Hoi! Hier is weer een nieuw hoofdstuk. En ja, ik heb de dag doorgeknipt, dan hou ik twee weken meet schrijftijd voer en ik geloof dat ik dat nodig zal hebben. Ik zit een beetje vast :s

Maar... Jullie zijn heel erg lief geweest! 113 views en 24 visitors in december! Dankjulliewel! =D Jullie hebben me heel erg blij gemaakt :)

De volgende ochtend wordt ik wakker door een bijna aanhoudend "Ooh!".

Ik schrik op en stoot Dorian daarbij aan. Dorian? Dan herinner ik het me weer. We wilden gisteravond niet alleen zijn en daarom lig ik nu bij hem in bed.

Langzaam begint Dorian ook te bewegen. Hij kreunt wat, draait zich nog eens om, mompelt: "Kaïan, laat me met rust" of iets wat daarop lijkt en snort zachtjes verder. Nog geen twee tellen later zit hij rechtop. Dat wordt ook gevolgd door een kreun. "Illya, Drianda, Miro, ook goedemorgen. Alissa, mag ik je voorstellen aan mijn prepteam?"

Ik stamel een hoi terwijl ik me afvraag waarom hij zijn voorbereidingsteam bij naam kent. Die van mij kleedden me eerst uit, duwden me vervolgens op een tafel en begonnen me daarna te martelen. Ze zeiden nauwelijks een woord tegen me en waren bijna net zo erg als Sylver. Ik vraag me af of Dorian wel mijn zijn stylist kan opschieten.

Het "Ooh!" klinkt nog steeds, maar Dorian maakt daar snel korte metten mee. "Schei daar mee uit!" Dan is het ook meteen stil.

"Sorry Dorian," zegt de meest linkse van de drie. Het lijkt een meisjesstem te zijn, maar sinds ik in het Capitool ben, kan ik daar niet meer zomaar vanuit gaan. Ik heb genoeg verhalen gehoord, thuis. "Maar we moesten je komen halen. We moeten je bijwerken, voor Bronita. Ik denk dat jij ook naar je kamer moet, Alissa. Jouw team zal wel staan wachten."

Ik zucht bij het vooruitzicht aan weer een hele dag met die groep en dat maakt me niet bepaald blij. Dit team heeft nu al meer tegen mij gezegd dan mijn eigen team deze hele dag zal gaan doen.

"Dankuwel," weet ik uit te brengen en ik duw mezelf van het bed af. Ik loop richting de deur maar sta stokstil wanneer ik een hand op mijn schouder voel.

"Wacht even alsjeblieft," klinkt een andere stem. Deze klinkt iets hoger, maar wel mannelijker, als dat mogelijk is.

De hand laat mijn schouder los en pakt een pluk haren vast. De andere twee voorbereiders schuifelen dichterbij en ik hoor ze heel zachtjes overleggen. Ze klinken allemaal wat overstuur.

"Heb je zelf je haren geknipt? Nadat jouw voorbereidingsteam je klaar had gemaakt voor de opkomst in de strijdwagens?" Dat is de eerste stem weer.

Ik wil mijn hoofd schudden maar bedenk me net op tijd dat dat niet slim is om te doen wanneer iemand je haren vast heeft. In plaats daarvan antwoord ik hardop. "Nee."

Ik hoor nog wat opgewonden gekibbel. De pluk haren wordt losgelaten en nu wordt er een hand op mijn arm gelegd en met een gehaast en verontwaardigd "Kom mee." word ik de kamer uitgeduwd. Drie paar klikkende schoenen begeleiden me de kamer uit.

We gaan niet naar mijn eigen kamer toe, zoals ik verwacht. Pas wanneer we weer stil staan en de mannelijke stem begint te praten, weet ik waar we zijn. Of ja, niet waar we zijn, maar wel waarom we hier zijn. Bronita is hier. Maar wat doen wij hier?

Wanneer de styliste van Dorian dat ook vraagt, geven twee stemmen haar tegelijk antwoord. Volgens mij praat die derde persoon niet zo heel veel.

Tot rust gemaand door hun bazin, begint de mannelijke stem weer te praten. "Kijk toch naar wat ze met haar haren hebben gedaan! Afschuwelijk!"

Een nieuw paar voetstappen, Bronita lijkt me, komt dichterbij. De pluk haren wordt weer vastgepakt en ik hoor hoe Bronita van schrik haar adem inhoudt. Wat is er dan zo vreselijk mis met mijn haren? Ik snap er helemaal niets van.

"Dit kan niet. Ik ga er meteen mee naar het Hoofd. Wanneer dit naar buiten komt, is het gedaan met de goede naam van de stylisten van de Spelen."

Ik trek mijn haar voorzichtig los en draai me naar het groepje toe. "Sorry, maar wat is er zo verschrikkelijk aan mijn haren dat er vierentwintig banen op het spel staan?"

