All twilight-characters belong to the famous Stephenie Meyer :)

In dit stukje krijg je vooral antwoorden, maar hopelijk ook spanning en andere gevoelens die noodzakelijk zijn bij een (goed) verhaal! Ik heb de flashbacks niet in schuingedrukt gezet, omdat het gedachten-ding anders niet duidelijk was. :) Veel leesplezier!

JamiePOV

"We're landing whitin 15 minutes, please put on your seatbelts. Thank you." De stem van de stewardess ging door het passagiersgedeelte van het vliegtuig. Iedereen begon opgewonden te praten over wat ze gingen doen na de landing van het vliegtuig. Ik moest er niet over praten, Audrey's armen zouden zacht genoeg zijn. Alle momenten die ik met haar had gedeeld leken zo ver weg, ik wou nieuwe momenten maken. Met haar samen wandelen op het strand, haar knuffelen...

Ik had dágen zitten wachten om het haar te vertellen. Ze was wel geschrokken toen ik het haar vertelde, maar ik weet zeker dat ze nu de minuten aan het aftellen was. Net als ik. Niet dat ik iets anders leuk te doen had, maar de vrouw naast mij wel. Ze zat zich vol te schrokken met chocolade van een voor mij onbekend merk. Ze had mij zelfs al chocolade aangeboden, maar het was niet zo moeilijk om een bekauwd stukje chocolade te weigeren.

Nog maar 10 minuten tot ik Audrey weer zag. Moesten mijn ogen kunnen laseren, was mijn horloge nu al lang een hoopje as. Ik herrinerde me de eerste dag nog goed. Hoe ze verdrietig had gekeken, maar toch vrolijk deed voor het voor ons niet te verpesten. Sinds die dag had ze nooit meer verdrietig gekeken, ik ook niet trouwens. Mijn geluk kon niet op.

Er klonk gerommel van buiten het vliegtuig, en ik was niet de enige die het gehoord had. De mensen begonnen opnieuw tegen elkaar te praten, deze keer niet opgewonden, maar meer angstig. Mijn buurvrouw vertrouwde het ook niet helemaal. "Wat was dat?" Haar stem klonk als een kindje dat in een film een rol had gekregen van een verwend meisje. Ik haalde mijn schouders op, ik had niet zo'n zin om van dat ene geluidje een drama te maken. Ze mompelde nog iets en graaide dan snel in haar handtas.

Er volgde nog wat gerommel, deze keer minder luid dan de eerste keer. Mijn hersenen begon zich zorgen te maken, maar ik besefte het niet. Mijn hart was te veel met Audrey bezig.

"There is a small problem identified in airplane. Please stay calm. We solve it as soon as possible." De stewardess sprak het gevreesde uit. Net als de vorige keer begonnen de mensen te praten. Deze keer was er wel een andere reden voor het praten, een verontrustende reden. Er was iets mis.

Het geluid van een puzzel die uit elkaar valt, maar dan tien keer zo luid, ging door het vliegtuig. Gegil. Het vliegtuig bewoog wild, als een vogel die niet weet waar hij naar toe moet vliegen. Weer gegil, deze keer ook van mijn buurvrouw. Zelf zei ik niks, een paniekreactie die ik van mijn ouders had overgenomen. Dit was niet normaal, ik had al eerder gevlogen, en vorige keer ging het een stuk rustiger dan nu...

