Η Σουζάνα πήγε με το καροτσάκι της μέχρι το σαλόνι:
«Ρόμπερτ. Τι ευχάριστη έκπληξη;!»
«Σουζάνα, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω;!»
«Μόλις μου είπε ο Τέρρυ ότι θέλεις να με επισκεφτείς δεν το πίστευα».
«Ήθελα να το κάνω από καιρό, αλλά με τις πρόβες και τις παραστάσεις… Θα στα έχει πει κι ο Τέρρυ. Καταλαβαίνεις τι γίνεται;»
«Το φαντάζομαι. Πως είναι τα πράγματα με τη δουλειά Ρόμπερτ; Η παράσταση πάει καλά μαθαίνω».
«Ευτυχώς ναι. Είχαμε τα προβλήματά μας, αλλά ευτυχώς όλα ξεπεράστηκαν. Έχω αναλάβει μία καινούργια συνεργασία του Θεάτρου μας. Ο διευθυντής κανόνισε να υποστηρίξουμε ένα 'παιδικό εργαστήρι' ηθοποιίας για το ίδρυμα των Άρντλευ. Ιδέα των ανθρώπων του ιδρύματος. Το επιτελείο του κυρίου Άρντλευ υποστηρίζει ότι μια τέτοια παρότρυνση για τα παιδιά μόνο θετικά μπορεί να επιφέρει. Ήδη οι δωρεές για τη λειτουργία αυτού του τμήματος έχουν ξεπεράσει τα λειτουργικά κόστη και έχουν καλύψει και κάποια από τα έξοδα των παραστάσεων».
«Το ίδρυμα του κυρίου Άρντλευ, σωστά;», είπε η Σουζάνα και το μυαλό της πήγε κατευθείαν στην Κάντυ.
«Ναι. Του κυρίου Άρντλευ. Ένας εξαιρετικός άντρας. Δυναμικός επιχειρηματίας, έξυπνος άνθρωπος, μα πάνω απ'όλα ευαίσθητος και με σεβασμό στον άνθρωπο. Σπάνια συναντάς στο δρόμο σου τέτοιες προσωπικότητες».
«Έχω ακούσει κι εγώ τα καλύτερα αλλά δεν είχα την τιμή. Φαίνεται ότι ο κύριος Άρντλευ έχει επιλέξει την καλύτερη ομάδα στο επιτελείο του. Δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους να προάγουν τις τέχνες».
«Πράγματι Σουζάνα και σε διαβεβαιώ ότι συνεργάζεται μόνο με τους καλύτερους».
«Και πότε σκοπεύετε να λειτουργήσετε το νέο τμήμα;»
«Άμεσα. Λείπει βέβαια το βασικότερο, αλλά μετά από αυτό ξεκινάμε».
«Και ποιο είναι αυτό;»
«Ο άνθρωπος που θα αναλάβει τη λειτουργία του».
«Τίποτα το σημαντικό δηλαδή», αστειεύτηκε η Σουζάνα. «Και ποιος θα το αναλάβει;»
Ο Ρόμπερτ ξεροκατάπιε:
«Ξέρεις Σουζάνα, αυτό είναι μια δύσκολη υπόθεση. Χρειάζεται να είναι καλός ηθοποιός για να μπορέσει να δώσει σωστές βάσεις στα νέα παιδιά, υπομονετικός και καλός με τα παιδιά, με ενδιαφέρον… Κάποιος σαν κι εσένα δηλαδή Σουζάνα».
Η Σουζάνα τον κοίταξε απορημένη:
«Εμένα;»
«Ναι Σουζάνα. Εσένα. Είσαι άριστη ηθοποιός και ήσουν πάντα καλή με τα παιδιά. Μαθαίνω μάλιστα ότι ακόμα έχεις την τάση της διδασκαλίας μέσα σου. Δεν θα τολμούσα να το προτείνω στον κύριο Άρντλευ χωρίς να έχω πάρει τη δική σου έγκριση. Αλλά και σε σένα φοβόμουν να το προτείνω, λόγω… λόγω της κατάστασής σου. Όταν όμως ο Τέρρυ μου ανέφερε ότι κάνεις μαθήματα σε ένα παιδάκι σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να σε ενδιαφέρει η πρότασή μου».
«Δεν ξέρω Ρόμπερτ. Με βρίσκεις απροετοίμαστη».
«Το ξέρω Σουζάνα αλλά σου ζητάω να το σκεφτείς καλά. Θα είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για σένα να επιστρέψεις στο θέατρο και να απασχολείσαι με μικρά παιδιά. Να μην αναφέρω βέβαια και τη δική μου σιγουριά που σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρεις και ότι θα είμαι ήσυχος για τη λειτουργία του τμήματος».
