Ik heb weer een hoofdstuk voor jullie! Sorry dat het de vorige keer zo lang duurde, ik hoop dat dit het een beetje goedmaakt!

Green.

Overlevingsdrang

POV Emelie

Ik schiet overeind, om meteen weer in mekaar te krimpen van de pijn. Het laatste wat ik me kan herinneren is een felle lichtstraal die me midden in mijn lijf raakte, en ik weet dat ik er zelf om gevraagd heb.

Waarom moet het voor mij altijd zo moeilijk zijn? Stomme dekmantel. Op dit moment zou ik veel liever Harry Potter zijn, dat lijkt me makkelijker dan Emelie zijn.

Emelie Prins, nichtje van Severus Sneep, Dooddoenster. De Emelie die zonodig haar dekmantel moest bewaren, was ik maar gewoon aan de goede kant. Kon ik maar gewoon meestrijden tegen het slechte, kon ik maar…

"Kom overeind trut" ik kom voorzichtig opnieuw overeind en kijk om me heen, zei iemand net dat ik... Ik kijkt recht in de ogen van Bellatrix en ze kijkt me pissig aan, niets nieuws eigenlijk, dat doet ze namelijk altijd.

Ik kijk verder om me heen, naast Bellatrix ben ik de enige die niet meer voor pampus ligt. Draco ligt een paar meter verderop op zijn buik en zijn moeder hangt half op de stoel achter hem, beiden zijn ze bewusteloos.

En waar Lucius Malfidus is mag Joost weten, niet in deze kamer in ieder geval.

"Wat?" vraag ik op een beetje een lijzig toontje, zoals Severus altijd doet als hij midden in zijn bezigheden wat betreft toverdranken maken gestoord wordt.

"Hij komt" antwoordt Bellatrix angstig. Mijn hersenen zijn nog een beetje traag en suf van de klap, dus ik snap niet meteen wie ze bedoelt. Hij komt… en dan valt het kwartje, Voldemort komt.

Waarschijnlijk om ons te straffen voor het falen een paar toverstokloze gevangenen hier te houden. Bellatrix komt woedend mijn richting uit terwijl ze tegen me sist: "En dat is jouw schuld".

Ik word bang, want ze komt steeds dichterbij. De afstand tussen haar en mij is zo meteen overbrugt en wie weet wat ze dan gaat doen. Ik moet mijn toverstok pakken, ik voel met mijn hand in mijn gewaad...

Maar geen toverstok, ook in mijn mouw niet.

"Au!" ik gil het uit van pijn terwijl Bellatrix me bij mijn haar pakt en meesleept. Tranen vullen mijn ogen ondertussen dat ik spartel om los te komen, het lukt niet.

Ik staak mijn bevrijdingspogingen en wacht zowel huilend als geduldig op het moment dat ze mijn haar weer loslaat, wat even daarna gebeurt.

We zijn alleen in de serre, en ik ben doodsbang. Trillend sta ik op en ik kijk naar Draco's woedende tante.

"Wat heb je met de toverstokken gedaan?" sist ze. "Ik had ze bij me, i-ik.." ik kan mijn zin niet afmaken, ze komt mijn kant uit en ik duik in mekaar als een bange egel.

Ze geeft me een trap en ik val helemaal in ineengedoken houding om. Op dat moment haat ik mezelf, ik ben zwak, ik ben zielig. Ik heb geen medelijden met mezelf, ik verdien geen medelijden, van niemand niet.

"Je verdiende loon Emelie, net als het Modderbloedje. We zullen zien wie harder kan krijsen!" Bellatrix buigt zich over me heen. Ze trekt de mouw van mijn gewaad omhoog, mijn gegil begint wanneer het mes door mijn huid heen snijdt.

Ik spartel, maar kan geen kant op. Ze heeft me vast, ze is sterker. De marteling is begonnen, en het lijkt eeuwen te duren. Mijn keel wordt droog van mijn gekrijs, wat ik zelf niet meer hoor.

Ik hoor mijn martelaarster niet meer, die me uitscheld en die dan het mes net iets dieper laat gaan. Al wat ik hoor is het gebonk van mijn hart, het lijkt alsof het wil ontsnappen uit mijn borstkas.

De overlevingsdrang, dat is het, ik wil overleven… maar ik kan het niet. Ik hap naar lucht, het gevoel van ademnood overspoelt me.

Mijn gespartel gaan door, de adrenaline giert door mijn lijf, maar het is niet genoeg. Ik weet dat het verloren is, ik overleef deze marteling niet.

De pijn komt terug, en ik verlang weer naar de gevoelloosheid. De pijn mag me meenemen, maar laat het alsjeblieft weggaan.

Dan hoor ik een schreeuw, een mannelijk gebrul. Een gewicht gaat van me af, Bellatrix is van me af. Maar de pijn houdt niet op, vanuit mijn arm voel ik het in heel mijn lijf.

Door mijn tranen heen zie ik wazig de omtrekken van een persoon verschijnen, maar ik zie niet wie het is. Alles wordt waziger en waziger, tot de duisternis mij omsluit, en ik weet dat het goed is.

Ik verlies alleen voor de zoveelste keer mijn bewustzijn, wat al zo vaak is gebeurd.

Mijn hart bonkt nu ook ongeveer in mijn keel, ik vond het ge-wel-dig dit te schrijven. Met dank aan al mijn lieve reviewers die dit verhaal (nog steeds) lezen.

Luutje19, SkyeWizard, Lilyloena en nieuw gekomen: anoukjebaas13.

I love you guys! (uhumm GIRLS!)

xxxGreen