Er gebeurde veel tegelijk; er klonk weer gerommel, deze keer van dichterbij, en het luider dan de voorgaande geluiden. We werden weer door elkaar geschud, en ik viel van mijn stoel. Ik was niet de enige die viel, sommige mensen vielen zelfs naar het gangpad van het vliegtuig. Een aantal mensen stonden recht en wouden gaan kijken wat er mis was, maar ze werden tegengehouden door stewards. Normaal zouden we nu landen. Waarom ging het niet zo? Wat was er mis gegaan? Mijn hersenen begonnen eindelijk te werken, ze overstelpten me vragen. Eindelijk werd er een bericht door het vliegtuig geroepen. "We ask you to listen to these safetyrules. First..." Ik probeerde te luisteren, maar het lukte me gewoonweg niet. In mijn hoofd flitsen beelden van mooie momenten, mensen die ik niet kwijt wou. Een klap liet de mensen nog meer gillen. Het was alsof we niet móchten landen. Iemand riep verschrikt dat we dood gingen. Ik geloofde het. Ik wou het niet, maar het ging gebeuren. Ik ging dood. Al mijn gedachten over de dood waren vredig geweest, in mijn slaap, in het ziekenhuis met een oude Audrey naast me, maar nooit had ik gedacht dat het zo ging gebeuren.

AudreyPOV

Ik kon niet slapen, mijn hoofd zat nog te vol na alles wat ik had meegemaakt. Geen leuke gevoelens, deze dag was geen mooie herrinering. Mijn hart én hoofd deed pijn.
Elke seconde was pijnlijk geweest vandaag. Maar nu wist ik tenminste wat er met Jamie was.

FLASHBACK

Het was al laat, bijna elf uur, maar toch had ik maar een paar uurtjes geslapen. Jamie's stem spookte rond in mijn hoofd, onze momenten samen, de momenten die nooit leken op te houden. Ik had mezelf beloofd vroeg op te staan, zodat ik sneller wist wat er gebeurd was, maar het was me niet gelukt. Ik was net in slaap gevallen op het moment dat ik had willen opstaan, en ik had geslapen tot bijna elf uur. Droomloos, gelukkig. Ik ging stilletjes de trap af, bang voor het nieuws dat ik in de woonkamer zou treffen. Misschien was het slecht nieuws, en dat wou ik liever niet weten.

Ik kwam de woonkamer binnen, net zo als de rest van dit huis was de kamer klein, en ik verwonderde me over het feit dat er meer dan 2 mensen in de kamer pasten. Maar die verwondering werd direct vervangen door angst, omdat er niet gewoon een paar mensen in de woonkamer waren, maar Jamie's ouders. Ze keken heel bedroefd.

Mijn hart stopte even met kloppen, of misschien verbeeldde ik me dat alleen maar. "Audrey..." Mijn vader wou me al sussen voordat er iets gezegd was.

Mark en Anna, de ouders van Jamie keken nu pas naar me om. Ik bedacht me dat ze me nu minder leuk zouden vinden dan vóór het ongeluk.

"Audrey..." Mijn vader probeerde het opnieuw. Nu pas reageerde ik. "Is hij..." Ik durfde mijn vermoeden niet uit te spreken, te bang dat het waarheid zou worden.

"Nee, maar het scheelde niet veel. Hij heeft geluk gehad..." Anna stopte met praten, haar zin eindigde in een zachte snik. Ik werd overspoeld met halve opluchting, de reden dat ze maar half was, was omdat ik wist dat er toch iets erg was gebeurd. Mark besloot verder te vertellen. Hij klonk verdrietig, maar zakelijk. "Het vliegtuig is ongeveer 70 km van Seattle gecrasht. Hij heeft hartaanval gehad in het vliegtuig en ligt nu in een coma. We weten niet wanneer hij wakker wordt."

"Waar?" Ik sprak alleen in woorden, dat ging makkelijker.

"Jamie ligt nu in Harborview Medical Center, een hospitaal in Seattle. Hij wordt er goed verzorgt." Ik zag in Brians ogen dat er iets was, maar ik kon niet zien wat.

Ik wou net vragen wanneer ik kon vertrekken, maar Jamie's ouders waren me voor. "Wij zijn weg nu, Audrey weet het.' Hij knikte naar Brian, dat een gebod was geweest. "We logeren in een hotel in Seattle, dicht bij het ziekenhuis. Als er iets is, kan je altijd bellen." Hij schreef het adres en het telefoonnummer op een papiertje en ging naar de deur. Ze waren veranderd, ze gaven mij de schuld van het ongeluk. Ik zag het. Ik knikte nog verontschuldigend, ook al had ik niets gedaan, en legde mijn gezicht in mijn handen.