'Συν του ότι δεν θα πρέπει να είμαι όλη μέρα κλεισμένη εδώ μέσα' σκέφτηκε η Σουζάνα.
«Και ο κύριος Άρντλευ, δεν θα έχει αντίρρηση για την κατάστασή μου;»
«Σουζάνα, περίμενε μέχρι να τον γνωρίσεις για να καταλάβεις για τι άνθρωπο συζητάμε».
«Άσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ Ρόμπερτ. Πότε μπορώ να σου απαντήσω;»
«Το συντομότερο θα ήταν ιδανικό, αλλά δεν θέλω να σε πιέσω. Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι μέχρι να συμφωνήσεις».
Η Σουζάνα χαμογέλασε:
«Εντάξει Ρόμπερτ. Το κατάλαβα. Θα σου πω το συντομότερο. Σε ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεις».
«Σουζάνα, την ευκαιρία την έχεις κερδίσει με την αξία σου προ πολλού. Δεν στην χαρίζει κανείς».
«Σε ευχαριστώ Ρόμπερτ», είπε η Σουζάνα και χαμογέλασε. Βαθειά μέσα της ήξερε ήδη την απάντηση. Έπρεπε να κάνει κάτι για τον εαυτό της. Δεν μπορούσε πια να περιμένει άλλο από τους άλλους να την νταντεύουν.
Οι πρώτες κρύες μέρες του Οκτώβρη είχαν έρθει. Αυτό το βράδυ ο Ρίτσαρντ και η Έλενορ έκατσαν στο σπίτι της Έλενορ. Άναψαν το τζάκι και έπιναν κρασί καθώς συζήταγαν για διάφορα θέματα. Τους τελευταίους 3 μήνες πέρναγαν αρκετό χρόνο μαζί. Πήγαιναν βόλτες, έτρωγαν μαζί, παρακολουθούσαν ανώνυμα παραστάσεις του Τέρρυ και έκαναν αρκετές κοινές εμφανίσεις. Ο Ρίτσαρντ τη φλέρταρε διαρκώς αλλά πάντα διακριτικά. Ένιωθε ανανεωμένος μαζί της και ήταν έτοιμος να ικανοποιήσει κάθε της επιθυμία. Η Έλενορ άφηνε πολύ αργά αλλά σταθερά τον Ρίτσαρντ να εισβάλλει στη ζωή της. Ήταν ακόμα επιφυλακτική, αλλά όλα όσα κάποτε την έκαναν να τον αγαπήσει και να τον ερωτευτεί ήταν ακόμα εκεί. Τα έβλεπε σχεδόν καθημερινά να την τυλίγουν και της ήταν αδύνατον να μην νιώσει και πάλι όσα κάποτε της χάρισαν την ευτυχία μαζί του.
Το βράδυ κύλαγε ευχάριστα και το μπουκάλι με το κρασί άδειαζε επικίνδυνα:
«Ξέρεις πόσα χρόνια έχω να περάσω τόσο καλά; Κρασί… Φωτιά… Καλή παρέα…»
«Δεν είναι και τόσο δύσκολα όλα αυτά Ρίτσαρντ. Πόσος καιρός να έχει περάσει;»
«Από τότε που μέναμε μαζί στη Σκωτία. Θυμάσαι;»
«Χμ! Και βέβαια θυμάμαι. Βάζαμε τον μικρό Τέρρυ για ύπνο και ξημερώναμε μπροστά στη φωτιά κάνοντας έρωτα».
Ο Ρίτσαρντ πλησίασε πολύ κοντά:
«Ελπίζω να θυμάσαι ευχάριστα εκείνες τις στιγμές».
«Η αλήθεια είναι πως τις θυμάμαι πολύ ευχάριστα».
«Ξέρεις πόσες φορές φαντάστηκα ότι ήμασταν μαζί στην Σκωτία, αγκαλιασμένοι να κάνουμε έρωτα;» ο Ρίτσαρντ πέρασε το χέρι του στη μέση της και την πλησίασε:
Η Έλενορ πρόλαβε μόνο να προφέρει το όνομά του προτού νιώσει τα χείλη του να ζητούν λαίμαργα τα δικά της.
Κι εκεί μπροστά στο αναμμένο τζάκι τους βρήκε το ξημέρωμα αγκαλιά να ξαναζούν ευτυχισμένοι τον έρωτα που δεν έζησαν τόσα χρόνια.
