¤o0o¤ ¤o0o¤ ¤o0o¤
Wij kunnen u niet meer bereiken,
Wij komen een zintuig te kort.
Wij leggen ons neer bij de feiten,
Dat gij minder en minder wordt.
De enkele keren dat ge,
In dromen ons nog verschijnt.
Wordt gij al ijler en ijler,
Tot ge voor altijd verdwijnt.
Straten houden uw namen,
Voor heden en morgen in stand.
Maar onze kinderen brengen ze,
Niet meer met u in verband.
Het land ligt nog net als het toen lag,
Van polder tot polder te kijk.
De mensen die er in wonen,
Blijven zichzelve gelijk.
Maar éénmaal per jaar is de stilte
Tot de hemel toe van U vervuld.
En belijden wij zonder worden,
Onze dankbaarheid, onze schuld.
AAN DE DODEN
Eduard Hoornik, 4 mei gedicht.
¤o0o¤ ¤o0o¤ ¤o0o¤
Free translation:
We can not reach you anymoreWe are lacking that one sense.
We are accepting
That you are becoming less and less.
The few times that you,
Come to us in our dreams,
The memory of you becomes more and more tenuous,
Until you disappear forever.
Streets carry your names,
So today and tomorrow will remember,
But our children already
Can not connect them to you anymore.
The land lays as it did then,
From field to field to see,
The men who live in it,
Are the same they'll ever be.
But once a year there's a silence,
Till the heavens filled with you,
And without words we'd suffer
Our gratitude, our guilt.
TO THE DEAD.
Eduard Hoornik, Dutch 4th of May Memorial Day.
¤o0o¤ ¤o0o¤ ¤o0o¤