Hoofdstuk 3.
'Ik hou van je Hermelien…' zei hij terwijl hij zijn gespannen boven arm spieren ontspande. Het was eruit. Nu haar reactie nog. Het ergste van allemaal. Hij keek Hermelien aan. Hermelien die normaal zo verlegen en stil was. Hij dacht aan drie opties.
1: ze lacht me kei hard uit en morgen moet ik tegen aan iedereen gaan vertellen dat ze labiel is. ( dit gebeurt waarschijnlijk.)
2: ze schrikt zichzelf helemaal de pleuris. Wil me nooit meer zien of spreken en in het ergst geval veranderd ze van school, naam en, en,en nou ja meer weet ik niet van haar dus meer hoeft ze dan ook niet te veranderen...
3: ze wilt eerst vrienden worden.
Hij dacht dat hij op alles was voorbereid. Zij schrok zich even dood. Maar voelde totaal geen aandrang om weg te gaan of hem voor gek te zetten. Even werd ze onzeker en voelde een vlaag verlegenheid op komen. Maar deze keer gaf ze er niet aan toe. Ze keek hem aan. Haar gedachten waren 'Is dit geen grap?' Maar zijn ogen zeiden van niet. Haar hersenen bevolen haar of nee sméékte haar om hem niet te vertrouwen. Maar ook daar luisterde ze niet naar. Ze dacht niet meer na. Ze luisterde alleen naar haar hart.
Toen voelde Draco ineens haar mond op zijn kersen rode lippen. Hij kuste de hare terug. Hij had nooit verwacht dat na al die tijd van een afstand kijken. Na al die tijd van verbergen en een masker dragen. Hij in een enkele avond met haar zou zoenen. Zij had nooit verwacht na al die tijd van niets weten ze in een keer zo veel meer begreep. En onwetendheid had nog nooit zo mooi geweest. Al die tijd was het Ronald niet, het was Draco! En voor beide was het duidelijk. Ook al leek het een droom. Geen van tweeën wilde wakker worden. Ze hielden van elkaar voor nu dan. Voor deze droom die werkelijk het was.'Dat was precies het antwoord op mijn vraag.' Zei Hermelien. Draco lachte alleen.
Zijn jasje viel van haar schouders. Maar ze had het niet koud. De twee stopte met zoenen. En even waren ze stil. Draco pakte zijn jasje op. ' Uw oude date is hem gelukkig gesmeerd. Mag ik zijn vervanger zijn?' Grapte Draco. Hermelien kon het niets meer schelen dat Victor weg was. Dat was toch niet haar type. Stiekem voelde ze zich wel een beetje schuldig. ' Is dit eigenlijk wel eerlijk?' vroeg Hermelien. ' Hoe bedoel je?' Draco keek haar vragend aan. 'Nou, Hij was officieel mijn date. Hij is volgens mij er heilig van overtuigd dat er een of ander chemie is tussen hem en mij. Maar nu hij weg is…' legde Hermelien uit. 'Sta je met mij te rotzooien.' vervolgde 'Pardon, Rotzooien? Wat een woord keuze!' Hermelien keek geshockeerd. 'Ik bedoelde het niet zo.' Lachte Draco. 'Relax. Hij is de gene die weg liep.' 'ja, nadat ik hem wegstuurde.' Hermelien voelde zich nog schuldiger. ' Als je wilt kunnen we het geheim houden. Dan kun je er op je gemak met hem over praten.' Vertelde Draco begrijpend. Hermelien kon wel wennen aan de lieve Draco. Hermelien knikte. 'Maar, op één voorwaarde.' Bij die aankondiging werd Hermelien bang voor iets ergs wat leek op een actie van de 'oude' Draco. 'Er is nou bijna niemand meer iemand om de dans vloer en ik vind dat ik recht op de laatste dans van de avond.' Verklaarde Draco. Hermelien lachte een beetje verlegen. Draco maakte een galante buiging en stak zijn hand uit. 'Madame?' Hermelien pakt zijn hand. Het voelde anders als bij Victor. ' Ik moet toegeven ik kan absoluut NIET dansen.' bekende Hermelien. Samen liepen ze naar binnen. En bijna iedereen was weg. Ook alle leraren. Alleen een paar meiden van Beauxbatons. Hermelien legde haar hand op draco's schouder. En Draco vroeg of hij zijn hand zonder enige bij bedoelingen op haar heup mocht leggen. De Beauxbatons. meisjes keken giechelend en een beetje flirtend naar Draco. Draco er geen oog voor , hij deed zijn uiterste best een beetje goed te dansen en een beetje indruk te maken.
'WAT BEN JIJ IN GODSNAAM AAN HET DOEN?' Ronalds stem galmde door de feestzaal. Hermelien keek om. 'Het spijt me.' Fluisterde Draco Hermelien toe terwijl hij Ronald arrogant aan keek. Hermelien keek van Draco naar Ronald en terug. De aardige Draco was er nog, maar de oude Draco nam het gedeeltelijk over. Ronald rende woest bijna agressief naar het stel toe. Draco ging beschermend voor Hermelien staan. 'Gaat jou helemaal niets aan wemel!' Ronald duwde Draco hard. Hermelien deed uit schrik een stap op zij. Draco had maar net zijn even wicht gevonden of hij kreeg al een tweede duw. 'Ronald! Stop! LAAT HEM MET RUST! Hij heeft je niets gedaan!' Eiste Hermelien.