Weer landt er een hand op mijn schouder. Ze willen me constant aanraken, heb ik nu al door. Hoe erg ik dat vind, weet ik nog niet helemaal. Maar ik laat diegene maar even begaan.

"Maak je maar geen zorgen, dat gaan helemaal gefikst worden, hoor," geeft stem een antwoord. "Dat komt helemaal goed. Niets ergs aan de hand," zegt de tweede stem.

Bronita is degene die me echt antwoord geeft. "Je haren zijn niet naar Capitool standaarden geknipt. Een pluk is langer dan de rest."

"Oh," zeg ik. Is daar die hele ophef over? Ik weet zeker dat het nu beter geknipt is dan toen ik hier aankwam. Maar dit voorbereidingsteam lijkt het een doodzonde te vinden.

"Illya, Driana, Miro, jullie gaan Dorian klaarmaken. Ik ga mijn best voor je doen, Alissa. Wacht jij hier, dan kun je meteen ontbijten. Ik ben zo terug." Daarmee lopen er vier paar schoenen de deur uit.

Dat is lekker, denk ik. Ik steek mijn handen iets vooruit en probeer een tafel of een stoel of enig wat voor ander meubelstuk te vinden. Na een paar stappen sta ik echter weer stil. Ik hoorde iemand rechts van me een stap zetten en draai me ernaartoe. "Hallo?"

Dan voel ik een hand en ik geef een gilletje van schrik.

"Wie ben je?" vraag ik, mijn stem een paar tonen hoger dan normaal. Ik krijg geen antwoord terug. In plaats daarvan pakt de hand de mijne vast. Deze wordt tegen een persoon aangeduwd, eerst tegen de hals en vervolgens tegen de mond. Eerst snap ik niet wat er aan de hand is maar al gauw begrijp ik wat diegene zeggen wil.

"Jij kunt niet praten?"

Mijn hand wordt tegen de wang van de persoon geduwd terwijl deze ja knikt.

"Maar je kunt me wel horen?" vraag ik hem of haar. Ik voel langere haren dus ga ik er vanuit dat het om een meisje gaat. Dat kan ik best fout hebben, maar het denkt wat makkelijker.

Ze knikt weer ja. Dan duwt ze mijn hand naar mijn mond en naar mijn buik. Dat snap ik niet en dat zeg ik haar ook. Dan laat ze me eerst haar hals aanraken. "Jij," vertaal ik.

Dan maakt ze een beweging alsof ze iets aan me geeft. "Geven. Jij geeft."

Vervolgens laat ze me mijn eigen hals aanraken. "Mij."

Daarna raak ik mijn mond en mijn buik weer aan. Dat snap ik nog steeds niet. Tot ik denk aan de woorden van Bronita: "Wacht jij hier, dan kun je meteen ontbijten."

"Eten. Ontbijt. Jij geeft mij ontbijt. Dat wil je me zeggen?" vraag ik het stille meisje.

Zij knikt meteen van ja. Dan plaatst ze haar andere hand op mijn onderrug en ze duwt me zachtjes vooruit. Wanneer ze de hand weghaalt, stop ik meteen. Ik heb geen idee wie ze precies is. Ze lijkt heel aardig, maar dat hoeft natuurlijk niet. Ik weet niet eens of Bronita wel weet dat zij hier nog is. Ik heb geen deur meer horen opengaan nadat zij weg is gegaan, dus ze zal het vast wel weten, lijkt me.

Het meisje pakt mijn hand weer en trekt die voorzichtig wat naar voren. Daar voel ik een mandje met allemaal vierkantige dingen. "Broodjes! Heb je misschien ook jam hier?"

Ze knikt weer en laat mijn hand los. Ik voel dat ze druk in de weer is met allerlei dingen en laat haar haar gang gaan. Een paar tellen later geeft ze me het broodje aan. Dan pakt ze mijn hand opnieuw vast, vouwt hem een beetje rond, houdt hem tegen mijn lippen en kantelt mijn hand een beetje. Ook dit moet ik even laten bezinken, praten met bewegingen die ik niet kan zien, dat is heel vreemd.

"Drinken?"

Het meisje knikt weer en ik krijg mij hand terug. Maar ze blijft vlak bij me staan, wachtend op mijn antwoord.

"Mag ik misschien wat chocolademelk? Dorian liet me dat gisteren proeven en het was heerlijk."

Ze verdwijnt en ik neem een hap van mijn broodje. Deze jam smaakt anders, naar een smaak die ik wel al eens eerder geproefd heb, maar waar het precies naar proeft, dat weet ik niet.

