Het is ver over vijven 's ochtends, maar er is geen tijd om te gaan slapen. Mijn tribuut werd zojuist achterna gezeten door de beroepstroep, maar ze heeft het overleefd. Ze is slim, maar lang niet zo sterk als ze zou moeten zijn om kans te maken. Maar ik moet mijn hoop hoog houden, ze heeft het al zo lang overleefd. En als ik de hoop niet meer heb, wie vecht er dan nog voor haar? En ik heb vorig jaar laten zien dat kracht niet het belangrijkste is om te overleven.

Lioco is een paar uur terug naar bed gegaan. Hij heeft me veel geleerd tijdens de afgelopen dagen en al ver daarvoor en dat is maar goed ook. Hij is zo intens verdrietig dat ik de komende dagen geen hulp meer van hem hoef te verwachten. Zijn tribuut is gisterenmiddag bruut om het leven gebracht. En dat zou op zich al erg genoeg zijn, maar Lioco heeft dit veel vaker meegemaakt. Wat deze keer zo veel erger maakt is dat de jongenstribuut van 12 zijn neefje was. Het zoontje van zijn zus, nog maar net twaalf jaar geworden. Nog een reden dat ik weiger om ooit moeder te worden, hoe graag ik dat zou willen. Dat de vriendin van Luc zwanger is, vind ik eigenlijk al eng genoeg. Ik maak me nu al zorgen dat het arme kindje over dertien jaar misschien wel moet doormaken wat ik heb doorgemaakt. Dat het moet horen wat ik heb gehoord. En dat het moet zien wat ik gelukkig niet heb kunnen zien.

Ik schud de drukkende gedachten van me af. Mijn tribuut heeft me nu harder nodig. Ik draai me naar een van de andere mentoren, Thamon, de 34-jarige mentor uit 10.

"Update!" De eerste dagen vroeg ik hem aardig of hij me een update wilde geven en zelfs nadat beide tributen uit 10 zijn vermoord, doet hij het nog steeds al te graag. Vooral omdat hij goede vrienden is met Lioco en hem heeft beloofd een oogje in het zeil te houden. Anders was Lioco echt niet weggegaan, al was hij geen grote hulp afgelopen nacht. Na het afgelopen uur ben ik steeds kwader en vechtlustiger gaan vragen om updates. Niet dat ik kwaad ben op hem, echt niet! Ik ben kwaad op het Capitool, dat ze dit weer 24 kinderen aandoen. En ik ben boos op mijn zicht. Misschien had ik mijn ogen toch moeten laten fiksen. Dan had ik dat arme meisje nu tenminste fatsoenlijk kunnen helpen.

"Niets aan de hand. Ze rust uit in een boom. De beroeps zijn ondertussen op een aardig grote afstand," antwoordt Thamon me met zijn rustige stem.

Ik zucht en ga terug op mijn stoel zitten. "Hoe doe je dat toch? Hoe kun je zo kalm blijven? Ik wil niets liever dan door het scherm springen en haar uit die verdomde Arena sleuren." Als er iets is wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, dan is het wel vloeken. Dat is zo opluchtend soms.

Thamon grinnikt humorloos. "Dat leer je vanzelf. Vooral als mentor van 12."

Ik zucht nog een keer maar bedenk me dat ik weer lijk op Lattea. Ze is nog steeds begeleidster van 12 en loopt steeds tegen me te zeuren dat ze wenste dat de tributen van dit jaar dezelfde manieren hadden als ik. Ze kon niet tegen dat vreselijke gesmak aan tafel. Ik kan het niet helpen dat ik iedere keer weer moet grinniken als ik terug denk aan die eerste Capitoolmaaltijd, waarbij ik probeerde een broodje met mes en vork te eten.

