Hoofdstuk 11
De mantel viel onder onverklaarbare wijze. En de drie stonden nu ook oog in oog met de heer van het duister. De drie pakte snel hun staf. Ook al wisten ze dat het hopeloos was. Draco stond stil. Dit was niet wat er moest gebeuren. Ze mochten hier niet zijn! 'Je vader had gelijk je bent vindingrijk. Je hebt iets gedaan wat geen van mijn volgelingen ooit heeft gekund.' Voldemort zag er op de een of andere manier tevreden it. En Hermelien stond te beven van angst en Harry wilde aanvallen maar er daagde geen spreuken in zijn hooft. "Harry potter hier gebracht." Mompelde Draco zacht. 'En je ouders wisten niet eens wat je deed.' Voldemort grinnikte een beetje. 'Precies waar ik om vroeg zonder enige hulp van andere. Subtiel, discreet en efficiënt. Zullen we de rest ook even bij praten Draco?' vroeg de heer van het duister. Zonder enig antwoord van Draco vervolgde voldemort zijn verhaal. ' Vier weken geleden heb ik de hulp van Draco in geroepen.'
Voldemort keek naar Hermelien. 'Ik vroeg zoals ik net al zei, om discreetheid en efficiëntie. Op erg ingenieuze wijze heeft Draco mij gebracht wat ik wilde.' Hermelien snakte naar lucht. Wat, wat bedoelde hij? Draco was geen dooddoener! Dat kon niet! En hij er niet voor gezorgd dat Harry hier was daar had zij juist voor gezorgd, als zij nooit in contact was gekomen met Draco dan waren Harry en Ronald dat ook niet. Had hij de hele tijd maar met haar bespeeld als een levende marionet? Die dingen die ze zag waren toch echt? Waren de dingen die hij tegen haar zei gelogen? En, en…
Hermelien wist niet wat ze moest denken. Alles ging door haar hoofd alsof het in slow motion werd afgespeeld.
'En jij dacht dat hij echt iets met een dreuzel kind zocht. Zo kinderlijk, zo naïef.' Voldemort keek Hermelien diep aan en lachte alleen. Hermelien wilde niet terug kijken in die misvormde lege ogen. Haar ogen probeerde nu door die van Draco heen te kijken terwijl ze smeekte: 'Laat dit alsjeblieft niet waar zijn. Ik vertrouwde je.' Maar hij keek snel weg met een blik die voor Hermelien leek op schuld maar ze durfde niet meer te raden naar zijn gevoelens.
Lucius teleurstelling vaagde weg in pure trots bij de traan die over Hermelien wang rolde. Draco begon te lachen met de zelfde quasi arrogante glimlach die hij voor het bal altijd vertoonde aan de wereld. Daar stonden de drie zonder enige kans zich écht te kunnen verweren als ze zouden worden aangevallen. 'Vijftien tegen drie. Moeilijk hè een stelletje tieners verslaan?' Probeerde Hermelien stoer. Ze hief haar staf om zich te verdedigen. 'hoe kon je? Ik dacht dat je…' Draco hield zijn gezicht strak. 'Te vertrouwen was? Ik moet toegeven dit was echt veel te makkelijk. Je was echt gelijk helemaal om hè? En Ronald ik had verwacht dat jij moeilijker zou doen maar… too easy ' Draco grinnikte. Hij stond nu met zijn rug tegen de deurpost, half in de gang half in de eetkamer.
Een spreuk vloog op Ronald af. 'PROTEGO' Hermelien schoot snel twee spreuken af één op de spreuk die op Ronald gericht de ander op de dooddoener die de spreuk afvuurde. Draco draaide zijn rug naar de eetkamer en de om zittende van de tafel zagen zijn gezicht niet meer