Μια νοσοκόμα πλησίασε και ρώτησε τον Τζωρτζ διστακτικά:
«Είστε για τον κύριο Γκράντσεστερ;»
«Μάλιστα», απάντησε ανήσυχος ο Τζωρτζ.
«Είστε συγγενής;»
«Εκπροσωπώ ότι κοντινότερο σε συγγενή υπάρχει αυτή τη στιγμή στην πόλη».
«Αυτά είναι τα πράγματά του», είπε και έδωσε τη βαλίτσα, το πορτοφόλι, το ρολόι και το σημειωματάριο του Τέρρυ στον Τζωρτζ.
«Σας ευχαριστώ δεσποινίς», είπε ο Τζωρτζ.
Η Κάντυ που παρακολουθούσε ανέκφραστη πήρε στα χέρια της το ρολόι του και το κοίταξε. Το τζάμι ήταν σπασμένο πια. Το χάιδεψε απαλά με τα δάχτυλά της. Πήρε το σημειωματάριό του και το ξεφύλλισε. Τα όμορφα γράμματά του ήταν παντού μπροστά της. Η ματιά της έπεσε πάνω στην τελευταία γραμμένη σελίδα:
Στην Κ.
Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στην καρδιά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο συρτάρι κλείσει τη φωνή σου
θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί.
Όταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι για να πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής.
Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το 'βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές (*)
Η Κάντυ το έκλεισε και το έσφιξε στο στήθος της. Ο Τζωρτζ ανησυχούσε περισσότερο όσο πέρναγε η ώρα. Η έλλειψη αντίδρασης από την Κάντυ τον φόβιζε.
(*) Παράφραση του τραγουδιού «Στην Κ.» του Παύλου Σιδηρόπουλου