AN: Mijn oprechte verontschuldigingen voor het wachten. Ik heb een aantal drukke weken achter de rug, met veel (sociale) activiteiten en te halen deadlines. Maar hier is het dan uiteindelijk: de finale!

"The time that people aren't expecting what's going to happen, I find that's the best time to really cause the damage that needs to be done." Marilyn Manson

Harry bestudeerde de situatie. Professor Banning en Romantiae hielden de leerlingen langs achter in de gaten. Vooraan stonden professor Morfosis, Sinistra en Marcel toezicht te houden. De leerlingen zaten klem. Hij moest ze op de één of de andere manier weglokken... Tijd voor listig spreukwerk.

Banning was vanop het podium nauwelijks zichtbaar. Zijn kleine gestalte werd bijna volledig verhuld door de menigte studenten. Het viel dus ook niet direct op dat hij in elkaar stuitte. Zeker niet omdat net op dat moment de hel losbarstte aan de rand van het Verboden Bos, vlakbij de plek waar professor Romantiae stond. Rode vonken sproeiden in het rond. Met een daverende klap ging een massieve eik de lucht in. Piepkleine splintertjes sproeiden overal rond. De poot van het podium, het dichtste bij het Verboden Bos ging krakend onderuit. Er heerste opperste verwarring. Perfect!

Harry sloop naar professor Sinistra, die volop de situatie onder controle probeerde te krijgen, toe. Hij wierp zijn onzichtbaarheidsmantel af.

"Professor Sinistra, in Merlijnsnaam, stop met wat je ook bezig bent!"

Professor Sinistra glimlachtte... onheilspellend. Vals. Er bewoog iemand achter Harry. Met een ruk draaide hij zich om. Professor Morfosis stond klaar met een getrokken toverstaf.

"Imperius."

Harry's ogen werden even wazig.

o~0/O\0~o

Elisabeth kon bijna niet meer op haar benen staan van angst. Het touw waar ze mee was vastgebonden schuurde over haar polsen. Naast haar probeerde Hanne de touwen los te wringen. Verloren moeite. Op het podium beëindigde professor Sinistra haar toespraak. Elisabeth wist niet wat de spreuken waren die ze had genoemd, maar aan het toegenomen gespartel van Scorpius, Abraham en Hanne te merken, kon het niet goed zijn.

Toen barstte de hel los. Professor Romantiae werd omvergeblazen door een afgescheurde tak van een reusachtige eik. Hij krabbelde alweer overeind. Splinters van de boom raasden over het terrein. Het touw verslapte wat. Het podium stortte half in elkaar. En plotseling dook nonkel Harry uit het niets op. Elisabeth begreep er helemaal niets meer van. Daarstraks was hij nog uit één van de hoogste torens van Zweinstein getuimeld en nu stond hij hier, alsof er niets aan de hand was! Naast haar snakte ook Hanne naar adem. Ze begon nog harder aan het touw te trekken.

Plotseling stond professor Morfosis achter hem. Ze zag hoe nonkel Harry getroffen werd door haar spreuk. Zijn ogen werden even wazig. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. De glimlach van iemand die zich de locatie van een lang verloren schat herinnerde.

o~0/O\0~o

Harry wandelde aan een stevig tempo door het bos. Nog ietsje verder. Hij werd op de voet gevolgd door professor Morfosis, die op haar beurt werd gevolgd door Marcel, professor Sinistra en professor Romantiae. Hij spande zijn spieren. Eén neer, vier te gaan. Hij was nooit erg gevoelig geweest voor de Imperiusspreuk.

Met een grote sprong en een vleugje magie dook hij de struiken in. In het voorbijvliegen ontwortelde hij nog een boom. Verwarring creëren, verspreiden... en ze dan één voor één neerleggen. Dat was zijn tactiek. Hoofdstuk 3 in het handboek 'Aanvalstechnieken' op de schouwersschool. Zelfs de Romeinen kenden die techniek al. Zij noemden het 'verdeel en heers'. Plat op de grond liggend rolde hij zich onder een struik. Laat ze eerst maar wat zoeken. Onder de struik gelegen maakte Harry zich klaar voor het gevecht.

