Het is Lioco die me wakker komt maken. Hij vertelt me dat ik vandaag eerst weer met mijn voorbereidingsteam mee moet, dat daarna het Interview plaats zal vinden en dat we direct daarna terug naar huis zullen gaan. Ik zucht opgelucht.

"Maar dan zijn we nog niet klaar, hè," herinnert mijn mentor me. "Dan krijg je nog het Winnaarsbanket en de andere grote feesten die ter ere van je overwinning zullen worden gehouden. Het is voorlopig nog niet rustig."

"Nee, dat weet ik," zeg ik. "Maar als ik al in mijn eigen bed kan slapen, ben ik blij."

"Dan moet ik je ook teleurstellen. Je gaat verhuizen. Was je dat vergeten?"

Ja, dat was ik helemaal vergeten. Mijn broers en ik zullen in een huis in de Winnaarswijk mogen wonen. Moeten wonen denk ik zelfs, want een Winnaar kan niet wonen in het mini-huisje waar wij altijd in gewoond hebben. Maar dan hebben ze pech.

"Kan zijn, maar niet meteen. Tot alles gekalmeerd is en ik tijd heb te wennen aan een nieuw huis, slaap ik mooi in mijn oude huis. Je kunt een blinde niet zo maar in een nieuwe omgeving zetten," zeg ik, met een toon waarvan ik weet dat Lioco begrijpt wat ik bedoel. Misschien overdrijf ik een beetje, maar het is een goed excuus en niet iets waar het Capitool iets aan kan doen.

"Trouwens, ik bedenk me net iets," zeg ik voordat Lioco de deur uit loopt. "Kun jij ervoor zorgen dat de moeder van Dorian mag helpen bij de feestmaaltijden?"

Mijn mentor stemt in en loopt weg.

Het ontbijt verloopt rustig. Alleen Ilya zit bij me aan tafel en ik probeer er niet aan te denken dat de laatste keer dat we aan deze tafel zaten, Dorian er bij zat en dat hij ondanks de zenuwen die hij waarschijnlijk ook had, bleef praten en bleef proberen me op te vrolijken. Uiteindelijk kan ik echt niet meer en ik begin te snikken.

Ik voel een troostende hand op mijn rug, maar weet ook dat Ilya geen idee heeft wat hij zeggen moet. Hij zal het niet gewend zijn dat er mensen om hem heen dood gaan, denk ik. Maar het maakt niet uit. Dat hij er is en me gewoon laat huilen is goed genoeg voor me.

Wanneer ik genoeg gekalmeerd ben om zonder hikjes adem te kunnen halen, brengt hij me naar de kamer waar ze me klaar zullen maken voor het Interview. Voordat de deur open gaat, hou ik Ilya tegen. Ik geef hem een snelle knuffel. "Dankjewel." Dan loop ik voor hem uit de kamer in.

Mijn outfit zal ongeveer hetzelfde idee hebben als gisteren; een jonge vrouw die op eigen benen heeft leren staan. Eigenlijk vind ik dat wel mooi, want dat is het ook wel een beetje. Ik heb de Spelen overleefd, al ben ik blind. Ik kan de hele wereld aan. Tot ik me bedenk dat er een Interview op me wacht, waar heel de wereld naar kijken zal. Mijn knieën beginnen te knikken.

"Rustig maar. Het komt helemaal goed. Gewoon zeggen wat er in je op komt," is Ilya's advies terwijl hij me een langere jurk aantrekt. Deze is groen, op een manier die goed bij mijn ogen past volgens Ilya. En het heeft net iets minder van mijn pre-Spelen interview jurk en is nog een beetje volwassener maar toch niet helemaal. Ik laat hem zijn gang maar gaan. Hij heeft veel meer verstand van kleren dan ik.

Het interview vindt een paar deuren verderop plaats, maar Ilya staat erop me daarheen te begeleiden. Wanneer we de deur hebben bereikt zucht Ilya ietwat verdrietig. "Dit zal de laatste keer zijn dat ik je zie, voordat je naar huis gaat." Ik voel hoe hij heel voorzichtig zijn armen om me heen legt waarop ik de mijne stevig om hem heen sla.

