Gepiep en gemompel. Dat is wat ik hoor wanneer het zware gevoel me verlaat. Vrijwel meteen keert het weer terug en val ik weer in slaap.

Gepraat. De woorden kan ik niet helemaal uit elkaar halen. Wanneer ik me er meer op probeer te concentreren, stoppen ze en mijn hoofd wordt weer heel zwaar.

Ik meen licht te zien, maar dat moet ik me verbeelden. Wanneer ik Brad wil vragen wat er aan de hand is en waarom ik me zo raar voel, merk ik dat mijn tong heel zwaar is. Eigenlijk is mijn hele lichaam zwaar. Ik kan me niet bewegen! Mijn ademhaling versnelt en het licht verdwijnt weer.

Dan word ik echt goed wakker. Ik voel dat er allemaal buisjes aan me vast zitten, maar ik voel me stukken beter dan de laatste keer dat ik wakker werd. Dat is sowieso een beetje een rare herinnering.

Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd? Waarom lig ik hier met die buisjes? Waarom lig ik hier in een vreemd bed. Het is misschien nog geen seconde die de verwarring in totaal duurt, maar het maakt de laatste herinneringen uit de Arena des te pijnlijker. Ik voel hoe mijn hart begint te racen terwijl ik terug denk aan Dorian en hoe hij op het gras lag. Aan de geur van verbrand vlees en het geluid van zijn moeizame ademhaling.

Ik hoor een piepje naast me en slaap weer.

De keer daarna dat ik wakker word, ben ik niet alleen. Ilya zit naast me. Natuurlijk ben ik te druk bezig met niet weer in slaap vallen de die rottige buisjes en heb ik dat niet echt bepaald door tot hij begint te praten. "Gefeliciteerd, winnares."

Ik schrik op, maar houd mijn adem in om mijn hartslag omlaag te houden.

"Nee, ze zullen je wakker houden tot ik vertrek."

Ik probeer iets te zeggen, maar mijn keel lijkt schuurpapier. Ilya doet iets met het bed waardoor ik een beetje overeind kan komen, maar een band over mijn buik houdt me strak tegen het bed aan. Hij houdt een glas water tegen mijn mond, maar ik drink niet. Ik weet niet meer hoe ik slikken moet.

Na een paar keer proberen, lukt het toch. Ik drink de helft van het glas leeg en wil meer, maar Ilya stopt me. "Rustig aan. Je krijgt dadelijk nog wat, maar niet te veel."

Ik wil zeggen dat ik verga van de dorst, maar nog steeds komt er geen geluid uit mijn mond.

"Ik wilde je even bijpraten over de gang van zaken. Ze hebben je opgelapt. Enig watvoor verwondingen je hebt opgelopen, ze zijn allemaal weg; je brandwonden, de snee in je arm, je hersenschudding. Je ziet er weer piekfijn uit."

Dit is pas het topje van de ijsberg, merk ik aan zijn praten. Maar ik zeg niets en wacht tot Ilya verder gaat.

"Ze hebben mij benoemd tot tweede stylist, weet je. Ik ben vanaf nu af aan je officiële stylist. En in die rol heb ik een soort van stem gehad in wat ze verder nog aan je wilden veranderen."

"Verder aan me veranderen?" Mijn stem is hervonden, maar het klinkt nog wat rauw en zwak.

"Je wilden je hoofd… Maken. Dat je weer kon zien," antwoordt hij aarzelend, alsof hij niet weet of ik het wel horen moet.

"Maar dat hebben ze niet gedaan," concludeer ik.

"Nee, dat klopt. Alleen maar omdat je in de Arena hebt gezegd dat je het niet wilde. Ze willen nu eigenlijk dat ik je kom ompraten. Maar dat lukt denk ik niet, of wel?"

Ik schud mijn hoofd. "Nee, dat heb ik lang geleden al besloten."

