.17.

Pozostało tylko powiedzieć „Żegnaj."

Mickey czujnie obserwował Doktora. Rana w jego piersi zagoiła się w rekordowym tempie (oczywiście Mickey nie miał pojęcia, jakie tempo miałoby być rekordowym w odniesieniu do Władcy Czasu, ale i tak uważał, że trzy dni spędzone w łóżku nie są zbyt wysoką ceną za serce przeszyte na wskroś ostrą wypustką chitynowego odnóża; nawet jeśli ma się dwa serca). Doktor nadal był bardzo słaby i chorobliwie blady. Pod oczami miał cienie. Szedł do Lodowni powoli, z wysiłkiem, lewe ramię trzymał blisko ciała, chroniąc świeżo zabliźnioną ranę.

- Jesteś pewien, że nie chcesz zostać na dłużej, Doktorze?

- Absolutnie. – Doktor potrząsnął głową. – Znasz mnie. Nie potrafię ustać w miejscu. A tym bardziej uleżeć.

- Jack mnie zastrzeli, kiedy się dowie – jęknął Mickey.

- Nie trafi, jeśli będziesz robił szybkie uniki.

- Ha-ha, bardzo zabawne! I nie myśl sobie, że między nami wszystko w porządku. Porozmawiamy sobie kiedyś na ten temat.

- Na jaki...?

- Zaczynacie podróżować w czasie i przestrzeni, i ani się obejrzysz, a zapominacie, żeby się odezwać, albo zajrzeć. Wiem, wszystko tutaj jest takie zwyczajne, takie pospolite. Ale, Doktorze, to jest dom.

- Nie mój.

- Tak, wmawiaj to sobie. – Mickey wykrzywił usta. – Masz tu rodzinę i to jest twój dom.

- Nie... nie jestem specjalnie domowy... ani rodzinny – słabo odpowiedział Doktor.

- Pewnie. – Mickey szedł korytarzem, nie oglądając się na Doktora. – Wiesz co, gadasz bzdury. I tyle. Myślisz, że ja nie wiem, jak to jest, ale ja wiem. Ja wiem. Cała różnica pomiędzy nami polega na tym, że ja nie uciekam. To znaczy raz uciekłem, kiedy zostałem w świecie Pete'a, ale już tego nie robię. To może nie jest moja prawdziwa rodzina, ani mój prawdziwy dom, ale zamierzam się go trzymać.

- To znaczy, że mam częściej dzwonić?

- To znaczy, że masz w ogóle dzwonić – zaśmiał się Mickey. – I... znajdź sobie kogoś, co? Bo w pojedynkę jesteś zupełnie do niczego.

Doktor zatrzymał się na moment, opierając się ręką o ścianę. Mickey obejrzał się zaniepokojony i dostrzegł, że Doktor patrzy na niego dziwnie, z namysłem.

- Co?

- Chcesz lecieć ze mną? – spytał Doktor. Przez chwilę Mickey rozważał tę propozycję. Potem pokręcił głową.

- Nie. Bez urazy. Ale nie. – Westchnął głęboko. – Znów wylądujesz na jakiejś planecie i natychmiast zacznie się bieganina, ratowanie całego świata i różne takie. Ale to nie będzie mój świat. Może Rose potrafiła to pojąć, ale ja nie potrafię. Te czasy i miejsca... Nie są moje. Nie mogę martwić się o to wszystko... i walczyć o to wszystko... kiedy mam tyle roboty tutaj, na Ziemi.

Doktor posłał mu krzywy uśmieszek.

- Rozumiem... Acha, i...eeem... nie mów nikomu, że ci to zaproponowałem, co?

- Jeśli ty nie powiesz, że ci odmówiłem.

- Mickey Smith, obrońca Ziemi – powiedział Doktor. Mickey już zaczął się krzywić, gotowy wystąpić z ostrą ripostą, kiedy dostrzegł ile w słowach Doktora było ciepła i podziwu. Wzruszył niepewnie ramionami.

