Door de tijdnood hier 2 kleine tussenstukjes. Next time more!

Green.

Ruzie en Verderf

POV Emelie

"Ik zal je!" ik houd mijn handen over mijn oren. "Waag het!". Zo gaat het nu al ongeveer een uur, Severus en Bellatrix staan als blaffende honden tegenover elkaar, en ze schelden aan een stuk door.

Mijn neef is woedend, logisch na wat Bellatrix verricht heeft. Ik kruip wat dichter tegen de blonde jongen die me troost aan en adem zijn heerlijke geur in.

Severus heeft meteen toen hij aankwam, nog geen vijf minuten nadat Voldemort weer vertrokken was, mijn wonden, sneeën en blauwe plekken geheeld.

Maar op de een of andere manier willen de letters die diep in mijn arm gekerfd zijn niet weg, dat mes is vervloekt.

Draco was ook al tegen Bellatrix uitgevallen, en had gezegd dat ik niets verkeerd had gedaan. Draco was het, je weet wel, hij heeft mijn leven gered.

En we hebben met zijn allen straf, nou ja, Severus niet want die kwam later. Huisarrest, we hebben huisarrest. Daarbij komt nog eens kijken dat we allemaal stokloos zijn, het gouden trio heeft ze meegenomen.

Bellatrix was aan het gillen en tieren, nog erger dan wat ze nu doet. Ik heb de reservestok van Severus gehad, maar veel heb ik er niet aan.

Mijn stokarm is ingepakt in het verband, vanwege dat verdomde mes van Bellatrix. "Crucio!" ik schiet overeind en ren naar de hal, met Draco op mijn hielen.

"Severus!" gil ik geschokt, nu is hij te ver gegaan. Bellatrix staat rechtovereind, met een van pijn vertrokken gezicht, maar met gebalde vuisten. Severus draait zich om en loopt woedend het huis uit.

En Bellatrix zakt als een hoopje in elkaar.

Voorzichtig haal ik het verband van mijn arm af, met tranen in mijn ogen. Ik pak de flacon die Severus me voor de inkervingen heeft gegeven en laat een paar druppels op de letters vallen.

Het bloedt niet meer, maar ik weet dat er een litteken achter zal blijven. Ik zal voor altijd met dat woord op mijn arm lopen, ik zal er voor altijd aan herinnerd worden.

Terwijl ik een nieuw verband pak kijk ik ernaar, 'verrader' staat er. Ik ben een verrader, en Bellatrix denkt dat nu, ze vermoedt het.

Zal ik nog in mijn rol kunnen blijven?

"Emelie?" Draco klopt zachtjes op mijn deur. Snel begin ik met het verbinden van mijn arm.

"Binnen!" roep ik, Draco opent de deur. "Hoe gaat het? We hebben straks de vergadering, er zal wel wat gespot worden met ons.

Nog één week en dan gaan we weer naar Zweinstein, mijn ouders en tante hebben dan nog huisarrest. Maar je zult ze niet meer zien!" Draco glimlacht lief.

"Het gaat goed hoor" zeg ik terwijl ik het uiteinde van het verband vastzet "en ik ben de dagen al aan het aftellen".

Ik glimlach terug en sta op. "Zin in een potje Zwerkbal?" vraag ik.

"O nee Emelie je bent gewond!" Draco gaat tussen mij en de deur staan. Moedeloos zak ik weer neer op mijn bed.

"Maar ik verveel me" mompel ik. Al weet ik dat Draco onompraatbaar is.

Review?