Hoofd stuk 4.
Ronald liet Draco voor wat hij was en liep een stukje terug naar Hermelien. Hij legde zijn hand op haar schouder . 'Ik meende niet wat ik net zei maar, Wat is er aan de hand Hermelien?' Ronald was terug naar beneden gelopen om zijn excuses aan te bieden voor het feit dat hij Hermelien niet liet uit praten. Ronald had verwacht dat Hermelien zoals gewoonlijk hem vergaf als hij weer wat doms deed. In plaats van lachend zeggen 'Het geeft niet Ron.' Sloeg Hermelien Ronalds hand van haar schouder en keek ze hem vuil aan. 'Het gaat je niets aan!' Ze had er genoeg van. Hij was haar beste vriend maar altijd wilde hij het hoogste woord hebben. Hij dacht altijd dat hij het beter wist. 'Heeft hij je zitten opstoken?' Ronald wees naar Draco. 'Nee wemel, heb je er weleens aangedacht dat ze je gewoon zat is?' Draco lachte. 'Hou je er buiten Malfidus, Anders geef ik je iets om aan te denken!' dreigde Ronald. 'Draco, ik kan het zelf ik wel aan.' zei Hermelien.
'Wat zou die bleek blonde homo er aan kunnen doen?' zei Ronald uitdagend. Nu stond Ronald weer met zijn rug naar Draco. Hermelien twijfelde. 'VERTEL HET RONALD NIET!' schreeuwde een stemmetje in haar hoofd. Ook Draco gebaarde dat ze niets moest zeggen tegen Ronald voor haar eigen bestwil. Hermelien grijnsde. En keek naar haar jurk. 'Nee hoor nog steeds een meisje.' Draco begon te lachen. Ronald begreep echter de grap niet. Draco ging naast Hermelien staan. Hermelien keek Ronald lachend aan. ze sloeg haar arm om Draco's taille en hij legde zijn arm op haar schouder. 'Dat betekend mijn onwetende wemeltje. Dat je het mooiste meisje ter wereld bent misgelopen.' Slijmde Draco terwijl keek naar Hermelien keek. Die rood werd van het compliment.
'hoe bedoel je mis gelopen, hebben Jullie…' Ronald kon zijn zin niet afmaken van verbazing. Een tweede golf van woede overviel hem. En Ronald viel Draco opnieuw aan. Dit keer veel feller. Draco werd op de grond geduwd terwijl Hermelien een harde gil liet. 'Wat heb je tegen haar gezegd eikel!' Riep Ronald beschuldigend. Draco stond op en wilde weg lopen voor het een echt gevecht zou worden. Hij liep richting de gang terwijl hij Hermelien even aan keek. Toen Ronald dacht dat Draco niet keek viel hij opnieuw aan. op het moment dat Ronalds handen gevaarlijk dicht bij kwamen wilde Hermelien gillen maar, draaide Draco ineens om. Pakte Ronald handen vast en met een simpele hand bewegen lag Ronald op de grond. 'Dapper hoor iemand van achteren aan vallen.' Spotte Draco. 'Heb je haar iets van een liefdes drankje gegeven of zo?' Kreunde Ronald. 'Wel aan gedacht maar nee.' Lachte Draco terwijl hij naast Ronald op hem neer keek. 'Jij wel hè?'
Confronteerde Draco. Ronald werd knal rood. 'PARDON!' Hermelien keek Ronald vuil aan. 'Leg dat maar eens uit wemel.' Draco kwam diep van binnen niet meer bij van het lachen. Dit keer won híj eens een keer. In plaats van potter en zijn vriendjes.'Leg uit Ronald. Zeg alsjeblieft dat Draco geen gelijk heeft.' Ronald keek heel even hulpeloos terwijl hij zijn hoofd op de grond liet vallen. nu keek Hermelien weer naar Draco. 'Ik maakte maar een geintje melientje.'Ronald keek even Draco dankbaar maar ook verbaasd aan. Draco stak zijn hand uit om Ronald op de been te helpen. 'Wemel, laten we een deal maken.' 'Een deal? Met jou?' Ronald keek Draco afwijzend aan. 'Ik geef toe, we zijn nooit echt aardig geweest en dan zullen we ook nooit worden. Dat wil ik vooral ook niet! Maar laten we normaal doen tegen elkaar Voor Hermelien?' Hermeliens ogen begonnen een beetje te glunderen. "hij is echt veranderd!"nu was ze er van overtuigd. Het kon gewoon niet anders.