- Tak... Tak myślę... Tak – mruknął. – No, to chodźmy już, miejmy to za sobą.

Otworzył przed Doktorem drzwi Lodowni. Po drugiej ich stronie, z rękoma wspartymi o biodra i przekrzywioną lekko głową czekał na nich Jack Harkness. Mickey cofnął się o pół kroku.

- A nie mówiłem? – jęknął. – Teraz mnie zastrzeli.

- Najwyżej trzasnę cię w ucho – poprawił go Jack.

– A więc szukasz towarzysza podróży, Doktorze – zwrócił się do stojącego za Mickey'em mężczyzny. Doktor uniósł brwi. Jack opuścił ręce i wzruszył lekko ramionami. – Głos strasznie się niesie w tych korytarzach.

- Nie szukam towarzysza podróży – odpowiedział Doktor.

- Delikatnie dajesz mi do zrozumienia, że nie jesteś zainteresowany? – zaśmiał się Jack.

- Delikatnie? – odpowiedział natychmiast Doktor, a Mickey zachichotał cicho.

- Przynajmniej nie uciekasz już na mój widok – pocieszył sam siebie Harkness.

- Wnioskuję, że to nie jest częsta reakcja?

- Hmm, dzięki bogu póki co, najczęściej to ja jestem ściganym.

- I łudź się dalej – mruknął Mickey.

- Ty przyciągasz kłopty i ja przyciągam kłopoty – powiedział Doktor, uśmiechając się blado do Jacka. – Dwie przyciągające kłopoty anomalie na pokładzie ostatniej TARDIS we wszechświecie? To nie może się dobrze zakończyć.

- Mam Torchwood, wiesz? – odparł Jack. – Mam moją ekipę. Nie mogę ich zostawić. Muszę zająć się tym tutaj „obrońcą Ziemi." (Mickey natychmiast uskoczył przed Jackiem, próbującym zamknąć go w uścisku). I nie jestem anomalią. Przyszedłeś pożegnać się z Donną?

Doktor zawahał się na moment.

- Pożegnać? Nie, pożegnać. To nie brzmi, jak powinno: „Pożegnać." Nie, musi być jakieś inne słowo, jakieś inne...

- Rozstać się? – podpowiedział Mickey. Minę miał poważną, twarz dziwnie ściągniętą. Wyciągnął rękę i lekko poklepał Doktora po rękawie marynarki.

Jack cofnął się o krok, pozwalając Dotorowi wejść do wnętrza Lodowni. Sarkofag Donny stał w jej centralnym miejscu – wielka, poobijana skrzynia przypominająca sklepową zamrażarkę, co nie byłoby takim bezsensownym porównaniem gdyby nie stopień komplikacji tej unikatowej maszynerii. Kiedy Doktor podszedł bliżej, zobaczył Donnę przez oszronioną taflę szkła – leżała bez ruchu, bez oddechu, biała niczym marmur, w aureoli ognistych włosów, oplątana przewodami i rurkami – cyberpunkowa Śpiąca Królewna w szklanej trumnie, oczekująca na przybycie księcia z futurystycznej bajki. Tyle, że w życiu Donny Noble nie było książąt ani bajek. Jedyna niezwykła opowieść, zapoczątkowana tak prozaicznie, wyborem kierunku u wylotu ulicy, okazała się koszmarem, który pozbawił ją wspomnień, normalności, być może życia.

Donna Noble, która ocaliła wszystkie wszechświaty.

Donna Noble, która ocaliła Doktora, oooch na tyle sposobów i tyle razy.

Donna Noble leżała tutaj w lodowej trumnie, czekając wbrew wszelkiej nadziei na pocałunek życia.

Doktor zachwiał się na nogach i musiał oprzeć o wieko sarkofagu. Było tak zimne, że zabolały go dłonie. Jack natychmiast złapał go pod rękę, ale Doktor odepchnął go rozdrażniony.