«Ρίτσαρντ», είπε η Έλενορ χουχουλιάζοντας στην αγκαλιά του κάτω από τη χνουδωτή κουβέρτα και κοιτάζοντας τη φωτιά.
Ο Ρίτσαρντ που χάιδευε τα μακριά μαλλιά της που έπεφταν στα γυμνά χέρια της τής έδωσε ένα φιλί στο κούτελο:
«Τι είναι άγγελέ μου;»
«Ήθελα να ξέρεις ότι σκεφτόμουν ότι δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ ακόμα. Προσπαθώ πολύ, αλλά μου είναι δύσκολο να παραδοθώ τελείως. Υπάρχει κάτι που με κρατάει…», είπε η Έλενορ και η φωνή της έκρυβε μια πίκρα. Μια πίκρα που τη συνόδευε όλα αυτά τα χρόνια όταν ο Ρίτσαρντ την εγκατέλειψε με τόσο άσχημο τρόπο και πρόδωσε τη σχέση τους.
«Αυτό σκεφτόσουν;», ρώτησε ο Ρίτσαρντ συνεχίζοντας να της χαϊδεύει τα μαλλιά: «Γιατί εγώ σκεφτόμουν ότι τελικά μπορώ να σε αγαπήσω ακόμα περισσότερο από ότι σε αγαπούσα Έλενορ. Θα χρειαστεί να περιμένεις πάρα πολύ αν νομίζεις ότι θα κάνω και πάλι τα ίδια λάθη που έκανα παλιά».
Η Έλενορ τον άκουγε ευτυχισμένη. Βαθειά μέσα της έλπιζε να έχει άδικο και ο Ρίτσαρντ να της το αποδείξει.
Ο Άλμπερτ έκαστε στο στρογγυλό τραπέζι του σαλονιού. Είχε φάει και είχε πιει πολλές φορές σε αυτό το τραπέζι. Πόσες αναμνήσεις αυτός ο χώρος; Πόσες όμορφες στιγμές είχε μοιραστεί με την Κάντυ!
«Λοιπόν Άλμπερτ, τι σε φέρνει στα μέρη μου;», ρώτησε η Κάντυ σερβίροντάς του το τσάι του.
«Μέρη σου; Έλπιζα ότι μπορούσα ακόμα να δικαιούμαι το 50%», είπε αστειευόμενος ο Άλμπερτ.
«Ω! Άλμπερτ. Μα και βέβαια. Και το 100% αν θέλεις. Το ξέρεις ότι αυτό το σπίτι είναι πάντα και δικό σου… Αν και δεν ξέρω γιατί να θες να ξαναστριμωχτείς σε ένα τόσο μικρό διαμέρισμα», είπε η Κάντυ χαζογελώντας.
«Αλήθεια Κάντυ δεν ξέρεις;», ρώτησε με παράπονο ο Άλμπερτ.
«Ε, καλά, και που ξέρω σε τι ωφελεί να στο υπενθυμίζω συνέχεια;», είπε η Κάντυ εύθυμα.
«Καλή μου Κάντυ!... Λοιπόν ο λόγος που ήρθα να σε δω είναι επαγγελματικός. Είχα μια επαγγελματική πρόταση και ήθελα να τη συζητήσω μαζί σου», είπε σοβαρά ο Άλμπερτ.
«Τόσο χάλια πάνε οι δουλειές Άλμπερτ;», τον πείραξε η Κάντυ.
Ξέσπασαν σε δυνατά γέλια, αλλά ο Άλμπερτ σύντομα σοβάρεψε:
«Μικρή μου είναι σοβαρό αυτό που ήρθα να σου πω».
«Εντάξει λοιπόν σε ακούω».
«Αφορά τη Σουζάνα Μάρλοου».
Η Κάντυ αμέσως έχασε το εύθυμο ύφος της.
«Τη Σουζάνα Μάρλοου;»
«Ναι Κάντυ. Ο σκηνοθέτης μου στο θέατρο, πρότεινε τη Σουζάνα ως ιδανική για να αναλάβει το παιδικό τμήμα θεάτρου του ιδρύματος. Μου έκανε τις καλύτερες συστάσεις. Μου εξήγησε ότι είναι μια ευκαιρία για αυτήν να προσπαθήσει να ξαναστηριχτεί στις δυνάμεις της».
«Και πρέπει να τη βοηθήσεις εσύ σε αυτό Άλμπερτ;», ρώτησε η Κάντυ με παράπονο.