"Ik zie je later weer, toch?" vraag ik, mijn stem vol van niet alleen de zenuwen. Ilya knikt en laat me los.

"Je meent toch niet dat ik iemand anders je stylist laat zijn, hè? Jij bent mijn Winnares." Mijn keel zit te dicht om er iets op te zeggen en Ilya heeft zich al tot iemand achter me gewend. Hij loopt weg nadat hij Magnello heeft laten weten dat ik ben gearriveerd.

Magnello verwelkomt me hartelijk en probeert nog wat van mijn zenuwen en andere emoties weg te praten, maar we zitten al snel op onze stoelen, die natuurlijk groot, mooi en zacht zijn. Iemand telt af van drie naar een en dan beginnen de camera's op zeer hoge toon te zoemen. Irritant en afleidend. Ik moet me al meteen verontschuldigen dat ik de eerste vraag niet gehoord heb.

"Door het zoemen van de camera?" herhaalt Magnello. "Dat kun je echt horen? Ook die kleine cameraatjes uit de Arena?"

Ik knik en probeer me ergens anders op te focussen. "Ja, ik kan niet echt goed uitleggen hoe het klinkt want het is geen geluid dat ergens mee te vergelijken valt. "

"Mijn eigenlijke vraag was of het wat beter met je ging, nadat je je gisteren niet zo lekker voelde. Een aantal mensen vonden zelfs dat je wat pips van het podium af liep en ik moet zeggen dat ik je ook wel wat bleekjes vond. Nu zie je er beter uit, dus ik ga ervan uit dat het weer goed is?"

"Tegen het einde van de uitzending van gisteren begon ik wel moe te worden en ik begon ook wat hoofdpijn te krijgen, maar nu voel ik me weer prima."

"Ah," zucht Magnello opgelucht. "Goed om te horen. Hoe beviel het feest gisteravond?"

We praten nog wat door over koetjes en kalfjes en hoe Magnello van iemand heeft gehoord dat ik muffins heerlijk vind, maar dan beginnen de serieuze vragen over de Spelen.

"Je bevestigde gisteren dat je vond dat Thavoty bang klonk tijdens zijn interview en vlak voor hij stierf. Kun je ons vertellen waarom je dat dacht?"

Dat is meteen een lastige vraag, dus ik denk even voordat ik zeg: "Nou, zijn stem ging ietsje omhoog en hij gebruikte een verdedigende ondertoon. Ik weet ook niet zeker of ik het goed heb gehoord of het me heb ingebeeld, maar gisteren hoorde ik het weer. Het is ook een beetje een gevoel wat ik erbij kreeg. Na al die jaren zonder zicht kan ik een beetje aanvoelen welke emotie iemand voelt. Misschien was het dat meer dan het echt horen."

"Oké. Je hebt het nu weer over dat je iets hebt geleerd nadat je blind bent geworden wat je helpt bij bepaalde dingen. Waren er nog bepaalde vaardigheden die in de Spelen goed van pas kwamen?

"Ja, mijn gehoor sowieso. Anders hadden we misschien een van die dodelijke appels gegeten."

"Dat was echt grandioos trouwens. Ik had nooit gedacht dat zoete en zure appels in geluíd van elkaar zouden verschillen!" onderbreekt Magnello me.

Ik lach. "Dat dacht ik vroeger ook niet, maar ik hou niet van zure appels en toen ik voor de gein eens op appels klopte om te kijken of het een lekkere appel was, hoorde ik dat er verschil in zat. En het hielp ook bij het aan horen komen van bewegingen zoals in het gevecht met Rove helpt wel. Ik denk niet dat ik zonder mijn gehoor ver was geraakt."

"En natuurlijk de vuurballen op het laatst. Zonder jou waren jullie echt nog geen paar meter ver gekomen, denk ik."

Ik knik, maar ga er niet verder op in.

"Weet jij trouwens dat jij de tribuut bent die op één na de meeste tributen heeft vermoord?"

Ik slik. "Nee."

