Hoofdstuk 18.
'Hij ligt in coma' zei iedereen. 'Het is voor hem gewoon alsof hij slaapt.' Is wat de doctor concludeerde. Maar Draco wist beter. Hoe konden ze dat nou denken? Hij was nog niet dood ofzo. Nee, Draco was bij bewust zijn en voelde elke zenuw in zijn lijf branden. Hij kon zich alleen niet bewegen en kon alleen hopen dat hij zijn ogen ooit nog kon openen. Het léék of hij sliep maar eigenlijk deed hij dat al lang niet meer hij had gewoon niet de kracht om iets te doen.
Hermelien kon niet slapen door de beelden die zich in haar hoofd bleven herhalen. De gebeurtenis van twee dagen geleden was onontkoombaar. Overal waar ze kwam werd ze nagekeken en overal waar ze zelf keek zag ze het voor zich, Het had zichzelf tot een spook verhaal ontwikkeld. Een verdraaide roddel met de meest gestoorde achterliggende gedachtes. Vooral voor Draco waren de roddels erg onvriendelijk, Nee een beetje onmenselijk zelfs. Hij zou dit allemaal gepland hebben en als een soort zelfmoord terrorist Harry potter uitgeleverd aan hij die niet genoemd mag worden, of iets anders in die richting. Draco had zijn kant van het verhaal niet verteld, zij nam het voor hem op, maar ook de schouwer wisten niet wat ze van hem moesten denken. Het enige wat ze kon doen is wachtten, en hopen dat Draco bij bewust zijn kwam. Toen hoorde Hermelien de zelfde stem die ze die middag al had gehoord. 'GRIFFEL!' Ze stond op en liep naar de deur. Ze keek de slaapzaal rond maar er was niemand wakker. Ze moest het zich verbeeld hebben.
Ze liep naar de zieken zaal ze moest Draco zien. 'Niemand vroeg jou wat vieze kleine modderbloed. ' Ze herkende het wel.. 'Hee, komen jullie de show bekijken?' Zei de zelfde stem terwijl ze verder weg zakte. Gevolgd door luid spottend gelach. Ze herkende de stem. Het was Draco, maar nog voor het feest. In jaar drie of zo. Hermelien lachte toen ze terug dacht aan haar woede uitbarsting.
De zaal was leeg koud en eenzaam. Ze keek naar Draco's uitdrukkingsloze gezicht. Ze zag Draco's lachende gezicht nu voor zich. Ze voelde zichzelf rustig worden. 'Welterusten m'n lieve Draco…' fluisterde ze 'Daar ben je! Ik wist wel dat ik je hier zou vinden.' Professor Lupin kwam aanlopen. 'ow hallo professor, ik uhm.' Stamelde Hermelien. ' Wilde net naar je slaapzaal terug lopen? Dat dacht ik nou ook.' 'Ja maar…' 'Hermelien ik weet dat het moeilijk is maar dat betekend niet dat je midden in de nacht door de school kan gaan spoken.' 'Nog heel even, ik ben zo weer weg. Echt waar.' Beloofde Hermelien. Professor Lupin keek Hermelien even aan. 'Als je maar zorgt dat sneep je niet vind want die is denk ik misschien iets minder begrip vol.' Professor Lupin was best Chill beter als professor sneep van die sukkel mocht je niks als je niet bij zwadderig hoorde. Hermelien knikte en Professor Lupin liep rustig weg. Ze liet haar hoofd op zijn kussen rusten. Voor even bleef naar zijn bewegingloze zijprofiel kijken. Haar ogen sloten zich langzaam tot een zacht gekreun uit Draco's mond ontstond. 'Eindelijk!' Dacht Draco, het was niet veel. Het was zelfs bijna niet maar hij had teken van leven gegeven! 'wooohoo!' het gekreun had eigenlijk 'Hermelien.' Moeten worden maar 'emle.' En een kleine glimlach, Was voor dit moment even goed genoeg. Vooral toen hij Hermelien armen om zich heen voelde. En haar stem hoorde. 'Alles komt goed…'