'Wacht heel even.' Begon Ronald. Toen hij weer op de been stond. 'Wat?' Draco's ogen stonden vragend. 'Vorige week zat je nog de hele dag modderbloed moeten dood te roepen alsof het je levens motto was. En nu beweer je smoor op mijn meisje te zijn.' Ronald schrok zelf van zijn laatste woorden. 'JOU MEISJE!' viel Hermelien tegen hem uit. 'Ik heb nooit door gehad dat wij enige relatie hadden! Laat staan dat ik jou bezit zou zijn! als jullie me willen excuseren ga ik nu naar bed. Goedenacht.' Hermelien hief haar hoofd op en liep weg. 'Wat dacht die eikel? Dat hij haar leven onder controle had? Ik beslis wel met wie ik omga! Dacht Hermelien kwaad.
'To easy.' Lachte Draco. 'Hoe bedoel je?' 'Dacht je echt dat ik een deal voor Hermelien wilde maken?' Draco lachte opnieuw spottend. 'Jij was de enige bedreiging. Nu hoef ik me nergens meer zorgen over te maken. Hermelien gaat toch nergens heen.' Draco checkte of Hermelien echt weg was. Ronald stond stijf van verbazing. Draco grijnsde zelfingenomen. 'Je hebt geen liefdes drankjes nodig. Alleen de juiste woorden op een zwak moment. Ja, Ik hoorde jullie schreeuwen die potter was ook vertrokken. Haar Victortje was pleite. En ze zat daar zo zielig en alleen. Perfecte timing vind je ook niet.' Ronald stond stom verbaasd te kijken. Hij had precies gedaan wat Draco wilde. 'Toen ze ervan overtuigd was dat ik veranderd was. Ach, laten we zeggen dat ze niet veel afstand meer hield.' Draco probeerde zo arrogant mogelijk te kijken. Hij zag aan Ronald gezicht dat hij het zijne goed strak hield. 'Ik krijg altijd wat ik wil wemel.'Draco draaide Ronald de rug toe en liep weg.
Het arrogante gezicht veranderde in het gezicht van de gelukkigste persoon op aarde. In zijn hooft bleef hij zichzelf ervan overtuigen dat dit geen droom was. Hij ha wel eer der een vriendin gehad. Maar deze was anders. Hij had al vanaf dat hij voor het eerst in haar ogen keek verlangd naar de dag dat ze samen zouden zijn. de eerste keer wist hij nog niet dat ze een dreuzel kind was. Er was in het begin maar één probleem. Nou ja meerdere.. op het moment dat hij heel "zelf verzekerd." Naar haar toeliep begonnen zijn knieën slap te worden en zijn handen werden zweterig. Hij had nog nooit zo'n soort gevoel gehad. Het leek wel een soort angst ofzo. Hij kwam er later pas achter dat hij gewoon onzeker was. De tweede keer dat hij haar zag wist hij ook nog niets van haar afkomst.
Hij deed een tweede poging toen ze alleen was maar zodra hij ook maar in de buurt kwam begonnen zijn ledematen te trillen en kon hij écht amper op zijn benen blijven staan. Op dat moment had hij rechts omkeer gemaakt en was hij de slaapzaal de rest van de dag niet meer uit gekomen. Hij besloot nooit tegen haar te parten. En zoveel mogelijk uit de buurt te blijven. Ook al zou dat moeilijk zijn. het enige probleem was: Hoe?? Hij kon moeilijk doen alsof ze lucht was. Wat als ze hem ook wel zag zitten? Als ze contact zou zoeken zou hij weer staan te shaken als een rietje. Hij moest er voor zorgen dat ZIJ hem zou haten. Die zelfde avond kreeg hij het gezeur van zijn "Grote vriendin" Patty * kuch kuch.* aan zijn hoofd. Over Hermelien. En hij kwam er achter hoe hij afstand kon houden zonder echt moeite te doen.