Thamon gaat koffie halen en voor mij een chocomel terwijl ik luister naar de stemmen om me heen. De meeste mentoren zijn of naar bed of zich aan het bezatten of heel andere dingen aan het doen die ik waarschijnlijk niet eens wil weten. Lioco heeft me verteld over wat hij moet doen van het Capitool, alleen maar omdat ze anders zijn familie aanpakken. Niet dat ze dat nu niet doen, maar nu moet het discreter. Ik weet alleen niet wat hij ooit misdaan heeft om zo behandeld te worden. Maar goed, ik snap wel meer niet als het draait om het Capitool. Nu snap ik ook waarom zoveel Winnaars niet trouwen of überhaupt samen willen zijn met iemand. Ik krijg rillingen iedere keer dat ik eraan denk dat ik Kaïan zou moeten vertellen dat ik zo'n aanvraag binnen heb gekregen. Gelukkig is dat nog niet gebeurd. Waarschijnlijk is het op dat punt dan weer beter om blind te zijn. Dat lijkt af te schrikken.

Thamon haalt me terug uit mijn gedachten door me een glas in mijn handen te duwen. "Je moet naar bed zodra Lioco terug is. Je hebt sinds het begin niet meer goed geslapen."

Ik knik. "Maar hoe kan ik slapen als ik weet dat Saiona nog in de Arena zit en me misschien wel nodig heeft?"

"Lioco kan haar ook prima helpen. Je zult zien dat hij zich beter kan beheersen na een nachtje slaap. Dat was vorig jaar ook."

Blijkbaar is Lioco vorig jaar bijna uitgeflipt over Dorians dood. Hij had die laatste paar dagen aan het scherm gekluisterd geleefd, behalve op de momenten dat hij probeerde de Spelmakers ervan te overtuigen ons allebei eruit te laten. Misschien is dat wel wat hij in de ogen van het Capitool fout heeft gedaan.

Het uur dat volgt is gevuld met chocolademelk, verhalen over eerdere Spelen, updates over Saiona en geklaag over oneerlijkheden in de Spelen. Die reeks wordt onderbroken door een Avox, die ik ondertussen heb leren onderscheiden van andere, pratende boodschappers. Deze reikt me een blaadje aan, maar doordat er niets gezegd wordt, heb ik dat pas door wanneer Thamon het blaadje aanpakt en hem in mijn handen legt. Er hangt altijd een erg onbeholpen sfeer tussen Avoxen en mij. Alleen Brynna lijkt over te kunnen brengen wat ze bedoelt, al is dat meer een kwestie van durven dan kunnen, denk ik.

Ik voel dat het niet gewoon een blad is, maar meer een envelop en open hem. Verward haal ik het papier uit de envelop. Wie stuurt mij nu een brief? Dat is toch niet handig? Maar wanneer ik een beetje beter voel, verspreidt er een lach over mijn gezicht. Het is een braille brief.

"Moet ik hem voor je lezen?" vraagt Thamon, die net zo verward klinkt als ik me juist voelde.

Ik schud mijn hoofd. "Dit kun jij niet lezen. Ik wel. Maar dankjewel."

Mijn vingers vliegen over het papier terwijl ze de puntjes omzetten in letters.

Lieve Liss,

Als iedereen doet wat ze beloven, krijg je dit op precies de juiste dag. Als dat niet zo is, moet je maar doen alsof.

Fijne verjaardag, lieve Liss. Ik hoop dat alles goed gaat, daar in het Capitool. Ik vind het nog steeds onzin dat ik niet mee mocht, maar ik zal braaf zijn en doen zoals jij zegt. Reken er wel maar op dat jij het einde hiervan nog niet hebt gehoord. Want volgend jaar probeer ik gewoon opnieuw.

Het spijt me dat ik er niet ben om je een speciale verjaardagskus te geven, maar die hou je wel van me tegoed. Misschien moeten we je verjaardag maar verplaatsen, zodat we eindelijk eens een echte verjaardag kunnen vieren.

Zorg goed voor Lioco en ik weet dat je je best doet voor Saiona. Meer kun je niet doen.

Ik hou altijd van je,

Kaïan

Ik moet lachen om de klungelige manier van schrijven, waardoor sommige letters eruitzien alsof ze het midden houden tussen twee verschillende letters. Het bericht brengt echter tranen in mijn ogen en ik wrijf over de armband die ik vorig jaar op deze dag heb gekregen. Wat heb ik toch een geweldig vriendje. Hij weet precies wat hij wanneer zeggen moet om me de kracht te geven te doen wat ik moet doen. Zijn woorden halen de spanning van de afgelopen dagen weg en ik voel me heel even ontspannen.

