Hoofdstuk 13.
Ook al leek het bij elke hartklopping alsof het hun laatste zou zijn leken de secondes ongewenst eeuwen te duren. Maar terwijl de heer van het duister zat te leuteren over hoogst waarschijnlijk zijn onverwerkte emoties van zijn jeugd. Die hij macht en onoverwinnelijkheid noemde verstreken er enkele minuten. Met als enige hoop het op tijd arriveren van de schouwers wachtte de vier af.
Terwijl de drie via een enorme gang in stilte naar de achtertuin werden gebracht bleef Draco ongezien zo dichtbij mogelijk. Een paar dooddoeners volgde mee de enorme tuin. Draco's angst nam niet met kleine maten af. De schouwers zouden er ieder moment moeten kunnen zijn. Of hij op hun inval kon rekenen was niet te voorspellen. Daarom moest hij moest een plan B hebben om de drie verstekelingen hier levend weg te krijgen en het liefst met de luxe zelf ook te blijven leven. (xD)
Er was geen tijd voor vragen maar toch vroeg hij zich af. Wat deed voldemort hier? Sinds waneer kwamen de dood doeners bijeen in zijn huis? En zou hij niet pas volgende week iets van voldemort horen? Toen Draco die avond was vertrokken had hij hooguit een bloed linke vader verwacht. Dat leek vergeleken met deze situatie een heel stuk bruikbaarder. Het was allemaal niet zo'n t**r*ng bende geweest al die drie sukkels hem niet hadden gevolgd. Langzaam liepen ze de gang door. Het leek of bij iedere stap er met een hamer op haar hoofd werd geslagen. Ze vertouwde niet meer op de komst van de schouwers haar enige hoop was Draco. Ook al wisten ze niet zeker of hij te vertrouwen was Hermelien geloofde in hem. Of tenminste dat wilde ze. Draco en Hermelien zaten de hele tijd vast in hun eigen gedachtes. Toen ze weer met beide benen op de grond stonden keek Draco om zich heen. Bij Ronalds gezicht stopte hij. Ronalds ogen zaten vol haat. Meer haat als ooit tevoren. Draco moest de schijn hoog houden maar begreep dat Ronalds haat terecht was. Om niet door de mand te vallen keek Draco hatelijk terug. 'Wat zit je nou te kijken rooie? Ik ga je echt niet helpen als je dat denkt.' Draco durfde geen telepathisch contact te zoeken met Ronald om hem te vertellen dat dit een groot toneel spel was. Het leek nu net zo echt en Ronald zou zijn gezicht nooit strak kunnen houden of op z'n minst stil zijn.
Ze bereikte de tuin. De tuin was ter grote van 2 ½ voetbalveld en bestond uit allerlei verschillende planten en bomen. De klok sloeg 1,2,3,4, 11 uur. Waren er nu pas drie kwartier verstreken sinds ze het station verlieten? Het was toch zeker een dik half uur lopen. Bij een muur in de tuin stopte ze. Hermelien en Ronald werden tegen de muur geduwd door twee kleerkasten van dooddoeners. Terwijl Harry naar zijn toverstok reikte. Voldemort ontwapende Harry echter al snel en draaide zich naar Ronald. De toverstok die voldemort in zijn rechter hand hield wees in een rechte lijn naar Ronalds borst. En Harry kon hem niet stoppen door drie andere dooddoeners die hem vasthielden. De toverstok werd op geheven. Maar toen voldemort zien mond opdeed om een spreuk uitte spreken daalde er gedaantes om hen neer. Draco nam gebruik van Voldemorts deconcentratie en ontwapende hem. Het waren niet de schouwers die aanvielen maar de orde van de feniks. De Wemels, Tops, Dolleman, Sirius, ze waren er bijna allemaal. Toen leek het allemaal heel snel te gaan.
De doeddoeners lieten hun gevangenen los en moesten zich gaan verdedigen. En er kwamen steeds meer dooddoeners. Overal waar je keek vlogen spreuken en je hoorden overal gegil en geschreeuw. Draco rende naar Hermelien. 'Kom op wegwezen hier!' schreeuwde hij.