Dan is het meisje weer terug. Ze legt weer een hand op mijn rug en stuurt me naar de andere kant van de kamer, naar een grote stoel. Daar duwt ze me licht op mijn schouder, zodat ik weet dat ik kan gaan zitten. Dat doe ik dan ook. Ze neemt mijn hand weer en laat me voelen dat mijn glas vlak voor me staat. "Dankjewel. Weet je, je bent de eerste hier die echt rekening houdt met mijn beperking. En niet op een kleinerende manier, zoals ze dat thuis wel eens doen. Alsof ik niets zelf kan. Jij bent de eerste Capitoolinwoner die me alleen maar dingen wijst. Dankjewel."

Weer pakt ze mijn hand vast, met beide handen dit keer, en ze knijpt er zachtjes in. Ik denk dat het haar manier is om 'graag gedaan' of iets dergelijks te zeggen.

Ik eet mijn broodje in stilte op en ben net aan mijn chocolademelk begonnen wanneer de deur weer open gaat en er weer een stel hakkenschoenen naar binnen tikken. Als ik het goed onthouden heb, is dit loopje van Bronita en aangezien zij zei dat ze zo terug zou komen, lijkt me dat ook wel het meest logisch.

Ze gaat in een stoel tegenover me zitten en zucht eens diep.

"Zo," zegt ze vervolgens. "Het is geregeld. Mijn team zal ervoor zorgen dat jij er voortreffelijk uit gaat zien. Het zal hard werken worden, twee tributen in één dag, maar het moet lukken. We kunnen niet falen."

Ze is even stil en ik hoor haar zachtjes een beetje slurpen aan haar drankje.

"Dat had ik even nodig. Dankje."

Ik neem aan dat ze het tegen het meisje heeft. Ik kan mijn nieuwsgierigheid dan ook niet bedwingen.

"Wie is dat eigenlijk? En waarom kan ze niet praten? Kunnen ze haar niet helpen hier? Ik dacht dat jullie bijna alles konden genezen."

Bronita blijft even stil. "Ze is een Avox."

Dat begrijp ik niet maar ik laat het er maar bij. Het werd gezegd alsof ik toch wel moet weten wat een Avox precies is. Ik vraag het Lioco later wel.

"Alissa, wat was precies jullie tactiek? Ik weet alleen die van Dorian. Sylver heeft me overal buiten gehouden, dus ik weet niet waar je kleren zijn of hoe je gekleed zou zijn geweest."

"Euhm," begin ik. "Ik moet schattig en lief zijn. Doen alsof ik helemaal geen kans maak in de spelen en de bescherming van Dorian nodig heb. Alsof ik zijn kleine zusje ben dat hij zal beschermen. Zoiets."

"Hmm..." Dat is het enige dat ik een tijdje hoor. Terwijl ze nadenkt, drinkt ik slokje voor slokje die heerlijke drank op. Dat is toch echt iets dat we in 12 zouden moeten hebben. Eigenlijk chocolade in het algemeen. Ik geloof dat ik er wel eens van gehoord heb, maar dat het zo lekker zou zijn, had ik nooit gedacht.

Mijn nieuwe stylist haalt me uit mijn gedachten. "Ik weet het al. Brynna, haal jij Illya eens."

Het Avox meisje loopt zachtjes de deur uit.

"Hem zal het wel lukken jou klaar te stomen voor vanavond. Dan ga ik snel beginnen aan je outfit. Maak jij je maar geen zorgen, lieverd. Ik beloof je dat je er geweldig uit zal zien vanavond."

Langzaam ebt de harde ondertoon in haar stem weg. Ik denk dat ze gewoon heel erg boos was op Sylver. Als het inderdaad zo'n schande is in het Capitool om met ongelijke haren rond te lopen, is dat geen raar iets.

Wanneer ik mijn chocolademelk helemaal op heb gedronken, komt het meisje terug met iemand van Dorians prepteam.

"Illya, de plannen zijn gewijzigd. We moeten voor twee tributen zorgen. Nee," kapt ze de vragen af die leken te gaan komen. "Dat leg ik later uit. Nu is er werk aan de winkel. Maak haar klaar."

"Moet ik nog iets voorbereiden? Bepaalde kleuren, vormen?" Het is de iets mannelijkere stem. Ik had gelijk, denk ik ietwat triomfantelijk. Het was een man.

Even is Bronita stil. "Zo natuurlijk mogelijk. Ik doe straks haar make-up wel. Ik moet nog even bedenken hoe dat precies moet."

Niet veel later lig ik weer naakt op een tafel. Illya laat mijn huid blinken, mijn nagels stralen, mijn haar glanzen en mijn ogen glinsteren. Of zo beschrijft hij het zelf.

Hij vertelt me wat hij doet, iedere keer dat hij weer wat anders doet. Tussendoor praat hij niet zo veel. "Door de concentratie," legt hij uit. Een tribuut in zijn eentje voorbereiden, dat heeft nog nooit iemand gedaan en Illya vindt het zo'n grote eer, dat hij het perfect wil doen.

