Ik moet dan ook echt weer degene zijn die jullie weer zolang heeft laten wachten... tsjah, ik ga geen smoesjes verzinnen. Maar goed, ik draag dit hoofdstuk op aan drie schatjes, namelijk: Luutje19, SkyeWizard en LilyLoena. Thnx voor het constante gereview, luv u guys!

Green.

Ik volg mijn hart

POV Emelie

We staan tegenover elkaar, stok in de hand en in aanvalspositie, maar wil ik hem wel aanvallen? Hij lijkt nu zo hulpeloos, zal hij mij wel durven aanvallen?.

"Klaar? 3, 2, 1, Start!" Amycus kijkt heen en weer tussen ons en ziet waarschijnlijk dat er weinig actiespanning is tussen ons want hij trekt zijn stok, door mijn twijfelen heb ik het startsein gemist.

"Depulso!" ik word keihard naar achteren gegooid en knal tegen de muur, ik zak naar beneden. "Les afgelopen, jullie twee, volgende les gaan jullie het duel afmaken" zegt hij tegen Draco en mij.

Mijn hoofd bonkt, het doet pijn, logisch omdat ik net tegen de muur gegooid ben door die spreuk. Professor Kragge dirigeert iedereen het lokaal uit, om mij vervolgens achter te laten.

Maar wanneer hij Draco er als laatste uit wil zetten, duikt de zwadderaar behendig om hem heen en snelt hij naar mij toe. De deur wordt dichtgedaan, wat betekent dat de leraar zwarte kunsten vertrokken is. "Gaat het?" vraag Draco, terwijl hij mij overeind helpt.

"Ja, bedankt" ik geef hem een glimlach. "Wat hebben we nu?" vraag ik hem. "Niets, een tussenuur, daarna hebben we gedaanteverwisselingen" antwoordt hij. Ik sta met mijn rug tegen de muur, waar ik net tegenaan gesmeten werd, en ik kijk hem aan.

Zijn helderblauwe ogen zijn zo mooi, ik zou er wel in weg willen dromen. Begin ik hem nu… leuk te vinden? Ik voel mijn wangen rood worden, mooi, nu heb ik mezelf verraden!

In het hoofdkwartier waren Draco en ik erg naar elkaar toegegroeid, we deelden immers een kamer, komt het daardoor? Wanneer mijn ogen de zijne ontmoeten wendt hij zijn blik gegeneerd af, en ook hij wordt rood.

Voorzichtig pak ik zijn hand, die losjes langs zijn lichaam bungelt en ik geef er een kneepje in. Hij kijkt me aan, intens, en voor ik het weet ben ik naar voren gekomen en zijn mijn lippen op de zijne. Passievol zoen ik hem, en ik voel hoe hij mij terug zoent.

Veel te snel stopt de zoen en staan we daar, met zijn tweetjes in een leeg lokaal, zijn armen om mijn middel en de mijne om zijn nek. "Ik hou van je" zeg ik zacht, en ik speel wat met een plukje van zijn haar.

"Ik hou ook van jou, zielsveel Emelie" zegt hij. Dit keer is hij het die het initiatief neemt, hij buigt zijn hoofd naar me toe en drukt zijn lippen weer op de mijne. Deze kus is intenser en langer dan de vorige, want op het moment dat we elkaars lippen dan eindelijk met rust laten zien we dat we niet veel tijd meer hebben om bij gedaanteverwisselingen te komen.

Zo snel als we kunnen pakken we onze tassen en snellen we het lokaal uit, en we rennen naar de volgende les.

"Sorry, sorry" zeg ik als ik en Draco net aan te laat bij professor Anderling het lokaal in stormen. Nog nahijgend van het rennen lopen we naar onze plaats, naast elkaar, en we gaan zitten.

Fijn, nu kan ik elk moment in elkaar zakken omdat ik gewoonweg doodop ben. Zuchtend pak ik mijn boeken uit mijn tas, die zullen we nodig hebben.

De eerste les is altijd theorie, theorie, theorie. De tweede les zullen we hoogstwaarschijnlijk die theorie moeten gebruiken in de praktijk, iets als een egel in een speldenkussen veranderen of zoiets. "Doe jullie boeken open op pagina 105" zegt professor Anderling.

Ik open mijn boek op de pagina en zie dat het het laatste hoofdstuk is van het boek, daarmee beginnen doet de lerares gedaanteverwisselingen ook nooit. Tot mijn grote vreugde zie ik dat het hoofdstuk over Faunaten gaat.

"Hiermee gaan wij het hele jaar bezig zijn, ik moet zeggen dat het maar enkelen lukt. Jullie zijn mijn PUIST klas dus ik heb al een selectie van mensen die het zouden kunnen, lees het hoofdstuk goed door.

