Hoofdstuk 6
Hermelien stopte pas met rennen toen ze waren aangekomen bij een groot gras veld. 'Hier zit ik meestal als ik geen zin heb om mensen om me heen te hebben.' Vertelde Hermelien. 'Daar was je dus als ik je nergens kon vinden in de bibliotheek.' Hermelien keek Draco verbaasd aan. 'Dacht je echt dat het gewoon puur toeval was dat je me zovaak tegen kwam. Ik heb misschien wel duizend keer geprobeerd tegen je te praten. Maar die twee waak honden hingen de hele tijd om je heen. ' Grinnikte Draco. 'Alleen was ik de gene aan de ketting.' Zei Hermelien. 'Ik denk dat iedereen zich wel eens geketend voelt.' Zei Draco nu afwezig. 'Ik wist niet dat jij over dat soort dingen na dacht.' Hermelien keek Draco aan en zag dat hij aarzelde. 'Hermelien,' 'ja?' 'Ik, uhm... Weet niet hoe ik dit moet zeggen.' 'Gewoon met woorden lijkt me het makkelijkst.' Grapte Hermelien. ' je moet dit echt niet verkeerd op vatten en,' "hij gaat het uitmaken of zeggen dat hij een fout heeft gemaakt of zo. O nee!!'' Dacht Hermelien.
Draco aarzelde nog heel even. Toen zei hij. 'Mijn vader is een dooddoener.''WAT?!?!' Hermelien wist dat Lucius Malfidus niet deugde. Maar een echte dood doener? 'Het word erger.' Vervolgde Draco. 'Zoals je weet is hij geobsedeerd met wat hij noemt 'Familie eer'.' Hermelien vloed het l aankomen. Ze was een modderbloed. En Draco's vader zou de relatie dus nooit goed keuren. Of zelfs erger. 'Je snapt 'm denk ik al.' Zei Draco schuldig. 'We hoeven niet naar hem te luisteren Draco. Als je wilt kun je doen wat je wilt. We kunnen samen vertrekken. Naar een plek waar hij ons niets aan kan doen.' Probeerde Hermelien hem gerust te stellen. 'Wil je het stuk horen waardoor je me echt gaat haten?' zei Draco terwijl hij een beetje zielig naar de grond keek. 'Dat zou ik toch nooit kunnen?' Zei Hermelien terwijl ze haar hand op Draco's wang legde. Draco keek in haar recht aan. 'Ik ben verplicht om op een dag net zo als hem te worden.' Een traan liep over zijn wang. Hermelien sloeg haar handen voor haar neus en mond. 'Maar dat betekend…' 'Dat ik op een dag voor hij die niet genoemd mag worden moet werken en mensen moet vermoorden. Waarvan waarschijnlijk veel dreuzel kinderen. En dat ik een enorme hufter ben? Klopt helemaal… ' Draco durfde Hermelien nu echt niet meer in zijn fel grijze ogen te laten kijken. Hij was bang dat ze dwars door hem heen zou kijken. Dat ze zijn pijn zou zien. Hij wilde geen medelijden van haar. Hij wilde alleen dat ze het begreep en een keuze zou hebben. De keuze die hij nooit had gehad.
'Weet je waarom ik je gistere kuste?' Zei Hermelien toen ze over de schrik heen was. 'Omdat ik in jou ogen geen arrogante racist zag. Maar een jongen met een goed hart. En toen ik terug dacht aan die keren dat ik dat niet zag wist ik gewoon dat die harde woorden niet van jou kwamen. Maar de woorden van je vader. Net als die keer in de boekwinkel. Je was gewoon bang dat iemand de echte Draco zag. Daarom kijk je me nu niet aan. weet je wat jou probleem is? Jij moet gewoon eens een keer minder praten en meer doen.' Hermelien keek hem liefdevol aan. 'Die laatste zin komt uit een boek. toch?' zei Draco nu met iets meer zelfvertrouwen. 'Ja, Alexandra in purple nights 'n black days. hoe weet jij dat?' Hermelien keek verrast. 'Ik dacht dat ik de enige was die dat boek had gelezen.' 'Blijkbaar niet dus. Ik vond die zero wel chill.' 'In boeken is alles zo veel mooier.' Zei Hermelien terwijl ze dacht aan Ronalds reactie. Draco legde zijn hand op haar schouder. Hij citeerde 'En zero zei. Alexandra, mijn problemen zijn duidelijk maar jij moet ook eens naar je zelf kijken. je moet met je neus uit de boeken komen. En naar het echte leven kijken. Het slechte verbeterd het goede. Maar jou valt niet te verbeteren… '