, maar geleidelijk aan kwam Elisabeth wat los. Het werd haar duidelijk dat ondanks zijn woeste uiterlijk, Hagrid heel vriendelijk was. En bovendien wist hij veel over Zweinstein en de mensen die er rondliepen. Hij liep hier dan ook al een eeuwigheid rond. Enkel Banning en Kist waren hier al langer dan hij. Buiten begon de schemering in te vallen...

Elisabeth was een verhaal over haar ouders aan het vertellen, toen Hagrid haar plotseling onderbrak.

"Hoe zei je dat je vader heette?" Hij leek geschrokken. Lily en Elisabeth keken hem verontrust aan.

"Dirk. Dirk Duffeling."

Plotseling begon Hagrid te lachen. Een diepe, zware lach. Lily en Elisabeth keken elkaar vragend aan.

"Wat is er zo grappig?"

Hagrid kreeg met moeite zijn lach onder controle. Uiteindelijk, na enkele slokken van een vreemd amberkleurig goedje genomen te hebben, lukte het praten weer.

"Zoals je waarschijnlijk wel weet woonde je nonkel Harry, jouw vader, vroeger bij zijn oom en tante, met hun zoon Dirk, jouw vader." De meisjes knikten.

"Wel, Elisabeth, ongeveer 27 jaar geleden was Harry oud genoeg om naar Zweinstein te gaan en dus stuurden we hem zijn brief, maar je oma en opa Duffeling hielden die voor hem achter..."

Elisabeth knikte. Papa had haar verteld dat oma en opa nog steeds niet echt raad wisten met magie en dat het dus beter was om het hen voorlopig nog niet te vertellen.

"Dus stuurden we nog brieven en nog brieven. We zijn vrij aanhoudend, weet je. Uiteindelijk zijn ze op de loop gegaan voor de brieven, niet dat dat helpt, maar dat wisten zij niet. Toen heeft professor Perkamentus mij ingeschakeld. Hij schakelde mij meestal in als er belangrijke zaken moesten worden geregeld. Topkerel, had langer onder ons moeten blijven..."

Even scheen Hagrid verzonken te zijn in herinneringen.

"Door een vreselijke storm ben ik dus naar een klein hutje op een rots in de zee gevlogen om Harry op te halen. Ik moest sowieso met hem de volgende dag naar de Wegisweg. Nu je opa en oma lieten mij niet binnen – Elisabeth knikte alsof ze het zich levendig kon voorstellen – dus heb ik de deur ingebeukt en mezelf toegang verschaft. Dan hebben we daar wat staan ruziemaken, heeft je opa op mij proberen te schieten met een geweer – Lily keek onbegrijpend, Elisabeth geshockeerd – , wees gerust meissie, het is bij proberen gebleven en uiteindelijk is hij Perkamentus beginnen uitschelden. En toen ben ik een ietsie pietsie boos geworden en heb ik je vader een ietsie pietsie betoverd."

Elisabeth besloot dat het vermoedelijk beter was om niet te vragen wat er met haar vader was gebeurd. Het verklaarde wel waarom hij steeds zo zenuwachtig werd als er magie in de buurt was. En ze had zelf al gemerkt dat de definitie van humor verschilde bij tovenaars en dreuzels. Bovendien stond haar vader niet bekend om zijn gevoel voor humor. Vroeger, had ze van haar mama gehoord, al helemaal niet...

De klok sloeg elf maal. Hagrid vloekte.

"Bij Merlijns baard, jullie moesten al lang terug in jullie slaapzaal zijn. Minerva had me nog zo gewaarschuwd dat ik geen leerlingen te laat moest laten plakken... Kom ik breng jullie terug naar de leerlingenkamer."

Lily en Elisabeth voelden zich inderdaad al wat vermoeid. Ze pakten snel hun spullen bij elkaar en vertrokken met Hagrid in de richting van het kasteel. Ze waren echter nog geen tien meter ver toen er een afgrijselijk gejammer klonk uit het verboden bos. Hagrid keek gestresseerd om. Even leek hij te twijfelen, maar hij kwam al snel tot een beslissing.