- Powiedziała, że świat jest pęknięty? – spytał sucho. – Że adaptacje przenikają przez szczeliny?

Harkness niepewnie skinął głową.

- Mówiła mnóstwo dziwnych rzeczy – rzucił.

– W sumie gadała dokładnie tak jak ty – dodał Mickey.

- Coś się wydarzyło – powiedział Doktor z namysłem. – Coś się wydarzyło, a ona to wyczuła. Adam wspomniał o osunięciu czasu, o trzech sekundach anomalii, dzięki którym znalazł się w przeszłości. A Donna odpowiadała na pytania, zanim je zadaliście. To są echa, Jack. To są fale jakiegoś wydarzenia, i muszę je zlokalizować zanim będzie za późno.

Jack chciał najwyraźniej coś powiedzieć, ale po zastanowieniu skinął tylko głową. Mickey przestąpił z nogi na nogę, złożył ręce, zatarł je, a potem wetknął głęboko w kieszenie. Otworzył usta i zamknął je. Znów je otworzył, i znów nie zdobył się na to, by cokolwiek z siebie wydobyć. Doktor spojrzał na niego, unosząc brwi.

- Co?

- Nic.

- Widzę, że coś, Mickey.

- Nic... To znaczy... Nic. – Mickey zagryzł wargi. – Ale... Znów to robisz, Doktorze. Zawsze tak robisz. Zawsze. Po prostu odchodzisz. Jak od Rose...

- Mickey, nie... – W głosie Doktora nagle pojawiło się mnóstwo bólu.

- Ale to prawda! Wybierasz jakieś władcoczasowe wyjście ewakuacyjne i ani się waż zaprzeczać! Wyczarowujesz ludzkiego bliźniaka? Wszystko dla niej? A co z tobą, w takim razie?

- Ze mną wszystko w porządku. – Doktor uśmiechnął się słabo, ale Mickey zdenerwowany uniósł głos niemal do krzyku.

- Nie! Powiesz, że wszystko w porządku, i wsiądziesz do tej swojej budki i znów zrobisz coś cholernie głupiego, bo tak naprawdę to nic nie jest w porządku, a ty już najmniej ze wszystkiego. Pożegnałeś się z nami i wskoczyłeś do TARDIS tylko po to, by dać się zabić!

Doktor odetchnął ciężko.

- Przyzwyczaiłem się do samotności – powiedział. – Przywykłem do tego, że tracę ludzi, że się z nimi rozstaję, że ich porzucam, albo patrzę jak się starzeją i umierają. Jestem Władcą Czasu, Mickey. Kosmitą.

- Tak, a my jesteśmy durnymi małpami! – odparował natychmiast Mickey. – I co z tego? Przynajmniej nie odgrywamy komedii. Nie udajemy, że cały wszechświat opiera się nam na ramionach, bo wszechświat nie opiera się na niczyich, cholernych, ramionach, i ty nie jesteś żadnym wyjątkiem, i może ci być ciężko, kiedy ktoś, kogo bardzo polubiłeś, leży zamrożony, a ty nie możesz jej ocalić, tak jak ona ocaliła ciebie, i oczywiście zmieniasz temat, i udajesz, że masz tyle roboty, te wszystkie szczeliny i anomalie, a tak naprawdę chcesz się tylko wymknąć i znów...

- Mickey, zamknij się – cicho poradził Jack.

Przez dłuższą chwilę Doktor stał bez ruchu, patrząc przez grube szkło sarkofagu na spokojną twarz Donny. Potem poruszył ramionami i zatopił ręce w kieszeniach spodni.

- Taaa – mruknął. – To ja już tego...

- W sumie lepiej... – odmruknął zażenowany Mickey.

- To mi przypomina, że mam coś dla ciebie – uratował ich obu Harkness. Zanurzył się w cieniu za sarkofagiem, a kiedy ponownie się wyprostował, w rękach miał jasnobeżowy, miękki płaszcz. – To nie jest oryginał, ale jak na podróbkę jest doskonały.