Ik haal diep adem en merk nu pas op dat er een vreemd gewicht op mijn borst drukt. Ik steek mijn handen ernaar uit om te voelen wat het is, maar Ilya houdt me tegen. "Dat is iets wat ik niet gestopt kreeg. Ze hebben je… Uhm… Vrouwelijker gemaakt."

Mijn hoofd is even leeg, terwijl ik probeer te bedenken wat hij daarmee bedoelt. De sfeer wordt drukkend terwijl Ilya probeert te bedenken wat hij precies zeggen moet. "Nou, kijk… Je bent vijftien en de Spelmakers vonden dat je wel wat meer op die leeftijd mag lijken. Ze hebben je wat meer vrouwelijke rondingen gegeven."

Ze… Wat!? Ilya moet mijn verschrikte gezicht hebben gezien, want hij gaat haastig verder. "Het is niet veel, hoor. Het zal je nauwelijks opvallen, maar het maakt net het verschil in de jurken die je nog zult dragen. Ik bedoel, je was graatmager, laten we wel wezen. Je had niets van borsten of heupen om je vrouwelijkheid mee te laten zien. Maar ik heb ze op het hart gedrukt dat je toch echt nog maar een meisje bent en dat het publiek je ook zo kent. Zij zullen het maar niets vinden als ze je nu opeens met het lichaam van een vrouw zien. Sowieso is het niet de bedoeling dat zulke verschillen opgemerkt worden en van nauwelijks borsten naar meer dan een klein beetje valt echt veel te veel op. Het is echt maar een beetje veranderd, hoor. Niemand zal het bewust zien," probeert hij het nog goed te praten.

Toch weiger ik nog wat te zeggen tot hij weg dreigt te gaan. Hij laat me nog wat drinken en wil net op staan tot ik me bedenk wat hij zei toen ik net wakker werd. "Ilya, wil je niet nog even blijven?"

"Nee, Alissa. Ik heb alles gevraagd wat ik vragen moest. Je moet nu weer rusten. Ik spreek je over drie dagen weer." En daarmee loopt hij de kamer uit.

Vrijwel meteen voel ik ook het bed zakken en mijn hoofd zwaarder worden. Daar gaan we weer, denk ik voordat watvoor spul het ook is me weer in slaap brengt.

Ik word nog een aantal keren wakker, doordat mijn bed rechtop gezet wordt. Ik krijg wat te eten op schoot gezet en ik krijg genoeg te drinken om het rauwe gevoel in mijn keel te doen verdwijnen, maar niemand praat met me. Ik weet niet of ze het niet mogen of niet kunnen. Misschien is het Brynna, de Avox assistente van Bronita, die me het eten komt geven, maar als dat zo is, probeert ze niet eens met me te communiceren.

Op een bepaald moment word ik wakker zonder dat het bed overeind wordt gezet en terwijl ik wacht, hoor ik geen voetstappen die mijn eten aankondigen. De drie dagen zullen wel om zijn.

Ik sta op, maar bedenk me net op tijd dat ik helemaal naakt ben. Voordat ik me kan bedenken wat ik daaraan kan doen, komt Ilya binnen. "Je bent al wakker! Fantastisch! Vandaag is de grote dag. Vandaag is de huldiging!"

Wat ben ik opgewonden zeg… Om heel eerlijk te zijn, ik voel me doodmoe en ik heb weer zo'n vreemd zwaar gevoel. Zou dat ooit nog helemaal wegtrekken?

Ilya merkt mijn down-stemming blijkbaar niet op. "Hier ligt de stapel met kleren die je aan moet doen. Dan gaan we eerst naar je mentor en begeleider toe en dan gaan we je helemaal klaar maken."

Hij geeft me een stapel kleren aan die ik snel aantrek. Ik kan het niet helpen maar ik schrik toch wanneer ik mijn broek aantrek. Hij zit wat strakker dan eerst al scheelt dat niet veel. De verandering in mijn heupen is groot genoeg voor mij om op te merken. Ik pak het shirt en trekt dat over mijn hoofd. Daarna voel ik over mijn borst. Ja, daar zit weldegelijk iets wat er eerst niet zat. Wat er niet hoort te zitten. Ik voel de paniek in me opborrelen. Dus die weken in de Arena waren nog niet genoeg? Ze moeten me ook nog eens lichamelijk veranderen?