ZE WAS EEN MODDERBLOED!! YES!! Schelden maar, beetje bod doen tegen haar vrienden en we hebben een nieuwe enemy gemaakt. * volgende week het recept voor moordlustige ouders gna gna* Dacht Draco. Alleen was het minder makkelijk de woorden over zijn lippen te krijgen dan hij dacht. Maar het lukte iets te goed zelfs. Ze haatte hem zo dan ze het vorige jaar hem vol op z'n neus sloeg. Maar hij kon teminste bij haar uit de buurt blijven. Nu hij er achteraf over nadenkt. Wilt hij zichzelf eigenlijk flink voor zijn eigen kop rammen. 'Hoe lomp kun je wezen?' Lachte hij tegen zichzelf. Terwijl hij door de grote lege gangen liep. Toen hij bij de slaapzalen was aangekomen liet hij zich op zijn bed vallen en zakte weg in de mooiste dromen.
De volgende dag..
Hermelien lag lang uit op de bank in de griffoendor leerlingenkamer. Ze had die nacht amper kunnen slapen. Maar daar had ze voor een keertje geen last van. Ze bruiste nog van de energie van gisteravond. Haar jurk hat ze inmiddels al wel omgeruild voor een jogging pak. En ze had haar kroezige haar in een paarden staart. Er lag een dik boek naast de bank. Ze pakte het boek op en begon halverwege met lezen. 'Blz. 340. Nog 256 en dan is het uit. Heb ik nu mooi de tij voor.' Dacht Hermelien. Maar op dat moment kwam een sacherijnige Ronald wemel met een verwarde Harry potter achter zich aan. 'Ron, Ik volg je écht niet meer. Praat eens normaal. Ik hoor iets over een Hermelien,Victor en Draco. Ik kan daar echt geen verhaal bij verzinnen. Heeft Victor die kwal Malfidus vermoord of zo.'lachte Harry. 'Nee niks laat maar.' Zei Ronald toen hij Hermelien zag zitten. Harry daarin tegen had haar nog niet gezin. 'Wie heeft wát gedaan?' vroeg Harry nogmaals. Hermelien stond op, gooide Ronald een gekwetste blik toe en liep naar de meisjes slaap zaal. 'Hermelien kom op.' Kreunde Ronald. 'Wat?' Zei Hermelien op sterk agressieve toon.
'Je weet dat ik je alleen maar wilde beschermen. En wat is er met 'ons' gebeurd?' Ronald keek Hermelien niet recht in haar ogen aan. 'Ronald, ik heb je genoeg kansen gegeven ik kan niet voor eeuwig wachten. En ten tweede ik hou van Draco en hij van mij.' De verwarde slaperige blik leek letterlijk van Harry's gezicht te 'vallen'. 'REPEAT??' Harry geloofde het gewoon niet. 'Jij en drama Malfidus?' Harry lag dubbel van het lachen. Hij geloofd echt dat het een grap was. 'Ja, problemen mee?' Antwoordde Hermelien serieus. Harry stikte bijna van schrik. 'Oké, Hermelien ben je ziek? Heb je een kater? HEB JE EEN HERSEN SCHUDDING EN BEN JE JE HELE GEHEUGEN KWIJT?' was Harry's eerste reactie. ' Nee anders had ik nog steeds staan wachten op meneer hier.' Hermelien wees naar Ronald. 'HIJ GEBRUIKT JE! HEB JE DAT NIET DOOR?' schreeuwde Ronald toen Hermelien naar boven stormde. 'JIJ NIET DAN!' schreeuwde Hermelien terug voor ze in de meisjes slaap zaal verdween.
Ronald stond stom verbaast te kijken en kon geen woord uitbrengen. Daar stonden ze dan. Harry versteend van verbazing. Ronald spijt met haren als haren op zijn hoofd. Hij had gewoon een move moeten maken. Hij had kansen genoeg gehad maar had ze nooit gegrepen en was nu te laat. Maar dan nog hij kon niet aan zien hoe zijn beste vriendin werd ingepalmd door zijn grootste vijand.