Professor Sinistra was zijn eerste slachtoffer. Ze voelde dat hij in de buurt was, maar waar? Op een kleine, open plek draaide ze rond en rond. Ze stond met haar rug naar hem toen Harry dichterbij sloop. Helaas trapte hij op een droge tak. Hij kon zichzelf wel vervloeken. Met een ruk draaide ze zich om. Harry vuurde de eerste spreuk af. Met een minachtende zwiep weerde ze hem af. De tegenaanval volgde razendsnel, maar kaatste terug op Harry's schild. Ze kon de teruggekaatste spreuk maar nipt ontwijken. Het gevecht werd heviger en de magie krachtiger. Vonken sproeiden in het rond en verschroeiden de planten. Een rode straal schoot door Sinistra's verdediging door. Ze viel plat achterover in de varens.

Sluipend tussen het groen ging Harry verder. Daar was Marcel. Met aandacht voor zijn voeten, een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, kroop hij langzaam dichterbij. Een rode flits schoot plotseling door de struiken. Harry gooide zich plat op de grond. De lamstraal schoot op meters afstand van hem langs. Het kon niet dat die voor hem bedoeld was.

Dat was hij ook niet. Een tiental meter verder zakte Marcel roerloos in elkaar.

"Renervatio" bromde een zware stem direct. Het reusachtige lichaam van professor Romantiae maakte zich los uit de struiken. Een doorzichtige schijn in de lucht rond hem verraadde het krachtige schild dat hij rond zich had opgetrokken. Doelbewust begaf hij zich naar de plek waar de lamstraal vandaan was gekomen.

"Potter," bulderde hij: "stop eens met verstoppertje spelen."

Met een zwiepje van zijn toverstaf ontdeed hij de struik van zijn bladeren. Hanne stond ineengedoken in de – nu kale – struik. Professor Romantiae's lach baste door het bos.

"Kom je meespelen met de grote mensen?"

Hanne hief haar toverstaf en lanceerde een uitstekende vleddervleervloek. Hij ketste moeiteloos af op Romantiae's schild. Professor Romantiae's glimlach verdween. Al snel vlogen de vonken en flitsen in het rond. Hanne werd achteruit gedreven. Ze kon Romantiae's magische geweld maar met moeite weerstaan. Harry stond recht.

"Romantiae!"

Verstoord draaide professor Romantiae zich om. Een dodelijke ernst was af te lezen van Harry's gezicht. Hanne had hem nog nooit zo ernstig gezien.

"Sorry." mompelde hij tussen zijn opeengeklemde lippen door.

Een knetterende bliksemflits schoot uit zijn staf, recht op professor Romantiae's schild af. Met een daverende klap botsten ze op elkaar. Het schild lichtte op. Hanne kon professor Romantiae's tanden horen knarsen terwijl hij zijn schild in stand probeerde te houden. Ook Harry's gezicht was vertrokken van de inspanning. Een draad van knetterend licht verbond nog steeds zijn toverstok met het schild. Een traan welde op uit zijn oog en zocht langzaam zijn weg naar beneden over zijn wang. Hij mompelde een onverstaanbaar woord. Een bol vloeibaar licht ontstond aan de punt van zijn toverstaf. Langzaam schoof het langs de bliksemschicht in de richting van het schild.

Met een daverende klap bereikte de bol het schild. Professor Romantiae werd meters ver weggeslingerd. Midden op zijn borst zat een rokende schroeiplek. Hij knalde tegen een boom en schoof bewusteloos naar beneden.

Hanne was door de schokgolf op de grond gesmeten. Ze krabbelde terug overeind. Harry stond nog steeds overeind, tussen de licht verschroeide bosplanten. Zijn blik ging speurend rond. Het gevaar was nog niet geweken. Uiteindelijk richtte hij zijn blik op Hanne.

"Je hebt nog training nodig, meisje. Blijf achter me en doe precies wat ik zeg."

En hij vertrok weer. Drie neer, nog twee te gaan. Marcel bleef maar herrijzen vandaag... Het struikgewas werd steeds dichter en dichter. Plotseling schoot er een flits uit de struiken, recht op Harry af. Met een vloeiende beweging van zijn staf weerde Harry hem af. Voor dat Hanne het goed en wel doorhad, was Harry in een vurig gevecht verwisseld met Marcel. Ze wisten allebei dat de toverkunsten van hun tegenstander niet te onderschatten waren. Sinistra was voor Harry niet veel meer dan een opwarmertje geweest. Hij had het toen kalm gehouden, om bijkomende schade te vermijden. Romantiae had hij bij verrassing kunnen nemen, maar daar had hij al bruut geweld voor nodig gehad. Een echt tovenaarsduel vereiste echter creativiteit. Spreuken werden niet alleen afgevuurd op de tegenstander, maar ook om zijn omgeving, om zo onrechtstreeks aan te vallen. Of op zijn minst de tegenstander even af te leiden. Een omvallende boom was net zo dodelijk als een goedgeplaatste verbrijzelvloek. En moeilijker af te weren...