Ilya pakt mijn handen vast er trekt ze weg. "Niet doen, je went er vanzelf wel aan. Kom nu maar."

Hij laat een hand los en wil me aan de andere de kamer uit leiden, maar ik trek die hand ook los. "Ik loop wel achter je aan," zegt ik en ik schrik van de toon in mijn stem. Ik schraap mijn keel en hoop maar dat Ilya dat niet verkeerd opvat. Ik ben niet boos op hem.

We lopen door een gang en ik hoor Lattea al door de deur heen praten. Ze begroet Ilya wanneer de deur open gaat, maar ik hoor hoe ze opspringt wanneer ze mij binnen ziet komen. "Alissa! Wat geweldig om je weer te zien. Gefeliciteerd, meid."

Lioco komt naast me staan en omhelst me. "Goed zo. Ik zei toch dat je niet hulpeloos was?"

Wanneer ook Lattea me naar haar mening genoeg heeft aangeraakt door me in mijn hand te knijpen, ga ik met Ilya mee. Hij praat wat over zijn officiële aanstelling tot stylist van district 12 en over hoe zijn voorbereidingsteam heeft gekozen. Hij vindt ze veel beter dan die snobs van Sylvers team. Wanneer ik vraag wat er met hem is gebeurt, blijft hij echter heel geheimzinnig. "Hij zal nooit meer zijn vak uitoefenen. Daar hoef je niet bang voor te zijn." Dat is alles wat hij erover loslaat.

Pas wanneer we stil staan, heb ik door waar we precies staan. "O, nee," zeg ik. "Ik ga niet met dat ding naar boven. Er is hier vast wel een trap." Ik weet niet zeker waar dat vandaan komt, maar ik weet dat ik ergens tijdens de Spelen heb besloten geen lift meer te nemen en ik ben van plan me daaraan te houden.

Ilya zucht. "Weet je dat heel erg zeker? Het is erg hoog tot de twaalfde verdieping."

Maar ook hij vindt uit dat de koppigheid die in dit beestje zit, niet altijd in je voordeel hoeft te werken. Hij laat me zien waar de trappengang is en komt achter me aan wanneer ik vastberaden aan de tocht omhoog begin. Ilya is een stuk stiller nu dan net, maar nog steeds kan hij zijn mond niet houden. Al hijgend brengt hij me ervan op de hoogte dat de trappen eigenlijk alleen bedoeld zijn voor Avox en andere bedienden. Niet voor de tributen, niet voor de stylisten en het is al helemaal ondenkbaar dat een Winnares zich verlaagt tot dit niveau. Wanneer ik niet reageer, stopt hij met klagen en focust hij zich op naar boven lopen.

Ik lig meer dan een halve trap op hem voor wanneer ik hem hoor roepen dat ik bij de juiste verdieping ben aangekomen. Ik loop de laatste tree op en volg de muur met mijn hand tot ik een deur voel. Die duw ik open, maar dan blijf ik staan. Ik heb geen idee waar in het appartement we ons bevinden.

Ilya komt de deur door gestrompeld. "Ik hoop dat je daar snel vanaf bent, anders loopt Viccia dadelijk maar met je mee." Viccia, weet ik ondertussen, is een lid van zijn nieuwe team. De andere naam ben ik alweer vergeten. Het was ook zo'n moeilijke.

We gaan naar de eetkamer, waar ik een heerlijke maaltijd voorgeschoteld krijg. Ik mag niet heel veel eten, maar het is wel heel erg lekker. Veel krijg ik sowieso niet op, nu de samenvatting van de Spelen eraan komt. Eerlijk gezegd heb ik niet zo veel zin om drie uur lang te moeten aanhoren hoe iedereen vermoord is. Wat ik van de Spelen heb meegekregen was eigenlijk al meer dan genoeg. Maar goed, ik heb geen keuze.

