AN: Een iets rustiger hoofdstuk dan het vorige, kwestie van de personages terug wat op rust te laten komen... Reviews zijn nog steeds welkom!
Ik heb trouwens geen enkel probleem met goedbedoelde raad en het aanwijzen van taalfouten. In tegendeel: ze zijn erg welkom!

Disclaimer: Viva de oorspronkelijke auteur! JK Rowling dus voornamelijk.

Zoals elke morgen, exact om kwart voor acht, marcheerde Madame Plijster de ziekenzaal binnen, op de voet gevolgd door haar assistente, de heler-in-opleiding, juffrouw Hac. Het is onnodig om te vermelden dat de komst van een jonge en knappe heler-in-opleiding de bezoeken van mannelijke vijfde- en zesdejaars aan de ziekenzaal exceptioneel had doen toenemen. Een probleem dat Madame Plijster oploste met een zetpil...

Met een korte zwiep van haar toverstok opende ze al de gordijnen en, in deze donkere tijd van het jaar, liet ze de lichtgevende kristallen aan de muren opgloeien. Het was vrij rustig in de ziekenzaal, slechts twee van de acht bedden waren bezet. Acht bedden is natuurlijk relatief: de zaal werd met weinig meer dan een zwaai van een staf uitgebreid tot wel dertig bedden...

De twee bedden werden bezet door Elisabeth Duffeling en Jobey Bathluk, die geveld was door een aanval van Mompelmumps, dat enkel te genezen was door voldoende rust. Iets wat volgens Madame Plijster hielp voor alle ziekten: voldoende rust! Elisabeth Duffeling lag hier al vier dagen, na haar avontuur in het Verboden Bos. Tot twee dagen geleden had Lily Potter er ook gelegen, maar – dat had Madame Plijster ondertussen ervaren – Potters genezen snel. Vandaag, na nog een laatste controle, mocht ook Elisabeth de ziekenzaal terug verlaten.

Juffrouw Hac kwam rond met het ontbijt en de ochtendmedicatie.

"Juffrouw Duffeling, uw ontbijt en uw medicatie: 125 gram fijne Belgische chocolade. Ik zie dat de blos op uw wangen begint terug te keren. Met een beetje geluk mag u vandaag naar huis."

Met een glimlach draaide ze zich om en liep naar het kantoortje van Madame Plijster. Elisabeth begon aan haar ontbijt, dat vrij snel op was. Na vier dagen ziekenzaal en chocolade bij het ontbijt, middag- en avondeten, plus nog een stuk voor het slapen gaan, was ze de chocolade stilaan beu. En de ziekenzaal ook.

Rond half negen klopte er iemand beleeft aan de deur. Voorzichtig stak hij zijn hoofd om de deur en wandelde vervolgens naar binnen. Elisabeth glimlachte toen ze hem zag. De jongen was vrij klein en had bruin haar. Hij had een rond brilletje op zijn neus. Eigenlijk zag hij er een ideaal slachtoffer uit voor allerhande pesterijen.

"Abraham! Kom je mij nog eens bezoeken!" Abraham was Elisabeth elke dag haar huiswerk komen brengen. Elke afwisseling was welkom...

"Aangezien je vandaag waarschijnlijk de ziekenzaal mag verlaten dacht ik dat je dit waarschijnlijk wel kon gebruiken."

Hij haalde uit zijn overvolle schooltas – een geval van 'waar gaat die schooltas met die jongen naartoe' – een lang smal kokertje. Hij klapte het open, plooide de bedekkende, zijden doek weg en haalde een toverstok eruit.

"Alsjeblieft." Hij overhandigde de toverstok aan Elisabeth.

Elisabeths toverstok was beschadigd geraakt bij hun vlucht door het Verboden Bos. Ze was gestruikeld over een boomwortel en onzacht op haar buik terechtgekomen. Haar toverstok had helaas tussen haar buik en de grond gezeten... Toen Abraham de toverstok naast haar had zien liggen in de ziekenzaal had hij aangeboden om de reparatie in orde te brengen. Naar eigen zeggen 'kende hij mensen die behoorlijk goed waren met toverstokken.' En nu, enkele dagen later, was hij al zo goed als nieuw.