"Ja, jij staat op vier en Thavoty staat op zes. Natuurlijk is Opéra ook bij jou erbij geteld terwijl dat eigenlijk meer een vriendendaad was dan iets anders, maar zelfs als we die aan Rove toeschrijven hebben anderen er maximaal twee op hun naam staan. Nu komt het natuurlijk vaker voor dat iemand uit de top van de lijst de Spelen wint, maar had je dit voor het begin van de Spelen verwacht? Er wordt gespeculeerd dat alles verder een act is en dat het eigenlijk al duidelijk was dat je voor de winst ging. Wat is daarvan waar?"

"Uhm… Nee, ik had eigenlijk gedacht het Bloedbad niet te overleven. Ik had zelfs gehoopt dat Dorian zou winnen. Dat ik tot de laatste acht zou komen was eigenlijk voor mij al een wonder, laat staan dat ik eraan gedacht heb dat ik hem zou winnen. Ik bedoel, ik ben echt blind. Ik zie niets. Ik had gedacht dat ik op mijn weg van het Bloedbad tegen een boom aan zou rennen en zo gepakt zou worden of zo."

Magnello knijpt in mijn hand. "En toch zit je hier. Ik moet zeggen dat ik vind dat je jezelf echt tekort doet. Je hebt je heel goed staande weten te houden tegen Rove."

"Dat was ook alleen maar omdat ik geluk had en niemand dacht dat ik me zelfs een beetje kon verdedigen."

"Dat kan. Al vond ik jullie gevecht erg indrukwekkend." Magnello besluit om maar op een ander onderwerp over te gaan, wat ik helemaal prima vind. "Ik vond het sowieso erg interessant om te zien hoe jij je in al die situaties redde. Zoals je die boom in klom bijvoorbeeld. Dat heb je vaker gedaan, of niet?"

"Ja, een hele tijd geleden." Ik moet lachen als ik eraan terugdenk. "Onze buurman heeft een hele grote appelboom en ik was degene die altijd de hoge appels pakte. Na het ongeluk vonden een heleboel mensen dat geen goed idee meer. Maar mijn broers hebben me altijd gestimuleerd om de dingen die ik vroeger deed, gewoon te blijven doen. Dus ben ik die boom ingeklommen. In eerste instantie met veel hulp van anderen, maar hoe hoger ik de boom in klom, hoe minder hulp ze me konden geven. De laatste paar jaren ben ik zonder hulp tot de top geklommen. Ik had nooit gedacht dat die appelboom me zou voorbereiden op de Spelen."

"En dan natuurlijk het verschil tussen en zoete en zure appels. Nu heb ik geregeld…" Zijn stem dwaalt af en vol verwachting wacht ik af op wat komen gaat. Iemand loopt de kamer binnen, maar loopt naar buiten zonder ook maar iets te zeggen. Vragend kijk ik richting Magnello.

"Ik heb geregeld dat we een paar appels konden krijgen. Hier. Kun jij me vertellen of deze zoet of zuur is?" Hij pakt mijn hand en legt er een appel in. Ik neem het aan, hou hem naast mijn oor en klop erop. Dan geef ik de appel terug. "Zoet."

Ik hoor dat de presentator een hap van de appel neemt en die wegkauwt. "Je hebt helemaal gelijk!" roept hij vervolgens verwonderd uit. "En deze?"

Hij geeft me een nieuwe appel.

"Zoet," zeg ik, nadat ik weer op de appel heb geklopt.

"En deze dan?" vraagt Magnello me terwijl hij me nog een andere appel geeft.

"Deze is zuur," vertel ik hem en hij neemt ook een hap van deze appel.

"Verdraaid," zegt hij. "Je hebt weer gelijk. Nou, ik vind het maar knap."

We praten over nog veel meer dingen, zoals waarom Dorian en ik besloten elkaar niet te vermoorden en hoe het was om mijn verjaardag in de arena te vieren. Als verrassing heeft Magnello zelfs een verjaardagscadeau voor me. "Speciaal van president Capruno."

Hij geeft me een pakketje aan en ik voel eerst of ik kan raden wat het is, maar dat kan ik absoluut niet. Het is wel klein, dat zeker. "Moet ik helpen?" vraagt Magnello.

"Nee, ik denk dat het me wel lukt," lach ik en ik begin de plakbandjes los te peuteren. In 12 pakken we cadeaus, als we die al krijgen, niet in. Papierverspilling vinden we. Tenzij we ergens nog een oude krant hebben liggen, maar dan gebruiken we zeer zeker geen plakband om het vast te zetten.