FLASHBACK

Natuurlijk was ik niet zo blijven zitten, ik kon er niets aan doen, ik móést naar Jamie toe! Toen ik aan Brian zei dat ik ging gaan, wist ik wat ik in zijn ogen had gezien.

FLASHBACK

"Brian, ik ga naar Jamie toe." Ik zei het, niet als vraag, want ik was oud genoeg om zelf te beslissen waar ik naar toe ging, maar ik wou toch een bevestiging. Uit beleefdheid. Brians ogen schoten meteen van mij naar de deur en terug. Ik zag diezelfde blik die ik eerder die dag in zijn ogen had gezien maar niet goed kon plaatsen. Het was een vreemde mengeling van angst, verbod en verontschuldiging. "Audrey... Ik weet niet of dat een goed idee is..." Hij probeerde me weer te sussen, maar deze keer werkte het nog minder bij me dan de vorige keer toen hij dat geprobeerd had. "Papa, ik móét hem zien! Ik maak me zorgen, ik mis hem, en als ergste van alles, ik voel me schuldig! Hij is de enige persoon die me nu kan troosten! Sorry papa, maar ik ga!" Ik wandelde snel naar de voordeur, klaar om te vertrekken, maar Brian was sneller dan mij. "Nee, Audrey, ik wil niet dat je gaat." Hij klonk zijn verontschuldiging sloeg plotsklaps over naar vastberadenheid. Hij wou het echt niet.

"Waarom niet?" Ik begon stilaan mijn geduld te verliezen, vreemd, de laatste tijd kon ik niet veel meer verdragen. Normaal was ik altijd een geduldige persoon. "Ik weet niet of je het wel aan kan... Hij ziet echt beangstigend uit, ik wil niet dat dat misschien je laatste beeld van hem is." De rare mengeling van verontschuldiging, angst en verbod keerde terug in zijn ogen.

Hij vertelde niet wat hij dacht. Als Brian zo deed, bedoelde hij eigenlijk iets helemaal anders, iets wat hij niet wou of durfde zeggen. Ik was niet vaak bij hem, maar ik had hem wel leren kennen in de korte tijd dat ik bij hem was.

"Kom voor de dag ermee!" Ik begon me pissig te voelen, en hij merkte het. Hij gaf het op.

"Het mag niet! Het mag niet van zijn ouders, ze willen het niet!" Hij begon ook kwaad te worden. Als reactie op mijn kort lontje.

"Hoe bedoel je, 'het mag niet'?" Ik was echt woedend geworden. Ergens was ik wel verontwaardigd en verbaasd, maar die emoties waren nu ver te zoeken. Maar ik was vooral woedend. De eigenaardige trillingen van een dag geleden kwamen terug, maar dan heftiger. Ik werd dan ook wel zelden zó razend.

Ik wist dat het Jamie's ouders waren, en dat ik beleefd moest zijn, maar het was sterker dan mezelf, ik kon het niet tegenhouden. Mijn hand trilde als eerste, dan mijn arm en daarna trilde mijn hele lichaam. Je kon het eigenlijk amper trillen noemen, het was meer snel bewegen. Ik knapte bijna, en Brian kreeg een bange uitdrukking op zijn gezicht. Ik wist niet wat me overkwam, ik was gewoon kwáád. Het was toch normaal dat je eens kwaad werd? Dan begon je toch niet te trillen? Wat gebeurde er met me?

"Wat gebeurt er? Waarom tril ik zo?" De adrenaline stroomde door mijn bloed, van razernij, maar ook van angst. De angst van de onwetendheid.

