Ik ga me niet eens meer proberen te verontschuldigen. Dit iedere twee weken updaten, werkt niet echt :S MAar ik ga toch weer proberen ;)

Ik ben door dat rot-stukje heen (soort van) en omdat het weer nanowrimo is (en vakantie! Yay!) ben ik ook weer flink aan het schrijven. Ik moet zeggen... Volgens mij ben ik goed op weg om het deze nanowrimo af te ronden ^^ Eindelijk! Haha

Veel leesplezier!

De volgende ochtend worden we vroeg gewekt. Niemand weet hoe lang we precies zullen vliegen naar de arena.

Ik moet een eenvoudig jurkje aan doen, meer een soort van doek. En dan gaan Illya en ik op weg. We gaan met de lift omhoog en ik voel de koude ochtendlucht in mijn gezicht. Het ruikt hier anders dan thuis. Schoner, maar niet echt natuurlijk schoon.

"Ga maar op de trap staan. Dan zul je een raar gevoel voelen en je niet kunnen bewegen, maar dat is goed. Je wordt naar boven gehesen en daar krijg je de chip ingespoten. Ook niet van schrikken dus," legt Illya me uit. "Hier, ik hou de trap vast."

Ik ga erop staan en voel een soort stroom door me heen trekken. Het lijmt me vast aan de trap en ik voel hoe ik naar boven beweeg. En ik ben nog niet goed en wel boven of ik voel een pijnscheut in mijn arm. Zodra die wegtrekt, kan ik de trap loslaten en weer vrij bewegen. Ik sta over mijn arm te wrijven wanneer Illya ook boven komt.

"Spannend. Dit is ook mijn eerste keer," zegt hij maar ik antwoord niet. Wat kan ik zeggen? Hij weet zeker dat hij terug zal komen. Ik weet zeker van niet.

We worden naar een kamer geleid, waar het ontbijt staat te wachten. Ik heb echt geen honger nu, maar Illya spoort me aan toch iets te eten. Daarna moeten we naar een andere kamer, de startkamer, waar ik me douche en mijn tanden poets. Alles doe ik in een soort van waas, alsof ik droom. En daar erger ik me aan. Dit zijn mijn laatste uren, minuten buiten de arena. Ik wil nog even genieten van mijn vrijheid. Als was die natuurlijk weg zodra mijn naam getrokken werd.

Wanneer ik terug in de kamer ben, komt mijn outfit binnen. Iedereen in de arena zal dezelfde kleding aan hebben en meestal verraadt de kleding wel wat over hoe de arena zal zijn. Koud, warm, nat.

Deze keer niet, wat volgens Illya betekent dat de arena heel erg gevarieerd zal zijn. Geweldig. Dus er bestaat de mogelijkheid dat ik doodvries, maar ook dat ik oververhit raak, of dat ik longontsteking krijg door de regen. Wat een geweldig vooruitzicht.

De outfit die ik aankrijg, bestaat uit een donkergrijze, kuitbroek met zakken links en rechts, een groenig shirt met korte mouwen en een lichtgrijs jasje dat tot mijn heupen loopt. De schoenen zijn stevig, maar licht en zitten heel fijn. Ik hoef me tenminste geen zorgen te maken over voetpijn in de arena.

Mijn haren worden verdeeld over twee staartjes en vastgemaakt met twee elastiekjes vol met lintjes. Daaraan kan het publiek mij herkennen. Wanneer hij gekeken heeft of de staartjes laat Illya me nog eens met mijn rug naar hem toe staan en hij hangt me iets om mijn nek. Zodra ik voel wat het is, draai ik me om en geef ik mijn nieuwe stylist een knuffel. "Mijn moeders ring! Dankjewel!"

Ik moest hem afgeven vlak voor we werden klaargestoomd voor het ritje in de strijdwagens en ik had gedacht hem nooit meer terug te zien. Maar nu hangt hij gewoon om mijn nek, waar hij hoort.

"Ik dacht wel dat je die terug zou willen," lacht Illya terwijl hij zich los probeert te trekken uit mijn greep. "Ze wilden hem me eerst niet meegeven. Ze wisten niet dat Sylver ontslagen was. Maar na een goed woordje van Bronita mocht ik hem meenemen."

Dan laat hij me zitten op een bankje in de ruimte en hij duwt me nog iets in mijn hand. "Hier. Dat vind je toch zo lekker?"

Het is een muffin en ik begin er dankbaar aan te knabbelen. Honger heb ik niet, maar zoiets lekkers kan ik toch niet afslaan? Ook drink ik nog wat, zodat ik niet met een droge keel en dus een achterstand aan deze Spelen begin.

Niet veel later kondigt een vriendelijke stem aan dat het tijd is om ons kaar te maken. Illya helpt me naar de metalen plaat en ik ga erop staan. Ik wil me omdraaien om nog een laatste groet te zeggen, maar word gestopt wanneer ik twee armen om me heen voel. "Heel veel succes, lieve Alissa. Doe je best. Ik zal je bewonderenswaardige kracht nooit vergeten."

"Jij ook dankjewel, Illya. Jij bent echt een super goede stylist."

Dan moeten we elkaar loslaten omdat er een glazen buis naar beneden komt. Ik zwaai nog eens naar waar ik geloof dat Illya staat en dan voel ik de plaat omhoog komen. Dat was mijn laatste beetje vrijheid. Nu gaat het beginnen.

Ik ruik eerst de heerlijke, schone lucht. Bos, denk ik meteen. Er is een bos in de buurt. Dan ruik ik ook iets anders, iets minder lekkers. Stof. Maar niet het soort stof dat je in de mijnen vinden kunt. Het is meer as, geloof ik. Dan stopt de plaat met bewegen en ik weet dat ik middenin de arena sta.

Ramores Terrorman, de omroeper van dit jaar, verklaart de Spelen voor geopend, maar echt horen doe ik hem niet. De adrenaline laat mijn bloed door mijn oren suizen en mijn hart klopt als bezeten. Er klinkt getik en ik weet dat het de seconden aangeeft. Zestig seconden hebben we de tijd om te bepalen wat we doen en waar we heen gaan. Ik blijf hier bij mijn plaat staan. Even overweeg ik om er gewoon vanaf te stappen en mezelf op te blazen, maar dat voelt laf en ik weet meteen dat ik dat nooit zou durven doen.

Langzaamaan draai ik een rondje op mijn plaat. Ik heb geen idee welke kant de Hoorn des Overvloeds zich bevind dus ik kan best verkeerd om op mijn plaat staan, maar wat zal het mij ook uitmaken.

Wanneer de wind recht in mijn gezicht staat, ruik ik het bos heel duidelijk. Het is een dennenbos en ik weet dat ik om daar de komen, tegen de wind in moet rennen.

De geur van as ben ik ook nog niet vergeten. Ik weet daardoor dat er ook een hele gevaarlijke kant in deze arena is. Maar dat is in ieder geval niet de kant van het dennenbos op. Die lucht ruikt helemaal schoon.

De wind staat zo hard, dat ik verder niets ruik en ook niets hoor. Ik hoor geen vogels, geen tributen, alleen het getik, dat van alle kanten lijkt te komen. Zo blijft het ook nog een aantal tellen stil. Maar dan klinkt het oorverdovende geluid van de gong en ik weet het.

Deze Hongerspelen zijn begonnen.