Elisabeth wist niet goed wat zeggen. "Dankjewel, Abraham, als ik eens iets voor jouw kan doen?"

Abraham schudde van nee. "Het was geen moeite. Eigenlijk was het zelfs een goede oefening: de eerste staf die ik heb herstelt zonder hulp van papa of opa." Hij scheen oprecht gelukkig.

Elisabeth was verbaasd: "Heb je hem zelf gerepareerd? Heb je daarvoor het nodige gereedschap hier?"

Abraham keek schichtig om zich heen. Toen hij zag dat niemand op hen aan het letten was, zette hij zich naast Elisabeth op een stoel en fluisterde:

"Mijn vader heeft me verteld van een geheime, magische kamer op de zevende verdieping. Als je tegenover het portret van Barnabas de Onbenullige drie maal voor de muur heen en weer wandelt terwijl je je concentreert op wat je nodig hebt, verschijnt er een deur met daarachter de kamer die je nodig hebt."

Elisabeth keek hem ongelovig aan. Plotseling dacht ze aan iets. Als hij toch zo graag dingen herstelde... "Een ander vraagje Abraham. Je weet dat Scorpius vanaf de astronomietoren naar het Verboden Bos is gevlogen, hé. Die driekoppige hond is op zijn bezem gaan staan, denk je dat je hem kunt maken?"

Abraham keek bedenkelijk. "Ik weet het niet, ik heb het nog nooit geprobeerd. Misschien kunnen we straks samen eens proberen?"

Ze spraken af om dat te doen. Later op de dag, iets na de middag gaf Madame Plijster Elisabeth eindelijk de toestemming om de ziekenzaal te verlaten. Omdat ze de rest van de dag was vrijgesteld van de lessen, besloot ze al eens een kijkje te gaan nemen in de Magische Kamer. Terwijl ze voor de muur heen en weer liep, dacht ze dat ze een werkplaats moest hebben voor haar en Abraham. De restanten van Scorpius' bezem had ze al bij zich. Ze had hem eergisteren al verteld dat ze misschien iemand kende die hem kon (laten) vermaken. En omdat hij in zijn huidige staat weinig waard was, had Scorpius de bezem bij haar achtergelaten. Eigenlijk had hij hem al opgegeven. Zijn vader kocht wel een nieuwe voor hem. De Malfidussen waren misschien niet meer zo rijk als vroeger, maar de term steenrijk was toch nog steeds van toepassing.

Bij haar derde passage verscheen er plotseling een deur. Nieuwsgierig ging ze naar binnen. Het was verbazingwekkend. Ze kwam binnen in een grote hal, waar verschillende werkbanken stonden. Tegen de muren stonden grote kasten met allerlei obscure gereedschappen, al zaten er ook bekendere gereedschappen in zoals scharen, penselen, vijlen, zagen, enz. Waar er geen kasten stonden, hingen er posters met gedemonteerde bezems en toverstokken en één heel grote met de algemene principes van de staffenleer.

Rechts achteraan in de hal stond een grote open haard, waarin een heet vuur brandde. Links achteraan stond er een vreemd apparaat: het leek een hele grote, langwerpige weegschaal, maar er zaten geen wijzers aan. Wat er wel aanzat waren een hele hoop tandwieltjes. Duizenden tandwieltjes...

Elisabeth stapte naar de werkbanken, die in het midden van de hal stonden. Vier waren er. Ze waren dubbel zolang als ze breed waren. Tot haar verbazing zag Elisabeth dat er gouden naamplaatjes op de banken waren bevestigd. Ze stapte rond alle banken heen om alle plaatjes te kunnen lezen: Abraham Ollivander, Elisabeth Duffeling, Draco Malfidus en Harry Potter. Op twee banken hingen er ook nog zilveren naamplaatjes. Op Abrahams hingen er nog heel veel, allemaal Ollivanders. Zijn familie moest hier al eeuwen komen... Op Harry's hing er één: Albus Perkamentus.