"Hanne, achteruit!" schreeuwde Harry dan ook tussen twee spreuken door. Dit duel was even gevaarlijk voor toevallige omstaanders als voor de deelnemers. Zonder haar ogen af te wenden, deinsde Hanne achteruit. De doorns van het struikgewas bleven haken in haar kleding. Voetje voor voetje schuifelde ze achteruit.

Ze botste tegen iemand op. Als een metalen doorn werd een mes tegen de zijkant van haar hals geduwd. Een stem siste in haar oor: "Beweeg geen spier of..." Hanne bevroor.

De persoon duwde haar weer naar voren.

"Stop." riep Hanne's overweldiger: "Potter, leg je staf neer of je favoriete leerlinge sterft."

Het gevecht kwam onmiddellijk tot stilstand. Harry verplaatste zich voorzichtig, tot hij op een punt stond waar hij zowel Hanne als Marcel kon zien. In enkele ogenblikken beoordeelde hij de situatie. De punt van zijn staf begon te zakken. Voorzichtig legde hij hem op de grond.

o~0/O\0~o

Langzaam kwam hij terug recht en keek naar een punt vlak naast Hanne. Hanne veronderstelde dat hij haar overweldiger recht in de ogen keek.

"Zo, professor Morfosis. Waar hebben we dit complot aan te danken?"

Achter Hanne begon professor Morfosis kil te lachen.

"Heb je het nu nog niet geraden, Potter? Je dacht toch niet werkelijk dat iedereen blij was met het verdwijnen van de Heer van het Duister. En je dacht toch niet dat er niemand op de hoogte was van het feit dat jij de Steen van Wederkeer in het bos bent verloren? Als je dan het één en het ander bij elkaar optelt, moet je enkel de steen terugvinden en de Heer van het Duister kan wederkeren! Dus... Potter, waar is de steen?"

Hanne voelde het mes prikken in haar hals. Harry zette een stap naar voren.

"Alsjeblieft, Meta, ik weet zeker dat we hier samen een oplossing voor kunnen vinden. Laat haar gaan."

"De steen Potter, de steen."

"Dat gaat niet. Ik weet niet waar hij is. Ik ben hem kwijtgeraakt op de avond dat de Heer van het Duister omkwam."

Hanne voelde hoe het mes nog harder tegen haar keel aan werd gedrukt. Een druppel bloed welde op aan de punt en vloeide naar beneden.

"Ik denk dat je niet gemotiveerd genoeg bent, Potter! Niemand raakt zo een machtig, magisch voorwerp kwijt. Misschien moet ik je geheugen wat opfrissen. Zal ik beginnen bij haar oor?"

Langzaam gleed de punt van het mes over Hanne's huid in de richting van haar oor. Hanne's paniekerige ogen schreeuwden het uit. Doe dan toch iets!

"Wacht," zei Harry uiteindelijk kalm: "het is hier niet ver van."

Het groepje schuifelde door het bos, zonder elkaar uit het oog te verliezen. Uiteindelijk kwamen ze aan bij een vreemde, oude boom. Harry keek omhoog, naar de stand van de zon en begon vervolgens te stappen. Eén, twee, drie,... 42 stappen van de boom. Hij bukte zich en raapte iets op. Hanne kon niet zien wat. Harry's gezicht was vertrokken van de concentratie.

"Geef het aan hem." zei professor Morfosis en ze knikte naar Marcel.

Harry overhandigde hem het steentje. Het was een kleine, diepzwarte steen met een vreemd symbool op. Een driehoek met een cirkel in en daar een lijn door. Een grote barst liep over het gehele oppervlak van de steen.

Professor Morfosis duwde Hanne in Harry's richting en nam de steen over van Marcel. Ze draaide hem in haar hand. Eénmaal, tweemaal,... Een kille stem klonk uit de struiken.

"Avada Kedavra."

o~0/O\0~o

Het volgende wat Hanne zag was een groene flits. Er kwam een lange, smalle man uit het struikgewas, met een puntig, bleek gezicht en terugwijkend, sneeuwwit haar. Hij droeg een lang, formeel ogend, groen gewaad. Zijn lange, smalle vingers hanteerden soepel zijn staf. Rond zijn rechterringvinger zat een zware gouden ring in de vorm van een slang. De twee ogen werden gevormd door smaragden. Zijn koude, grijze ogen stonden op onweer.