En toen voelde ik de pijn. De pijn, ze begon bij mijn armen, dezelfde plaatsen die eerst waren begonnen met trillen. De pijn was onbeschrijfelijk. Het voelde alsof ik over een grond vol spijkers schuurde. Spijkers met net geslepen punten, schuren dat nooit ophield.

"Wat gebeurt er?" Deze keer riep ik het niet, ik huilde het. Niet het normale gehuil van een mens, maar een dierlijk gehuil. Ik schrok van mezelf.

Het schuren ging maar door, en het bewegen werd heviger.

Rustig, concentreer je op dingen die vredig zijn, dan wordt alles weer normaal. Er kwam een vreemde stem in mijn hoofd. Was ik gek geworden? Was dit een droom, of nee, een nachtmerrie?

Nee, kalmeer nu maar, we leggen het nog uit. Concentreer je nu! Ik luisterde naar de stem en probeerde me te kalmeren, ik dacht aan leuke dingen, dingen die ik samen met Jamie had gedaan, maar daardoor werd het alleen maar erger. Wie of wat waren die stemmen? Ze bleven maar praten, ik kon het niet meer aan! De pijn werd erger en het voelde alsof er een stuk huid openscheurde. Eerst maar een klein stukje, maar het werden altijd meer stukjes, en het steeds pijnlijker.

Audrey, ik beveel je om rustig te worden. Doe het. De stem had een dubbele klank, het was alsof de belangrijkste persoon van de aarde me iets beval, ik kón het niet weigeren.

Ik luisterde naar mijn ademhaling en werd stilaan kalmer. Ik was nu rustig genoeg om te zien dat er iets belangrijk was veranderd; ik was mezelf niet meer. Ik was wel nog altijd Audrey, maar niet meer in hetzelfde lichaam. Ik was hariger geworden, dat was zeker, maar ik kon niet goed zien in wat ik was veranderd. Ik leek wel een hond!

Wat wás dit? Wat was ik? Al de zekerheid die ik had gehad in mijn leven verdween…

Goh, dat heeft ze snel door. Een nieuwe stem praatte, en het viel me op dat de meeste stemmen van het mannelijke geslacht waren. Ik kon niet zeggen dat ze mannen waren, want ik wíst niet of ze wel mensen waren. Of kon ik nu zeggen 'we'?

Zwijg alsjeblieft Paul, haast je liever wat. De eerste stem praatte weer. Hij was duidelijk de leider van de stemmen en had gezag over de groep.

Ik keek nog steeds stomverbaasd naar mijn nieuwe lichaam, toen ik meer honden, of kon ik beter zeggen hondachtige, zag. Eén grote, en twee kleinere, maar nog steeds uitzonderlijk grote, wolven. Want dat waren het, wolven. Geen gewone wolven, maar wolven ter grootte van beren. Ik denk niet dat ik al eerder zo'n grote wolven had gezien.

De grootste wolf was een zwarte wolf, en hij had een rustige, beheerste uitdrukking. De andere twee wolven keken meer gespannen. Eentje was bruinkleurig en de andere wolf was zilvergrijs. Ze zagen er meer dan gevaarlijk uit.

Jij ziet er anders ook niet zo lief uit hoor! Reageerde een gebeten stem in mijn hoofd. Ik hoorde een zachte grom van de zilverkleurige wolf. Ik keek naar op en ontblootte mijn tanden, iets wat ik vroeger nooit zou gedaan hebben. Het viel me op dat de derde, bruine wolf nog niets gezegd, of gedacht, had. Of kan niet iedereen iets zeggen?

Stil, Paul, we moeten haar helpen. De leidersstem riep Paul weer tot rust.
Liefst, antwoordde ik. Hoe word ik weer normaal? Wat bén ik eigenlijk? Help me alsjeblieft! Ik begon me terneergeslagen te voelen. Misschien werd ik wel nooit meer normaal.