- Płaszcz 1.2? – uśmiechnął się Doktor.

- Żeby nie było, że masz wyłączność na sporządzanie kopii.

- Dzięki.

- A jeśli chodzi o tego... Adama – Harkness zmarszczył brwi. – Jak myślisz, kim oni są? Ci Władcy?

- Cóż... Kiedy spotkałem go za pierwszym razem, był tam Dalek. – Doktor założył płaszcz i spoglądał po sobie, obracając się to w jedną, to w drugą stronę; znów przybrał lekceważący ton. – Adam zdobył całą swoją wiedzę na pokładzie Tygla. Więc możemy chyba bezpiecznie założyć, że Dalekowie są w to jakoś zamieszani.

- Nie wydajesz się tym bardzo zmartwiony?

- To w sumie jakby nieuniknione, nie sądzisz. Musiałbym być ślepy, głuchy i głupi, żeby pomyśleć, że się ich pozbyłem. Nigdy się ich nie pozbędę. Próbowałem wszystkiego, Jack, przepisałem na nowo ich historię, zabiłem ich wszystkich, a mimo to wrócili. Więc, tak, myślę, że to mogą być oni. I myślę, że znów się spotkamy. I znów będziemy walczyć. Ale nie dzisiaj. Dziś mam inne zmartwienia. Inne zajęcia. Nie mam czasu, żeby przejmować się podłymi, cholernymi, kosmicznymi pieprzniczkami.

- Nie, naprawdę, nie – uśmiechnął się Jack.

- Muszę powiązać luźne wątki. – Doktor odgarnął połę płaszcza i wyjął z kieszeni marynarki małe, poobijane urządzenie, u dołu przyozdobione trzema kolistymi szczotkami, u góry zwieńczone soczewkowatym otworem. – Jedna tania sztuczka. To nie powinno zająć zbyt wiele czasu.

- Tania sztuczka? – powtórzył Jack bez zrozumienia. Doktor puścił do niego oczko.

- Cela 7B. Środy i piątki.

- Co to jest? – zapytał Mickey.

- Małe, sprytne urządzenie – odpowiedział Doktor. – Mały mechaniczny zamiatacz pokładu. Odkurzacz. Większy w środku niż na zewnątrz.

Po raz ostatni spojrzał na Donnę, śpiącą spokojnie w swojej kryształowej trumnie. Podrzucił odkurzacz, złapał go w locie i długimi krokami ruszył w kierunku korytarza.

- Czas nie jest linią prostą, wiodącą od przyczyny do skutku, z przeszłości w przyszłość – powiedział już w marszu. – Czas jest nie tylko przeszły i przyszły, dokonany i niedokonany, teraźniejszy, ciągły i prosty. Czas może być nieprzeszły, i zaprzyszły, i niedokońcateraźniejszy. Jeśli wie się jak, można biegać po jego liniach, przecinać je i naginać do woli. I ja zamierzam to wykorzystać. Jedna tania sztuczka. A potem jedna bardzo, bardzo droga.

Mickey i Jack popatrzyli po sobie za jego plecami.

KONIEC ODCINKA PIERWSZEGO

W NASTĘPNYM ODCINKU

SZTUKA NIEPAMIĘCI

- Nie mogę tego rozgryźć. – Doktor przeczesuje palcami włosy. – Nie rozumiem.

- Och, nie poddawaj się tak łatwo – mówi Donna.

- Łatwo?! To ma być łatwo?!

***

Ood Theta stoi naprzeciw Doktora w wyludnionym korytarzu.

- Oooch – mówi Doktor zaskoczony i zasmucony. – Nie mów mi, że nic się nie zmieniło. Nic a nic? Nadal musicie... służyć?

***

Ood Kappa rozmawia z Thetą.