«Γι'αυτό είμαι εδώ μικρούλα μου. Οι συστάσεις της είναι τόσο καλές που αν ήταν άλλη θα την είχα προσλάβει ήδη, αλλά τώρα, θα κάνω ότι μου πεις εσύ. Μία σου λέξη και ψάχνω για άλλη καθηγήτρια χωρίς κανέναν δισταγμό. Αν η παρουσία της σε ενοχλεί έστω και στο ελάχιστο θέλω να το ξέρω. Δεν θα έκανα ποτέ κάτι που μπορεί να σε πλήγωνε».
Η Κάντυ τον κοίταξε στα μάτια. Τα μεγάλα γαλάζια του μάτια της μίλαγαν με τόση ειλικρίνεια! Σκέφτηκε για λίγο. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Στη μνήμη της ήρθαν τα δακρυσμένα μάτια της Σουζάνα εκείνο το παγωμένο βράδυ στο νοσοκομείο, όταν προσπαθούσε να αυτοκτονήσει. Πόση απελπισία είχαν τα μάτια της! Πόσο σκληρές στιγμές να πέρναγε αυτή η κοπέλα έχοντας χάσει το πόδι της! Αν δεν ήταν η Σουζάνα ο Τέρρυ τώρα μπορεί να ήταν νεκρός. Η Κάντυ βούρκωσε. Πως θα μπορούσε να κρατάει κακία στη Σουζάνα που γλύτωσε τον αγαπημένο της από τον θάνατο, θυσιάζοντας την ακεραιότητά της; Πόσο άδικο θα ήταν να της στερήσει αυτή μια τέτοια ευκαιρία; Η Κάντυ σκούπισε βιαστικά στα μάτια της και γύρισε προς τον Άλμπερτ;
«Άλμπερτ, αν είναι τόσο καλή όσο λένε και κάνει καλό στις δουλειές σου να την προσλάβεις. Πως μπορώ να είμαι εγώ αυτή που θα της στερήσω την ευκαιρία να ορθοποδήσει; Δεν είναι σωστό Άλμπερτ. Καταλαβαίνεις; Πως θα είμαι εγώ ήσυχη αν της έχω στερήσει την ευκαιρία για να προχωρήσει μπροστά στη ζωή της; Άλλωστε όσο κι αν αυτό με πληγώνει, της χρωστάω πολλά. Της χρωστάω τη ζωή του Τέρρυ!»
Ο Άλμπερτ της έπιασε τρυφερά τα χέρια:
«Κάντυ γλυκιά μου, είσαι ένας πραγματικός θησαυρός. Το ξέρεις;»
«Μην το λες εσύ Άλμπερτ. Θα έκανες ακριβώς το ίδιο στη θέση μου!», είπε η Κάντυ χαμογελώντας του γλυκά.
Ο Τζωρτζ άνοιξε την πόρτα του Άλμπερτ οδηγώντας τη Σουζάνα στο γραφείο του. Ο Άλμπερτ σηκώθηκε αμέσως από τη θέση του. Πλησίασε τη Σουζάνα και την χαιρέτησε φιλώντας το χέρι της:
«Δεσποινίς Μάρλοου. Χαίρομαι που σας γνωρίζω».
Ο Άλμπερτ κοίταξε για μια στιγμή τη Σουζάνα. Από κοντά η νεαρή ηθοποιός ήταν εξαιρετικά όμορφη.
«Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε κύριε Άρντλευ», απάντησε με ένα αστραφτερό χαμόγελο η Σουζάνα.
Ο Άλμπερτ μπήκε στον πειρασμό να της κόψει τον πληθυντικό όπως συνήθιζε, αλλά προτίμησε να κρατήσει τα προσχήματα.
«Σας κάλεσα για να συζητήσουμε για τη θέση που σας πρότεινε και ο σκηνοθέτης μας στο 'παιδικό εργαστήρι'. Στο ίδρυμα Άρντλευ θεωρούμε εξαιρετικά σημαντική την όποια προσφορά στα μικρά παιδιά. Παιδιά που κατά κύριο λόγο δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα από την οικογένειά τους και γι'αυτά είναι ευκαιρία ζωής να ξεκινήσουν και να πάρουν εφόδια που θα τα βοηθήσουν να χτίσουν το οικονομικό τους μέλλον…»
Η Σουζάνα παρατηρούσε προσεχτικά τον όμορφο άντρα που μιλούσε. Όσα κι αν της είχε πει ο Ρόμπερτ δεν την είχαν προετοιμάσει τόσο για την εξωτερική του ομορφιά αλλά και για τον ακέραιο χαρακτήρα του. Τελικά ο κύριος Άρντλευ ήταν καλύτερος όσο πέρναγε η ώρα.
