Dit eerste extra hoofdstuk is niet echt af, naar mijn gevoel. Maar stukjes die er worden verteld moeten wel echt gezegd worden, vandaar dat ik dit stuk wel toevoeg. Dit document bestaat volgens mij al een jaar of twee, wat betekent dat het is geschreven voordat het verhaal überhaupt af was. Ik heb ook echt geen idee meer waar dit extra hoofdstuk helemaal naartoe moest.

Het feest is in volle gang, maar na bijna een week aan drukte om me heen, ben ik even toe aan rust. Ik weet zeker dat de meeste mensen in 12 meer oog hebben voor het eten dat er nu in overvloed aanwezig is dan voor mij.

Ik heb me teruggetrokken in ons nieuwe huis, in de Winnaarswijk. We wonen er nog niet officieel, maar we moeten tegen het einde van de festiviteiten naartoe verhuizen. Ik ben al een paar keer binnen geweest om te wennen aan de indeling, zodat ik me straks niet per ongeluk brand aan de open haard of zo. Het huis is dan wel een klein beetje aangepast, met braille bordjes onder de gewone teksten, het is nog steeds flink wennen.

Maar vandaag ben ik hier niet om die reden. Of, ja… Misschien ook wel een beetje. Wat ik nu doe zal zeker helpen bij het leren kennen van het huis.

"Badkamer," spreekt de mechanische stem. Met ieder woord dat het spreekt, wordt mijn stemming lichter en lichter. Nu giechel ik zelfs.

Ik ben namelijk de Spreker aan het testen. Alleen hebben we bij ons thuis niet zo heel veel teksten, of in ieder geval geen teksten waarvan ik weet dat ze er zijn en die ik nog niet heb uitgeprobeerd. Niet dat hier nu al zo veel letters te vinden zijn, maar het is groter en dus leek het me dat ik hier meer geluk zou hebben.

Ik besluit de badkamer te laten voor wat het is en loop weer terug naar de keuken. De keukentafel weet ik te vinden, maar ik stoot bijna een stapel met iets van de tafel. Wanneer ik voel wat het is, voel ik dat het gaat om blaadjes. Sterker nog, volgens mij liggen hier de papieren over het talent dat ik moet gaan kiezen. Wat dus betekent dat er heel veel letters op staan!

Ik giechel weer van blijdschap en voel naar een keukenstoel. De tafel is zo veel groter dan thuis dat het altijd weer even zoeken is, maar ik hoop dat het snel went.

Zodra ik zit, klem ik de Spreker in één hand en het blaadje in de andere en ik duw weer op het knopje.

"Piano spelen."

Ik kan het niet laten om te glimlachen. Ik kan eindelijk weer gewone blaadjes lezen! Ik hoef me niet meer te ergeren over dat er absurd weinig braille boeken zijn! Ik hoef niet meer altijd te vragen of anderen me willen voorlezen wat er staat! Die gedachten maken me blijer en lichter dan ik in lange tijd geweest ben. Mijn terugkeer naar 12 en mijn broers weer kunnen zien een uitzondering natuurlijk. En ook de momenten met Kaïan maken me natuurlijk verschrikkelijk vrolijk, maar dat zijn er door de drukte niet heel veel geweest.

Zo zit ik bijna de hele avond, luisterend naar wat de Spreker zegt dat op het papier staan. Dat is ook hoe Kaïan me uiteindelijk vindt, wanneer hij me komt zoeken voor het avondeten. Hij gaat zelfs nog meer teksten voor me halen, wanneer de stapel met affiches over mogelijke talenten op raakt.

Wanneer hij terug komt, heeft hij niet alleen papieren bij, maar ook avondeten voor twee en een vrolijk kwispelende hond. Ik voel me nog steeds erg ongemakkelijk rondom het diertje, maar dit was waarschijnlijk het beste. Zonder zijn voorgaande baasje, Rylis, had het beestje niemand meer die voor hem zorgde. Het minste wat ik voor hem en zijn baasje kon doen was de hond een nieuw, liefdevol onderkomen geven, toch?

Ik lach wanneer Kaïan een stukje brood afbreekt en het aan zijn huisdier voert. Een liefdevol thuis heeft hij gevonden, dat is zeker.

Ik leg de Spreker aan de kant en begin voorzichtig aan mijn eten. Ik kan het niet helpen een goedkeurend geluidje te maken. Wat kan de moeder van Kaïan heerlijk koken. Ze was ontzettend blij toen ze hoorde dat zij de feestmaaltijden mocht organiseren. Ik vermoed dat ze me vooral dankbaar was dat ze op die manier druk bezig zou zijn en niet veel tijd zou hebben om te denken aan hoe weinig het scheelde of ze had mogen koken voor het feest van haar zoon.

De hond legt zijn kop op mijn schoot en piept alsof het een zielig beestje is dat nooit gevoed wordt. Ik geef hem een aai over zijn bol en geef hem een klein stukje gestoofde kip. Terwijl de kip heel snel verdwijnt, denk ik met een lach terug aan een van de eerste avonden waarop we feest vierden.