- Ludzie zakończyli swoją pieśń. Zostaliśmy tylko my dwaj.

***

Donna w powłóczystej sukience i z włosami posplatanymi w warkocze, z mieczem w wyciągniętych rękach, stoi nad brzegiem jeziora, naprzeciwko dwóch chłopców.

- Co się gapisz, krewetko? Bierzesz miecz, czy nie, nie będę tutaj stała do nocy.

***

Doktor stoi przed grupką przerażonych ludzi.

- To nie jest realne – mówi z naciskiem.

- Zapomnij o tym – odpowiada jeden z ludzi. – Musisz grać, albo to wypali ci mózg. Nawet nie próbuj sobie przypomnieć. Wspomnienia są niebezpieczne. Wspomnienia cię zabiją.

***

Doktor pędzi przez gęsty las, a za nim z okropnym łomotem tratowanych krzaków i drzew pędzi coś, czego nie widać. Doktor potyka się i upada w leśne poszycie. Włosy zlepione ma potem, dyszy ciężko. Z przerażeniem patrzy w górę...

***

- I ty! – Doktor oskarżycielsko wyciąga palec w stronę Donny, siedzącej na sofie w swobodnej pozie i ze zblazowaną miną. – Nie masz prawa tutaj być!

I W DALSZYCH ODCINKACH

WIRTUALNEGO SEZONU PIĄTEGO:

- To jest, normalnie, magia! No nie? Magia! Donna Noble, obywatelka Ziemi, z Chiswick, Londyn, w EDENIE!

Sposób w jaki zaakcentowała ostatnie słowo sugerował, że faktycznie znalazła się w raju.

- Mmm... – powiedział Doktor.

***

- Jesteśmy w Średniowieczu! – odkrzyknął.

- Bo trzeba ją było porządniej zaparkować – zakpiła Donna.

- Co?!

- TARDIS.

- Co?!

***

Lodownia zadrżała, ściana, w której utkwiła wcześniej TARDIS zarysowała się siecią pęknięć. Martha słyszała eksplozje dobiegające z głównej sali Osi, mieszczącej Manipulator Szczeliny. Lampy ponad jej głową rozjarzyły się, jakby docierał do nich prąd o zbyt wysokim napięciu i natężeniu. Jedna po drugiej, żarówki zaczęły pękać, rozsiewając iskry i stopniowo pogrążając Lodownię w półmroku świateł awaryjnych.

- Nie! – wrzasnął Jack.

- Tak! – odwrzasnął Doktor.

***

- To jest kostka Rubika! Prawdziwa, oryginalna kostka Rubika!

- Taaa. – Donna otuliła się szczelniej kożuchem i zatupała nogami. – A ja jestem kostką lodu. Znowu!

***

Oczy Donny w świetle kaganka, zrobiły się wielkie i lśniące. Zza okna, z wstawionymi w nie malutkimi, nieprzejrzystymi szybkami, dobiegały krzyki, płacz, rżenie koni, łomot młotków, zabijających deskami kolejne drzwi, bicie dzownów i głosy obwoływaczy „Wynieście swoich zmarłych!".

***

- Wszyscy na panią czekają, Generale.

Kobieta siedząca w wielkiej, białej komnacie, z oknami wychodzącymi na miasto, na pasmo gór w oddali, pod ciemniejącym niebem o barwie wypalonego oranżu, odwróciła się od lustra i powoli wstała z krzesła. Poprawiła ułożenie fałd długiej, lśniącej sukni, ozdobionej wysokim, sztywnym kołnierzem, podtrzymującym kunsztownie upięte, ogniście rude włosy.

- Och, nie, proszę, tylko nie „Generale" – powiedziała. – Donna. Po prostu Donna.

***

- Co ty zrobiłeś, Doktorze? – z nagłym zrozumieniem w głosie zapytał Jack. – Co zrobiłeś?

***

- Kurczę – powiedziała niepewnie Donna. – Ale miałam sen!