Na het eten neemt Ilya me mee naar mijn kamer. Hij zal me samen met zijn team klaarstomen voor later vandaag. Ilya begint meteen weer met vertellen wat hij doet, maar Viccia heeft daar in eerste instantie wat moeite mee. Of dat heeft ze totdat ik schrik van een of ander koud kwastje en ze door mijn reactie het kwastje bijna op een heel verkeerde plek zet. Daarna vertelt ze me mooi stap voor stap wat ze doet. De derde, die blijkbaar een vrouw is, zegt helemaal niets. Ilya legt voor haar uit wat ze precies doet. Zou zij dan ook zo'n Avox zijn? Ik bedenk me nu pas dat ik Lioco helemaal niet meer heb gevraagd wat een Avox precies is. Dat moet ik straks toch echt maar gaan doen.

Dit keer praat Ilya wel tussendoor over van alles en nog wat en dan vooral over de Spelen. Hij heeft gelukkig al snel door dat ik daar niet over praten wil en gaat snel over op mijn plannen nu ik terug naar huis mag.

Terwijl het team aan mijn lichaam werkt, denk ik over dingen waar ik in de Arena niet van mezelf aan denken mocht. "Ik ga sowieso een chocolademuffin eten," antwoord ik Ilya. "En ik zorg ervoor dat Kaïans moeder mag koken voor het banket." Zeggen dat het over Dorians moeder gaat is nog wat pijnlijk. "En mijn broers een hele dikke knuffel geven en niet meer loslaten, denk ik. Dat is het eerste wat ik ga doen."

De rest van de voorbereiding denk ik na over wat ik allemaal precies ga doen, thuis. Ik wil Kaïan een lieve hond zoeken, zoals Dorian zei. O, en ik ga Cyrre chocolade laten proeven! Ik weet zeker dat ze dat heerlijk zal vinden.

Tegen de tijd dat Ilya mijn jurk gaat pakken, heb ik al een lijstje aan dingen die ik moet gaan doen zodra ik terug in 12 ben en mensen die ik per se wil spreken of knuffelen.

Ik doe de jurk aan, met een heleboel hulp van Ilya. Het voelt anders dan de rokjes die ik tot nu toe heb aangehad, maar toch lijkt het alsof de vorm nog ietwat hetzelfde is. Ilya vertelt me tot in de details wat ik aan heb.

"Het is een zachtpaarse jurk. De mouwen zijn wat veranderd en het legt een soort nadruk op je vrouwelijke figuur. Het strikje van de rok die je droeg tijdens je interview zit er wel nog, maar is ook wat minder meisjesachtig. Je make-up laat je gezicht ook wat ouder uitzien en je krijgt dadelijk schoenen die sterk lijken op de ballerina's, maar die een klein hakje hebben zodat je figuur weer ietsje beter naar voren komt. Toen je de arena in ging, was je nog het kleine zusje dat bescherming nodig had. Nu ben je een sterke, jonge vrouw die op haar eigen benen heeft leren staan. Het publiek zal het geweldig vinden."

Mijn haren hangen los en ik strijk er met mijn hand langs. Wat is het lang geworden! Dat had ik niet eens door!

Ik laat mijn hand langs de stof van de jurk gaan en laat het beeld van hoe ik eruit moet zien langzaam binnen sijpelen. Het is moeilijk mezelf voor te stellen als iets anders dan het tienjarige meisje dat ik voor het laatste in de spiegel heb gezien. Toch ben ik blij met wat Ilya gedaan heeft. Ik voel me inderdaad niet meer dat kleine, breekbare meisje, ik voel me veel ouder dan het meisje dat met staartjes in haar haren met Magnello lachte, tijdens mijn interview. En ik voel me zeker ouder dan toen ik mijn naam geroepen hoorde worden tijdens de Boete.

Ik ben zo in gedachten dat Ilya's hand op mijn schouder me bijna doet opspringen van schrik. "Ben je er klaar voor?" vraagt hij.