Al snel heb ik een kant open en kan ik het cadeautje eruit laten glijden. Er vallen een briefje en een of andere staaf op mijn schoot. Ik pak eerst het briefje, maar dat ik niet in braille geschreven, dus ik kan het niet lezen. Magnello neemt het van me over en leest het voor.

"Beste Alissa. Nogmaals gefeliciteerd met je overwinning en met je verjaardag. In de envelop zit een Spreker. Het leest woorden voor je en zegt ze dan hardop. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Getekend, president Capruno."

Ik pak het staafje op en voel eens goed. Op één kant staat 'onder' in braille en op de andere kant zit een knop. Ik neem de brief terug aan van Magnello en hou de Spreker erboven. Wanneer ik op de knop druk, zoemt het dingetje zacht. Nog geen tel later klinkt er een stem die een gedeelte van de brief voorleest. Dat zou nog wel eens een handig ding kunnen zijn, al moet je wel goed weten waar de tekst staat. Dat wordt thuis oefenen.

Magnello vraagt me nog wat afsluitende dingetjes, of ik nog ideeën heb over wat ik ga doen, wanneer ik weer thuis ben. Als laatste vraagt hij me of ik een suggestie wil doen voor zijn volgende haarkleur. Ik kijk hem verbaasd aan.

"Weet je zeker dat je mij dat wil later kiezen?"

Hij lacht. "Je hebt vast een lievelingskleur, niet? Of mij lijkt dat je dat vroeger in ieder geval had. Welke kleur was dat dan?"

Daar hoef ik niet lang over na te denken. "Oranje. Zoals de zonsondergang, die kleur."

Magnello pakt mijn hand vast en knijpt er zachtjes in. "Dan zal dat de volgende kleur zijn. Lieve Alissa, mag ik je bedanken voor alles deze afgelopen paar weken. Je was een fantastische tribuut en ik weet zeker dat je ook een geweldige mentor zult zijn. We zien je snel weer! En dat, beste kijkers, is het einde van de Hongerspelen van dit jaar. Maar niet getreurd, over een aantal maanden zullen jullie de Winnares van dit jaar live kunnen zien terwijl ze rondreist door Panem. Maar nu, voor wat voorlopig de laatste keer zal zijn: Alissa Gedeian!"

Ik lach nog een keer naar de camera voordat het gezoem ophoudt en ik weet dat de uitzending afgelopen is. Maar erg opgelucht ben ik niet. Magnello heeft me zojuist eraan herinnert dat ik nog helemaal niet van al dit gedoe af ben. Ik moet die rondreis door alle districten nog maken. Daar heb ik wel een voordeel. Ik hoef de families van de dode Tributen niet te zien. Noem me laf, maar daar ben ik eigenlijk best blij om. Ik wil de beschuldigende blikken van de ouders niet zien, en ook de verdrietige ogen van de broertjes en zusjes ben ik blij te mogen missen.

En wanneer ik daarmee klaar ben, staat me het volgende alweer te wachten. Dan moet ik andere tributen van 12 gaan begeleiden en gezien ons winratio heb ik daar natuurlijk ook helemaal geen zin in.

Ik haal diep adem en ontspan mijn schouders, zo goed als me dat lukt. Eerst mag ik terug naar huis. De rest komt later.

Ilya, Lattea en Lioco komen naar me toe en via de lift gaan we richting de trein, waar hordes met mensen op ons staan te wachten. Ik word er een beetje zenuwachtig van en Lioco knijpt zacht en geruststellend in mijn schouder. "Niet nu verlegen worden. Je bent de Winnares! Ze willen zien hoe trots je daarop bent."

Ik recht mijn rug, steek mijn kin wat meer naar voren en lach, terwijl ik diep van binnen een steek voel. Ik wil niet doen alsof ik het leuk vind. Ik wil niet doen alsof ik trots ben op dat er drieëntwintig kinderen dood zijn, alleen omdat ik nog leef. Maar ik zwaai en lach en hoop maar dat het overtuigender uitziet dan het aanvoelt.