Hij heeft gelijk. Ik doe mijn best voor Saiona. De rest zal ze zelf moeten doen.

Met hernieuwd vertrouwen sta ik op. "Thamon, kan ik jou nog een koffie halen?"

"Ja, lekker. Dankje," antwoordt hij met iets van verbazing in zijn stem. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Nog geen tien minuten geleden heb ik hem chagrijnig verteld over hoe hopeloos het er allemaal uit zag voor mijn beschermelinge, nu heb ik het gevoel dat mijn ogen weer een beschermend soort vuur spuwen. Maar ach, ook die ups en downs horen bij het mentorschap.

Terwijl ik koffie ga halen en nog een keer over mijn armbandje strijk, bedenk ik me dat Saiona nog niet zo hulpeloos is als ik eventjes geleden dacht. Niet alleen is ze vindingrijk en blijkbaar ook snel genoeg om de beroeps te ontlopen, ze heeft ook nog een mentor die achter haar staat en die er alles aan zal doen om haar heelhuids door die Spelen te loodsen. Ik had Dorian die me erbij hield en nu heb ik Kaïan die zelfs op een afstandje weet wanneer ik zijn hulp nodig heb.

Met aangevulde moed bestel ik een koffie en een chocolademelk. Wanneer Saiona me nodig heeft, zal ik er zijn. Wanneer ze houvast nodig heeft, zal ik haar een hand bieden. Zodra Lioco terug is om een oogje in het zeil te houden, ga ik meteen op zoek naar extra sponsors. Die stunt van vannacht zal daar zeker bij helpen.

Met een vastberaden lach op mijn gezicht, loop ik terug naar Thamon. Ja, zolang ze van die niet al te gevaarlijke stunts uit haalt, zorg ik ervoor dat sponsors haar gaan zien als grote kandidate voor deze Spelen. En mocht ze dan wankelen, dan heb ik een stok klaar die haar ondersteunt.

Ik ga naast Thamon op de stoel zitten en voel zijn verbazing van hem af druipen.

"Zo," zeg ik en ik neem een slok van mijn warme lievelingsdrank. "Ik ben klaar om de Spelen te winnen."

Fin

Wauw. Eindelijk. En wat een reis is dit geweest, zeg! Dit was mijn eerste echte NaNoWriMo project, waar ik vier jaar geleden aan begonnen ben. Toen was het een manier om de lichte depressie waar ik in zat weg te schrijven. Misschien is dat ook wel een van de redenen dat het editen me zo tegenstaat. Nogmaals sorry voor alle eventuele fouten.

Voordat ik dit verhaal helemaal afsluit wil ik nog iets doen wat mijn jongere ik aan dit verhaal en Alissa heeft beloofd. Dit verhaal was bedoeld om een boodschap over te brengen, om mensen een hart onder de riem te steken. Jongere ik had het heel mooi verwoord en dat vervolgens nooit opgeschreven, maar het kwam erop neer dat je altijd hoop moet blijven houden, ook al is de weg voor je nog zo duister en ook al denk je dat het toch niets wordt met waar je ook op hoopt. Dit verhaal is (eigenlijk wel gelukkig) fictief, maar ik heb het redelijk realistisch proberen te houden (vond ik toen... Haha). Ik hoop dat Alissa heeft laten zien dat je met niet opgeven, een klein beetje vertrouwen (en vergeet niet dat dat van haar ook soms wankelde), en niet bang zijn hulp te vragen en te accepteren, je jouw doelen kunt bereiken. Zoek een Dorian die je door de donkere dagen heen helpt. Van niet proberen ga je niet gelukkiger worden. En onthoud: geluk dwing je af.

Nogmaals heel erg bedankt dat jullie zo lang bij me zijn gebleven, ondanks alles. Ik ben blij dat alles eindelijk online staat; ikzelf heb echt een grondige hekel aan onafgemaakte verhalen XD Momenteel ben ik niet meer zo actief (... niet dat het voorheen veel beter was) in het schrijven van fanfics, meer in eigen verhalen, maar ik zal jullie vast nog wel eens zien. Tot dan wens ik jullie veel leesplezier op andere delen van de site :D

-Sharonneke95