Volgende les beginnen we met voorbereidingen". Ik heb dus het hele uur in uiterste concentratie het hoofdstuk gelezen, ik wil heel graag alles goed doen en een faunaat worden. Ik fantaseerde al over wat voor dier ik ging worden, ik vond een paard wel mooi of een eekhoorn.

Mijn gedachten gingen onder het lezen alle mogelijke dieren af en ik beoordeelde ze, uiteindelijk bleef ik toch bij een eekhoorn, die verplaatste zich zo makkelijk.

Draco zei dat hij het echt cool zou vinden als hij een feniks zou zijn, helaas moest ik hem vertellen dat dat maar zelden voorkomt. Gewoon bijna niet. Dus de kans dat hij daadwerkelijk een feniks is is miniem.

Patty had voor de grap gezegd dat Draco een fret zou worden, daarbij had hij een zuur gezicht getrokken. Patty legde aan mij uit dat Draco een keer, in hun vierde jaar, door een leraar voor straf in een witte fret was veranderd. Ik moest natuurlijk grinniken en had een beledigde blik van Draco gehad.

"Wat hebben we nu?" vraagt Draco, ik kijk op mijn rooster. "Ik heb nu kruidenkunde, jij geschiedenis van toverkunst, waarom heb je in godsnaam dat vak gekozen?" ik kijk hem vragen aan.

"Ik heb het niet gekozen, mijn pa heeft mijn vakken gekozen, ikzelf had oude runen willen kiezen. Maar mijn pa…. Je snapt het wel, het wordt gegeven door een halfbloed, maar mijn pa zegt dat het een smerig modderbloedje is" antwoord hij.

Hij lijkt het niet helemaal eens te zijn met de woorden van zijn vader, maar ertegenin gaan heeft waarschijnlijk geen zin, zijn vader is een dooddoener. Ik merk op dat ik de hele tijd verdrink in die mooie ogen van hem, ogen die mij eerder niet zo erg opgevallen zijn.

Het is nu gewoon honderd procent duidelijk; ik ben verliefd op hem. Ik sta nu op het punt een relatie aan te gaan met een mede-zwadderaar, maar is dat wel zo slim? Draco is een dooddoener, zijn hele familie bestaat uit dooddoeners!

En dan bedoel ik slechte dooddoeners, dus niet als mijn neef en ik, denk maar aan Bellatrix. En degenen van zijn familie die het dooddoenerschap geweigerd hebben zijn dood of verbannen, hij is geen van beiden.

Hij is slecht, tenminste, dat is al wat ik weet. Hij is niet zoals Sev en ik, hij spioneert niet, dus dan is hij de Heer van het Duister trouw. Kan ik hem dan nog liefhebben?

Vraagt deze relatie dan niet te veel van ons beiden? Kijk, als Draco nou nog geen dooddoener was en ik wel, had ik hier anders tegenaan gekeken. Want dan had ik hem met me meegesleurd mijn lot in.

Maar allebei zaten we al verstrikt in het dooddoenerschap, dan is er toch een mogelijkheid? Als je van elkaar houd, zeggen ze toch dat je alles aankunt? Maar zou ik het aankunnen als straks boven water komt dat ik de dooddoeners heb verloochend, dan zullen zowel hij als ik sterven!

Dan ben ik schuldig aan zijn dood. Ik twijfel. Moet ik naar mijn hart of naar mijn verstand luisteren? Ik hou van hem, en hij van mij. Waarom maakt mijn geweten het me zo verdomde moeilijk onze liefde te bewerkstelligen?

Maar ondanks dat is mijn keuze gemaakt, ik volg mijn hart, en dat pad dat ik dan volg leidt naar Draco. Klaar uit.

Ik vloek zacht als een van de lange, zwiepende takken van de Figaria een diepe snee in mijn wang maakt. Door al mijn gemijmer was ik niet op die stomme plant/boom aan het letten, dat mag er ook nog bijkomen.

Woest stampvoet ik naar het ding en geef het een trap, raar genoeg trekt het zich meteen terug en zijn de takken nu rustig. Had ik dat niet een paar seconden eerder kunnen weten?

Professor Stronk komt aanlopen met een ontsmettingsdoekje, want ze zag dat de tak van de Figaria me raakte. Met het doekje op mijn wang loop ik naar de Figaria en ik trek een aantal pulpvruchten uit de brede stronk.

De Figaria lijkt weer tot leven te komen nu ik hem aan het molesteren ben en de takken beginnen weer gevaarlijk te zwiepen.

Beetje klef maar goed, I luv romance. Vertel me wat jullie ervan vonden in een REVIEW!