Ik knik en hij leidt me het appartement uit. Maar we hebben nog geen meter gelopen of ik stop al. "Ilya, moet ik weer op een bepaalde manier kijken of doen?"

Ik hoor de paniek in mijn stem. Ik heb geen idee welke kant ik van mezelf moet laten zien en dat brengt me in verwarring. Ilya probeert me wat te kalmeren. "Probeer gewoon jezelf te zijn, oké? De Spelen zijn voorbij, dus de mensen hoeven je niet per se meer op een bepaalde manier te zien. En je zult merken dat hoe je ook doet, ze zullen altijd aan je lippen hangen. Jij bent de Winnares van deze Spelen en het maakt niet uit hoe je bent, dan vinden ze je sowieso geweldig."

Ik weet niet echt of dat veel helpt, maar daar denk ik dadelijk wel over. Nu merk ik dat we in de richting van de lift lopen. Ik probeer me onder de hand op mijn schouder uit te wurmen om richting waar ik meen dat de trap is te gaan, houden hij me stevig vast. "O, nee. Dan komen we te laat. We moeten echt met de lift."

Met grote tegenzin en knikkende knieën stap ik de lift in. Ik haal eens diep adem. Ik heb al eerder in een lift gestaan, zo erg was het toch niet? Maar dan begint te lift naar beneden te zoeven en ben ik blij dat ik niet meer heb gegeten dan wat ik heb gekregen. Mijn maag keert zich om en ik ben duizelig, erger dan ik me van de eerste keer kan herinneren. Ze hadden die hersenschudding helemaal gefikst, toch?

De lift gaat open en ik wankel eruit. Ilya vangt me op voor ik val. "Gaat het? Wat is er mis met de lift? Daar heb je eerder geen last van gehad, toch?"

Te misselijk om iets te zeggen, schud ik mijn hoofd. Ik adem diep in en uit en neem het glas aan de me wordt aangereikt. Dan leg ik het verder uit. "Het lijkt alsof de hersenschudding nog niet helemaal weg is."

Ilya rent bijna als een speer weg en komt terug met een man die nog een erger Capitool accent heeft dan Lattea. Ilya legt hem uit wat er aan de hand is en de man, een dokter denk ik, kijkt in mijn ogen en stelt me een aantal vragen. Uiteindelijk zegt hij dat hij me dadelijk een pilletje komt brengen, maar dat ik nu echt klaar moet gaan staan.

Ilya begeleidt me verder, allemaal gangetjes door. Ik kan niet helemaal volgen, ik ben meer bezig met de duizeligheid, die gelukkig wel langzaam wegtrekt. Ik word gepositioneerd op een metalen plaat, wat me eng veel laat denken aan een moment waar ik niet aan terug wil denken. Dan komt de dokter terug. Hij geeft me een pilletje en water en ik slik het medicijn door. Ik vertel hem dat de duizeligheid is weggetrokken.

De dokter lijkt daar blij mee te zijn en verontschuldigt zich ervoor dat ik me niet lekker voel. Ik probeer het weg te wuiven, maar hij lijkt er echt mee te zitten. Hij legt ook uit dat een hersenschudding soms mentale schade aanricht, zoals wat nu lijkt op een angst voor liften. Hij zegt dat er ook een kans bestaat dat de klap op mijn hoofd iets groter was dan ze dachten en dat de gevolgen wat heftiger zijn en wat zwaardere medicijnen vraagt. Ik knik ten teken dat ik het begrepen heb en dat ik zijn zorgen erg op prijs stel. Dan komt iemand anders vertellen dat Ilya naar zijn plaats toe moet, omdat hij het podium op moet. Iedereen loopt opeens weg en dan sta ik daar nog alleen. Het enige wat ik horen kan zijn het publiek en Magnello, die iedereen welkom heet. Hij kondigt het nieuwe voorbereidingsteam, Lattea, Ilya en Lioco aan en dan begint mijn plaat te bewegen.