Elisabeth zette zich op de draaikruk aan de werkbank met haar naam op. Deze verschilde van de andere banken. De andere zagen er allemaal al ouder uit. Die van Abraham was duidelijk het oudst, op ruime afstand gevolgd door die van Harry. Op een respectabele afstand werd deze gevolgd door die van Draco Malfidus, die echter de prijs won in de categorie 'stoffigst'. Elisabeths bank zag er spiksplinternieuw uit.

In tegenstelling tot de andere banken was Elisabeths werkblad ook nog helemaal leeg. Op de andere banken lagen al boeken en stukken gereedschap. Onder Elisabeths werkbank was een kast, waarin ze een kleine bibliotheek aantrof: Handboek Doe-Het-Zelf Bezemonderhoud, Bezems bouwen en onderhouden voor snullen, Bezemherstellingen: vaak voorkomende problemen en nog veel meer. Elisabeth begon erg veel respect te ontwikkelen voor de Magische Kamer...

Ze legde Scorpius' bezem voor zich neer. Er waren een hele hoop problemen aan. Pluisje was er niet gewoon op gaan staan, maar had er zich op afgezet voor een sprong. De steel was gelukkig nog niet finaal in tweeën gebroken. Er liep echter een lange barst van aan de top tot net niet aan de staart. De steel was op enkele tientallen centimeter na overlangs in tweeën gespleten. De staart zag er niet meer uit: nauwelijks enkele takjes waren niet geknakt en de meeste staken alle richtingen uit. Tenslotte waren de twee ijzeren stijgbeugels verbogen. Op goed geluk pakte ze een boek en sloeg het open...

Toen Abraham om vijf uur de Magische Kamer binnenliep, was hij niet verbaasd door wat hij zag. Of toch wel... Er was een nieuwe werkbank! En Elisabeth zat eraan! Ze was in opperste concentratie over iets gebogen en had zijn binnenkomst niet opgemerkt. Hij kuchte eens voorzichtig. Geschrokken keek Elisabeth op. Ze glimlachte toen ze hem zag.

"Ik had je niet horen binnenkomen."

"Dat heb ik gemerkt," zei Abraham lachend: "Waar ben je mee bezig?"

"Scorpius' bezem."

"Lukt het?"

Abraham keek over Elisabeths schouder en zag dat de bezem volledig gedemonteerd was. Hij wist niet eens dat je een bezem in zoveel stukken uit elkaar kon halen.

"Vrij goed eigenlijk... Alleen dit onderdeel hier, de – ze keek even op een diagram in een boek – staartknop, was door midden gebroken en moest vervangen worden, denk ik, maar ik krijg het niet meer in de juiste vorm."

"En hoe moet het zijn?"

Elisabeth wees naar een illustratie in een ander boek (Nimbus 2001 – Blauwdruk; om precies te zijn). Abraham bestudeerde het even en knikte.

"Ik denk dat ik wel weet hoe je dat moet doen. Ik zal het je anders even tonen."

Hij pakte de staartknop op en wandelde naar zijn werkbank, die tegenover die van Elisabeth stond. Hij klemde de staartknop vast en zette een brilloep bovenop zijn bril. Als hij iets ouder was geweest, had Elisabeth gezworen dat ze voor een diamantair of een juwelier stond.

"Geef je me die illustratie eens aan?"

Toen Abraham de illustratie had begon hij aan een lange en technische uitleg over het bewerken van het hout. Elisabeth luisterde aandachtig, knikte en stelde af en toe een vraag. Ze was oprecht geïnteresseerd. Ongeveer drie kwartier en acht obscure instrumenten (de vijl tellen we niet mee) later klapte Abraham zijn brilloep omhoog.

"Probeer eens?"

Het paste perfect...

AN: Alle reviewers zijn van harte bedankt: greendiamond123, SoulOfsunlight, KimPhilby, Florreke (2 maal), suzanne !