Hoofdstuk 12
'Jij durft wel hè modderbloedje? Als ik jou was zou ik niet zo'n grote bek hebben en mezelf een beetje gedeisd houden.' Zei Draco met dreigende ondertoon. 'Als jij mij was, was ik een arrogante albino met enorme gedrags en aanpassing problemen.' Draco keek voor een fractie Hermelien in haar ogen. En tot haar grootte verbazing knipoogde hij. Hermelien begreep er niets van. Ze had hem toch net beledigd? Draco hield de drie onder schot. Maar zonder een dreigende blik in zijn ogen. Aan welke kant stond hij nu eigenlijk? Het zag er niet naar uit dat hij van plan was aan te vallen. "Rustig maar, laat niets merken. Ik probeer alleen tijd te rekken." Kreeg Hermelien telepathisch door. Was dat Draco's stem? Kon hij al telepathisch contact zoeken? Dat leerde je toch pas in het laatste jaar? En was niet verplicht omdat het zo moeilijk was.
"Tis okeej, ze weten niet dat we communiceren. Perkamentus heeft het me geleerd hij weet alles." Hij keek haar nu ineens lief aan. Harry en Ronald hadden het te druk de dooddoeners in de gaten te houden. "'Kun je telepathisch contact zoeken?" Draco keek Hermelien een beetje vragend aan. Hermelien kon niet reageren. Ze wist niet zeker of het in een keer zou lukken en om in deze situatie dat uit te vinden was geen optie. "Dat neem ik maar als een nee. Oké…" stuurde Draco.
Andere Dooddoeners stonden op. wat er gebeurde ging langs Draco zonde hij het echt merkte. Hij had het oog contact met Hermelien verbroken maar telepathisch zocht hij nog contact. "één keer knipperen is ja of oké twee keer is nee. Probeer me zo min mogelijk recht aan te kijken en probeer te kijken of je dit niet hoort. " Stuurde Draco. Hermelien knipperde een keer. 'okeej, mooi. Komen de schouwers hier heen?' Hermelien knipperde weer eenmaal. Het moest eigenlijk nog tot haar laten door dringen. Ze was omringd door dooddoeners terwijl ze zelf nog maar een stuntelend vierde klassertje was zonder enige ervaring. Haar ademhaling steeg en werd doodsbang. De doods angst straalde uit haar ogen en haar handen trilde lichtelijk. Wat een natuurlijk een groot genot was voor de aanwezige dooddoeners. Harry en Ronald hadden ook het gevoel dat ze hoe dan ook niet lang meer zouden leven, of misschien zelfs erger. Draco daarentegen leek doods kalm te blijven ook al raasde er van binnen allerlei angsten, gedachtes en herinneringen door zijn hoofd terwijl de massas adrenaline in zijn bloed razendsnel door zijn hele lichaam stroomde. Gespannen wachtte ze af wat voldemort volgende stap zou zijn. 'Wat is je grootste angst potter?' Voldemort was helemaal vol van zichzelf en hij begon een verhaal af te steken
Na Harry's dood bla bla bla zou niemand bla bla bla ooit nog bla bla bla twijfelen bla bla bla aan de onbegrensde blabla bla kracht van bla bla bla de almachtige bla bla bla voldemort. Om een enorm langdradig verhaal toch nog een beetje kort en compact te houden, de voldemort theorie:
Harry uit voldemort in. Punt.