«Σας ευχαριστώ κύριε Άρντλευ για την εμπιστοσύνη που δείχνεται στο πρόσωπό μου. Σας διαβεβαιώ ότι δεν θα σας απογοητεύσει η συνεργασία μας».
«Είμαι απολύτως σίγουρος δεσποινίς Μάρλοου. Έχω ήδη πάρει τις καλύτερες συστάσεις για εσάς».
«Από τον Ρόμπερτ…» είπε χαμογελαστά η Σουζάνα.
Ο Άλμπερτ την κοίταξε σκεφτικός. Πήρε μια βαθειά ανάσα και συνέχισε:
«Και όχι μόνο…» είπε κάνοντας παύση.
Η Σουζάνα απόρησε προς στιγμή. Από πού αλλού θα μπορούσε να έχει πάρει συστάσεις ο κύριος Άρντλευ γι'αυτήν; Το μυαλό της δεν πήγε ούτε στην Κάντυ βέβαια αλλά ούτε και στον Τέρρυ αφού δεν γνώριζε καν τη σχέση μεταξύ των δύο αντρών.
«Στα πλαίσια μιας ειλικρινούς μεταξύ μας συνεργασίας δεσποινίς Μάρλοου θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι την απόφαση για την πρόσληψή σας, την πήρα μαζί με τη θετή μου κόρη την οποία ήδη γνωρίζετε».
Τα μάτια της Σουζάνα άνοιξαν διάπλατα. Η Κάντυ; Είναι δυνατόν η Κάντυ να μεσολάβησε για να την προσλάβουν;
«Δεν ήθελα να προχωρήσω σε μία συνεργασία χωρίς να την έχει πρώτα εγκρίνει η ίδια. Εσείς καταλαβαίνετε ασφαλώς τους λόγους. Εφόσον λοιπόν ο Ρόμπερτ σας έχει ζωγραφίσει με τα πιο φωτεινά χρώματα και η Κάντυ επέμεινε για τις ικανότητές σας, δεν έχω παρά να σας καλωσορίσω στην οικογένεια των επιχειρήσεων των Άρντλευ».
Η Σουζάνα τον κοιτούσε έκπληκτη. Τραυλίζοντας σχεδόν τον ευχαρίστησε και βγήκε από το γραφείο. Ο Άλμπερτ δεν αισθανόταν περήφανος για όσα είπε αλλά ένιωθε ότι το όφειλε στην Κάντυ.
Η Σουζάνα γύρισε στο σπίτι της και κλείστηκε στο δωμάτιό της. Τα γαλάζια της μάτια γέμισαν με δάκρυα. Πόσο μικρή ένιωθε μπροστά στην Κάντυ; Πρώτα της έσωσε τη ζωή, μετά της παραχώρησε τον άντρα που αγαπούσε και τώρα της εξασφάλισε μια εξαιρετική δουλειά. Πόσο καλή και πονόψυχη μπορεί να είναι αυτή η κοπέλα; Η Σουζάνα αναλύθηκε σε κλάματα. Πως περίμενε τον Τέρρυ να την ξεχάσει και να την βγάλει από την καρδιά του όταν η ίδια βαθειά μέσα της τη θαύμαζε τόσο;
«Τι είπες Σουζάνα;» ο Τέρρυ γύρισε και την κοίταξε και τα μάτια του ήταν σκοτεινά. Η Σουζάνα στη σημερινή βόλτα του εξιστορούσε για τη νέα της δουλειά όταν άξαφνα του είπε ότι βοήθησε η Κάντυ να πάρει τη δουλειά.
«Ναι, Τέρρυ. Έτσι είναι. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να το μάθεις από μένα κάτι τέτοιο».
Ο Τέρρυ αυθόρμητα φόρεσε και πάλι το απαθές προσωπείο που είχε πάντα όταν βρισκόταν μαζί της:
«Δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάζομαι Σουζάνα. Αυτό το κορίτσι πάντοτε έχωνε τη μύτη της στις υποθέσεις των άλλων».
Βαθειά μέσα του ο Τέρρυ είχε ενοχληθεί γιατί δεν ήξερε πώς να ερμηνεύσει αυτή την κίνηση της Κάντυ. Ήθελε τόσο να βοηθήσει ή δεν ενδιαφερόταν καθόλου πια και της ήταν τόσο εύκολο να εγκρίνει μια τέτοια πρόσληψη; Η αγωνία για την απάντηση τον τρέλαινε. Κανείς όμως δεν μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις του. Ειδικά η Σουζάνα κι ας ήταν δίπλα του!