Luister, als eerste moet je jezelf ontspannen. Dan kan je makkelijker veranderen naar je oorspronkelijke lichaam en kan ik met je praten over wat er met je gebeurt is. Ik probeerde het opnieuw, deze keer was ik wel zo slim om niet aan hém te denken. Ik dacht aan leuke momenten met Karen, of gewoon, wanneer ik me gelukkig voelde. Het lukte. Ik voelde me beheerst, het leek zelfs bijna alsof het nu niet het raarste moment van mijn leven was.

Als je dit al raar noemt, dan heb je blijkbaar nog niet zo veel meegemaakt! De gedachten van de bruine wolf raasden door mijn hoofd.

Kon ík weten dat ik in een wolf kon veranderen? Die twee begonnen me te ergeren.

Concentreer je op je mensenlichaam alsjeblieft, niet op deze twee hier! Ik concentreerde me, zoals ik me nog nooit geconcentreerd had, ik wou dit, dus moest ik mijn best doen. Ik hoorde nog een gedachte van een van de wolven, maar die deden me niets meer. Ik concentreerde me op mijn lichaam, mijn hoofd, mijn heldere blauwe ogen, mijn licht opwippende neus… Alles kwam aan bod, zelfs mijn kleine teen, of een moedervlekje op mijn arm. Het leek alsof mijn lichaam in een museum lag, en ik een van de geïnteresseerde bezoekers was. Iemand dat àlles wou weten.

Het voelde aan alsof ik nog maar één minuut bezig was, maar ik wist dat het langer was geweest. Toen ik dacht dat ik klaar was, riep ik een zacht Ja! in mijn gedachten, in de hoop dat de leider het gehoord had. Hij reageerde, maar in plaats van iets te zeggen keek hij me doordringend in de ogen.

Diezelfde seconde nog, leek het alsof ik terug vloog naar een kwartier geleden, toen ik getransformeerd was, maar dan omgekeerd. De pijn en het schuren kwam terug, maar deze keer werd ik niet opgereten, maar toegenaaid. Het duurde minder lang dan de eerste keer, maar het was veel en veel pijnlijker. Ik gilde het uit. Het was alsof ik geprikt, gesneden en geplet werd, allemaal tegelijk. Mijn huid stond letterlijk in brand van de pijn.

Het schuren was veranderd in het lostrekken van mijn huid, het was veel pijnlijker geworden. Of kon ik beter zeggen lostrekken van mijn pels?

Ik had nooit geweten dat er een fysieke pijn van dit niveau bestond. En nu maakte ik het zelf mee.
Ik had voor het eerst medeleven met de andere wolven, als zij elke keer deze pijn moesten doorstaan… Ik kon er niet aan dénken.

Het gaat over. De leider, of met andere woorden alfa, beantwoorde mijn gedachten, ook al had ik geen vraag gesteld.

Toen hij dat zei, het leek wel als bij toverslag, was het pijnlijke gevoel minder geworden. Het was niet verdwenen, het was er nog altijd, maar minder erg. Het werd bijna draaglijk.

"Leg me nu maar uit wat er überhaupt met me gebeurt is!" Ik schrok van mijn eigen stem, ik was van plan om mijn zin te denken, niet te zeggen, maar ik was blijkbaar weer mezelf. De normale ik. Dat was dus de verklaring van de ondraaglijke pijn geweest, de overgang van wolf naar mens.

Er vielen me nog dingen op, die ik eerder, in mijn wolf-zijn, niet had opgemerkt. Mijn gehoor bijvoorbeeld, ik kon van hier kinderen op het strand horen, ook al lag het strand een paar kilometer verderop. Dit was echt vreemd, het was alsof ik het hoofdpersonage was geworden van een thriller. En ik hield hélemaal niet van thrillers.

Maar met mijn nieuwe, versterkte hoofd en lichaam viel me nog iets op. Iets waar ik van verbaasd was dat deze verandering me niet eerder was opgevallen.

Brian was weg.

Flashback

Ik hoop dat je het mooi/leuk/... vond! PLEASE REVIEW! :)