Hij drukt allemaal dingetjes in mijn huid, zodat het zachter en natuurlijker uit ziet. Hoe iets natuurlijker uit moet zien dan dat het al is, in acht nemend dat ik nog nooit ook maar iets raars met mijn huid heb gedaan, is mij een raadsel. Hij lijkt het nodig te vinden. Hij weet ook mijn blauwe plek op mijn scheenbeen weg te werken, al is het nog steeds wat pijnlijk wanneer hij het aanraakt.

Halverwege de dag komt Bronita de ruimte binnen gelopen. Ze overlegt even met Illya en verlaat de ruimte weer snel.

"Dat was Bronita." Nee, heus. Dat wist ik al. Maar ik hou mijn mond en luister of er nog meer uitleg komt. En die komt er.

"Ze kwam me wat meer instructies geven, zodat ik ook je haren kan doen. En ze kwam me wat accessoires brengen, voor in je haren."

Ik moet rechtop gaan zitten en hij begint mijn haren te doen. Borstelen, kammen, nog eens kammen maar met een andere kam. Hij spuit wat in mijn haren en kamt het uit. Dan begint hij eraan te frutselen. En terwijl hij dat doet, mompelt hij wat in zichzelf. "Schattig... Staartjes... Linten... Diamantjes..." Veel wijzer word ik niet van zijn woorden maar ik heb niets anders om op te letten.

Ik heb nog een uurtje tot de interviews wanneer Bronita weer binnen komt lopen. Illya is net klaar met mijn haar en heeft besloten om nog een laatste hand te leggen aan mijn nagels, die redelijk kort blijven. De witte randjes zijn nu iets witter, mijn nagels glanzen meer en er wordt net het laatste diamantje opgeplakt.

"Goed werk, Illya," zegt de styliste. "Alleen de make-up nog en dan kun jij haar helpen met haar jurk."

Ik voel hoe blij Illya is met de complimenten, het straalt echt van hem af.

Bronita gaat voor me zitten, op het krukje waar Illya net nog zat. "Alissa, je moet even je ogen dicht doen en houden. En schrik niet wanneer je iets tegen je oogleden aanvoelt."

Ik gehoorzaam en ben blij dat het Bronita is die mij mijn make-up komt doen en niet mijn eigen team. Dat was echt een hel geworden, denk ik. Die hadden me liever allebei mijn ogen uitgestoken dan mij te zeggen dat ik mijn ogen dicht moet doen en niet moet schrikken.

Toch schrik ik een beetje wanneer Bronita met haar kwastje over mijn ogen wrijft. Het voelt heel vreemd en kriebelend aan. Gelukkig heb ik niets verpest met die beweging. Stel je voor dat Illya nu nog opnieuw zou moeten beginnen met dit alles. Ik zou nooit meer op tijd klaar zijn.

Dan gaat dat kwastje weg en komt er een soort van borsteltje voor in de plaats. Die gebruikt ze op mijn wimpers, maar daarvoor moet ik wel mijn ogen weer open doen. Het gevoel dat dat borsteltje me geeft, is nog vreemder dan het kwastje. Iedere keer dat ze het tegen mijn wimpers wrijft, wil ik knipperen en dat mag niet. Het vreemde is dat ik me niet kan herinneren dat Sylvers groep hetzelfde gebruikt heeft, maar ik was toen zo verontwaardigd dat ik het misschien gewoon heb afgedaan als hun irritante dingetje.

Na nog een aantal kwastjes, borsteltjes en stokjes is mijn gezicht klaar.

"Misschien daar nog een diamantje plaatsen?" vraagt Illya, die goed heeft gekeken naar wat zijn bazin heeft gedaan.

"Hmm. Wordt dat niet te overdreven?" vraagt zij.

"Nee, niet als je een kleine pakt, in dezelfde kleur als de jurk. Dan is het meer als een extra twinkeling." Er wordt iets kleins naast mijn ogen geplakt. "Zie je?"

Bronita klinkt goedkeurend. "Zo is het prima. Echt geweldig werk, Illya. Beter dan wat die prutsers van Sylver hadden kunnen doen.

"Ik moet nu naar Dorian terug. Zorg jij ervoor dat haar jurk goed zit? Dan zie ik je dadelijk, in het publiek. Ik heb geregeld dat jij op de vrije plek mag zitten."

Vrije plek? De plek van Sylver neem ik dan aan. Is het zo erg wat hij heeft gedaan, dat hij niet eens meer in het publiek mag zitten? Ik voel me een beetje schuldig over hem. Ik mocht hem dan niet, hij zal vast zijn best hebben gedaan, niet?

Heel veel tijd om me zorgen om hem te maken, heb ik niet. Bronita is al de deur uit en Illya vraagt me van de tafel op te staan, zodat hij me helpen kan met mijn interviewoutfit.