"Sorry meisies, maar ik moet nu naar het Verboden Bos want zo te horen is er een van de Terzielers aan het baren. Jullie gaan direct naar jullie leerlingenkamer en als jullie een leerkracht tegenkomen zeggen jullie maar dat jullie bij mij zaten en dat ik jullie toestemming heb gegeven om zo laat nog op de gang te zijn... en euh... Als je professor Anderling kan ontwijken, zou je mij heel wat problemen besparen."

Hagrid draaide zich om en verdween op zijn eigen hossende, hollende manier in het donkere Verboden Bos.

Op hun hoede slopen de meisjes door de gang. Het was nog maar hun tweede week en dus kenden ze het klappen van de zweep nog niet zo, zoals ze het later zouden leren kennen. En dan hadden ze geweten dat ze die gang beter niet namen. James zou het hen later nog vaak onder de neus wrijven. Hoe dan ook: Lily en Elisabeth waren nauwelijks het kasteel binnen of ze hoorden al leerkrachten aankomen. Nog erger zelfs: professor Anderling!

Ze verborgen zich snel in een holle ruimte achter een wandtapijt en hielden zich zo stil mogelijk. Langzaam kwamen de stemmen dichterbij...

"Ik vind het echt jammer dat je niet langer in functie wilt blijven, Minerva. Er is niemand geschikter voor de job dan jij bent."

"Daar zou ik niet zo zeker van zijn, Harry. Er zijn verschillende van je collega's die ondertussen ruim de ervaring hebben om deze school te leiden. Ze zijn inderdaad niet allemaal perfect voor de job, maar er zijn er aan wie ik de zaken met een gerust hart kan overlaten. En je weet wat ik heb gezegd in het begin van het jaar, Romeo en je collega's hier weten dat ook: ik wil gerust bijspringen op de momenten dat het nodig is, maar ik ben op de leeftijd gekomen om het rustiger aan te doen. We kunnen niet allemaal zo goed geconserveerd blijven als Hagrid of Fillius..."

Ter illustratie tikte ze met haar wandelstok tegen de grond, waarna ze haar monoloog verder zette.

"Neen, neen, neen. Ik denk dat het niet meer lang geduurd zal hebben voor ik Aurora overtuigd heb, eerst nog een goede vervanging vinden, zodat ik rond Kerstmis weer kan gaan genieten van mijn welverdiende pensioen."

Professor Anderlings stem klonk tevreden, voldaan met haar werk. De sfeer koelde echter pijlsnel af door Harry's volgende woorden.

"Ik zou niet te ver gaan, want er zouden binnenkort wel weer eens problemen kunnen rijzen."

"Hoe bedoel je?" De sfeer was plotseling ijzig.

"Ik heb verontrustende berichten vernomen, uit verscheidene zeer betrouwbare bronnen."

"Al iets concreets?"

"Helaas niet, maar sterke aanwijzingen. Het zou natuurlijk ook op niets kunnen uitdraaien. Dat heb je in mijn sector na een tijdje wel door: negen op de tien keer is het vals alarm."

"Ik hoop het van harte, Harry. En ik heb er het volste vertrouwen in dat als er problemen zijn, ze wel opgelost zullen worden. Romeo heeft erg veel vertrouwen in je en naar mijn mening ben je dat vertrouwen waard. Ik en Romeo staan trouwens niet alleen in ons standpunt. En je weet het: ik spring graag even bij. Zolang het geen permanente opdrachten zijn, vind ik het uitstekend."

Langzaamaan verwijderden de voetstappen zich. Elisabeth en Lily keken elkaar aan. Toen Anderling en Harry de hoek om waren fluisterde Lily: "Dat was op het nippertje..."

AN: Vanharte bedankt voor de review: greendiamond123 en Florreke.