"Potter, waar ben je in Merlijnsnaam mee bezig?!"

"Malfidus, ik moet toegeven dat je hulp welkom was, maar ik begon net terug controle te krijgen over de zaak."

"Je gaf haar de Steen van Wederkeer!"

"Neen. Bovendien zou dat haar niet geholpen hebben. Het was een gewone steen, die ik heb getransformeerd, zodat hij op de Steen van Wederkeer leek."

Harry wandelde naar professor Morfosis toe en nam de steen uit haar hand. Vervolgens strekte hij zijn arm en ving de toverstok die daarop uit zijn mouw schoot.

"Reserve." zei hij met oog op de verbaasde blikken van Draco, Marcel en Hanne. Hij tikte op de steen.

"Finite incantatem"

De steen veranderde terug in een ordinaire kiezel. Harry keek Draco aan.

"Hoe ben jij hier trouwens binnengeraakt?"

Draco tikte op de ring. Harry knikte.

"Natuurlijk, Zwadderichs ring. Ik veronderstel dat hij al eeuwen in de familie is?"

Harry knielde bij professor Morfosis' lichaam. Hij doorzocht de zakken van haar gewaad. Een klein, dun, rood boekje kwam tevoorschijn.

"Ik veronderstel dat dit het boekje is dat uit je bibliotheek was verdwenen."

Draco knikte. Harry gaf hem het boekje terug.

"Let er goed op. Het is nog gevaarlijker dan je denkt."

"Potter," zei hij aarzelend: "ik zou graag hebben dat mijn aanwezigheid hier, onbekend blijft."

Tot Hanne's grote verbazing knikte Harry instemmend.

"Dat komt niet zo goed over in je omgeving zeker... Hanne, geen woord hierover, tegen niemand. Draco, tot de volgende keer. Professor Morfosis is officieel door mijn toedoen gestorven."

Harry en Draco knikten elkaar toe en Draco verdween in het struikgewas. Harry draaide zich naar Marcel, die nog ietwat verdwaasd stond toe te kijken.

"Marcel," zei hij: "Amnesia."

o~0/O\0~o

Harry zat over professor Romantiae heen gebogen terwijl hij aan één stuk bezweringen bleef fluisteren. Hanne keek stil toe van aan de zijlijn. Professor Sinistra kwam toegesneld uit het bos, met in haar kielzog juffrouw Hac, de nieuwe Heler. Harry deed ongestoord voort. Na enkele minuten keek hij op.

"Juffrouw Hac, professor Romantiae moet naar het Sint-Hostilo. Normaal gezien heb ik hem nu voldoende gestabiliseerd voor de reis. Ik denk dat een spoedeisende opname op de vierde verdieping noodzakelijk zal zijn. Ik was gedwongen een Globfulgur-vloek op hem af te vuren."

Juffrouw Hac knikte en bekommerde zich verder met professor Romanitae.

"Aurora, heb jij de kvarantenobezwering terug uitgeschakeld?"

Professor Sinistra knikte bevestigend. Ze leek nog steeds erg onder de indruk te zijn van het hele gebeuren.

"Het hele circus van het Ministerie zal hier wel binnen enkele minuten neerstrijken. Je mag de Minister naar mijn kantoor sturen. Hanne, jij mag ook naar daar gaan, ik ga beginnen met jouw verklaring af te nemen. Aurora, iemand moet zich even bezighouden met Marcel. Zijn Imperiusvloek is hem niet goed bekomen. Oh ja, je hebt een nieuwe leerkracht Gedaanteveranderingen nodig. Professor Morfosis is helaas omgekomen."

Iedereen vertrok en Harry bleef alleen achter in het Verboden Bos. Verbaasd bestudeerde hij de grond. Hij glimlachte en raapte iets op. Nonchalant liet hij het diepzwarte, gebarsten steentje in zijn broekzak glijden.

AN: Dit was het dan, Elisabeth Duffeling. Als jullie allemaal flink reviewen, krijgen jullie misschien nog een epiloog. Tenslotte wil ik graag eindigen met het bedanken van al mijn reviewers: Simone, Ezzie-my, Florreke, Greendiamond123, suzanne, max, LauraTwilightHungergamesHPfa n (sommige mensen willen echt moeilijk doen...), Nadine Snape, ANNEROOS, freddie97, Jade Lammourgy, KimPhilby, SoulOfsunlight...

Jullie zijn allemaal helden!

W.